Wat voorafging ...
19 feb 2009
Gisteravond vertrekt mijn mannetje om half tien op de fiets naar zijn werk voor de nachtdienst. Twintig over tien telefoon of ik hem ergens onderweg kon komen oppikken, want hij had een ongeluk gehad. Gelukkig dat hij zelf belde, zo wist ik dat het toch niet levensbedreigend was. Wat was er gebeurd? Hij was met volle snelheid - en ik weet hoe hard hij kan rijden - frontaal op een bromfietser, die vanuit de tegenovergestelde richting kwam, gereden. Een bushokje dat vlak naast het fietspad staat was de boosdoener. De bromfietser had hem niet gezien en hij had de bromfietser niet gezien.
M. was over kop gegaan en in de zachte berm beland. Gelukkig niet op het geasfalteerde fietspad, want dan had het er voor hem waarschijnlijk heel wat lelijker uit gezien. Zijn hele rechterkant is geschaafd, zijn vingers zijn helemaal opgezwollen, hij had heel veel pijn op zijn borstkas en aan zijn schouder. Wij dus langs spoed. De spoedarts vond het allemaal erg meevallen. Die ingedeukte ribben hebben wat tijd nodig, net als de schouder, maar er was niks gebroken. Er werden wat verbandjes gelegd hier en daar en na de nodige verzorging konden we naar huis.
Zijn fiets - net zoals het brommertje van de tegenligger - is wel perte totale, oftewel total loss. Reden om een nieuwe te kopen dus ...
7 apr 2009
Hier zit ik, 's ochtends om 7u15, helemaal ellendig te wezen. Bijna twee maanden na het ongeval zijn we nog geen stap verder. Dankzij de valse verklaring van de tegenpartij krijgt mijn man geen schadevergoeding uitgekeerd voor zijn fiets en zijn kapotte kleding.
Onze verzekering heeft al een advocaat op de zaak gezet maar zonder veel succes. Het is aan ons om te bewijzen dat die man met de brommer was op het ogenblik van de feiten want hij beweert dus nog altijd dat hij te voet was. En wij kunnen niks bewijzen want er zijn geen getuigen, er is geen PV opgemaakt, er zijn geen foto's. Verdomme!
8 apr 2009
Vervolg op mijn stukje van gisteren ...
Gisteravond een telefoontje van de tegenpartij. Hij had met zijn makelaar gebeld, de schade van M. is begroot en goedgekeurd. Als M. nu even verklaart aan de verzekeringsmaatschappij dat de verklaring van tegenpartij niet vals was, dan staat het geld binnen de 3 dagen op zijn rekening. Ik dacht het niet. Wij zijn geen oplichters en geen leugenaars. Dan nog liever geen geld.
Conclusie: met eerlijkheid kom je niet ver.
8 apr 2009, Update
We zijn net terug van bij de politie. Die man heeft ons verhaal aangehoord en er een proces-verbaal van opgesteld. De kopie voor de verzekeringsmaatschappij is al op de post. Al zal het allemaal niet veel uithalen, we voelen ons allebei opgelucht.
En morgen gaat M. voor een nieuwe mountainbike. Van zijn eigen centjes.
29 mei 2009
Eindelijk gerechtigheid, al zijn we er voorlopig niet veel mee.
Feiten: man werd op 18 februari aangereden door een bromfietser die voor de verzekering een valse verklaring had afgelegd.
De tegenpartij heeft bijna drie maanden volgehouden dat hij M. had aangelopen en dat hij te voet was. Na onze aangifte bij de politie is hij toch blijkbaar overstag gegaan en heeft hij toegegeven dat hij wel degelijk met de bromfiets was. Helaas was deze bromfiets niet verzekerd (waar ik al vanaf dag 1 een vermoeden van had, waarom zou hij anders liegen?). Dus ... zijn verzekering keert niet uit want er is helemaal geen verzekering. Onze rechtsbijstandsverzekering probeert nu via een of ander garantiefonds er nog wat uit te slepen, maar de kans is klein.
Maar goed, eindelijk gerechtigheid, daarmee bedoel ik dat nu eindelijk onomstotelijk vaststaat dat wij geen leugenaars en bedriegers zijn, en dat is voor ons veel belangrijk dan geld.
