donderdag 29 september 2011

Zadelpijn

Prachtig weer vandaag, weer om aan zee te gaan fietsen. Van Breskens naar Knokke en terug was het plan, ongeveer 50 km in totaal. Fietsen op de auto geladen en een goed uur later stonden we in Breskens.

Onze eerste stop was Beachhouse 25 op het brede strand van Groede. Ik denk dat Groede het heerlijkste strand heeft van de hele Noordzeekust, heel breed en met wit zand, omzoomd door jonge duinen.

Toen we terug op de fiets sprongen was het al erg warm/benauwd geworden, er stond geen zuchtje wind en er zat geen zuurstof in de lucht. Op de middag hebben we lang op het terras van Restaurant De Wielingen in Cadzand gezeten en tegen dat we terug op weg gingen was er een fijne bries opgestoken die het allemaal wat draaglijker maakte. Met een e-bike is wat wind op kop tenslotte geen probleem.


Neemt niet weg dat ik al na 20 km ongelofelijke zadelpijn kreeg. We waren toen nog niet eens in Knokke, en we moesten nog terug ook natuurlijk.

In Knokke kon je over de koppen lopen. De strandtenten die het laatste jaar in Het Zoute als paddenstoelen uit de grond zijn gerezen zaten afgeladen vol, en ook de ligbedden op de betalende stranden waren goed bezet. Maar wie zoekt, die vindt en al gauw zaten we onder een grote parasol op het terras van De Lichttoren.

Ondanks de zadelpijn (*) en het eigenlijk toch wat te warme weer, was het weer een heerlijke dag.

(*) Manlief vindt dat ik een fietsbroek moet aandoen, want dat helpt. Ik DENK er nog niet aan! Dan nog liever zadelpijn.

woensdag 28 september 2011

Heston Blumenthal rules!

Van de week las ik op een forum hoe je écht krokante frietjes kan bakken, naar een recept van Heston Blumenthal. Wij houden veel van onze nationale trots, maar mijn frietjes zijn nooit echt krokant. 't Is te zeggen, ze zijn krokant tot ze goed en wel op het bord liggen en dan worden ze heel snel heel slap.

Ik dacht, het is het proberen waard en zo geschiedde. Het resultaat was een schaal vol heerlijke goudbruine frieten, zacht van binnen en krokant van buiten. Nooit zullen er hier nog slappe frieten op tafel komen.

Ik geef voor het gemak maar even het recept mee:

  • bloemige aardappelen schillen, wassen en in staafjes snijden

  • frieten 10 min. in water laten rusten zodat het zetmeel eraf gaat

  • water aan de kook brengen, frieten toevoegen, terug aan de kook brengen en de frieten zonder zout ongeveer 5 min. zachtjes laten koken (kooktijd hangt af van het aardappelras)

  • frieten afgieten en uitstrooien op een vlakke (bak)plaat en in de koelkast volledig laten afkoelen

  • een eerste keer bakken in olie van 130° zonder ze te laten kleuren

  • opnieuw volledig laten afkoelen

  • een tweede keer bakken op 180° tot ze goudbruin en knapperig zijn


Smakelijk eten!

maandag 26 september 2011

Jagersrust

Het is weer Restaurantweek, en vandaag waren we te gast bij Restaurant Jagersrust. We hebben weer genoten van alle heerlijkheden. Omdat een foto vaak meer zegt dan duizend woorden (met andere woorden, omdat ik een beetje lui ben) deze keer een fotoverslag.
Voor de volledigheid: de wijntjes vandaag waren een witte bourgogne bij de visgerechten: Cuvée Henry de Vezelay, en een rode Arboleda uit Chili.

Amuses:
rolletje carpaccio met wat groen, pijnboompitjes en oude Reypenaer en een warm tomatensoepje met basilicumschuim

Voorgerecht:
terrine van zalm, tomaat, dragon & garnalen / garnalenkroketje / gravad lax / tomaten vinaigrette / aïoli

Tussengerecht (extra):
gewokte scampistaartjes / risotto / saffraansaus / mosseltjes

Hoofdgerechten:
tarbot met knolselderijpuree / groene kruidensaus / wortel / poftomaatjes / gestoofde prei
rosé gebakken hertenfilet / bloedworst / seizoensgroenten / saus met rozemarijn

Pré-dessert amuse:
smoothie van sinaasappel en rode vruchtenschuim

Dessert:
passievruchtenmousse / bramensorbet / ananas / spongecake met limoen / vanillecrème



De koffie hebben we op het terras genomen, de zon was weer heerlijk gaan schijnen. Toen kregen we ook nog een telefoontje van zoonlief waar we zaten. Hij en zijn meisje hadden een dagje verlof genomen en waren aan een fietstocht bezig die - heel toevallig - voorbij de Jagersrust kwam. We hebben dus nog gezellig samen met hen wat gedronken.

zondag 25 september 2011

Vlissingen


Wat een heerlijke dag was het weer ...

zaterdag 24 september 2011

Varelli en zo

Vandaag nog eens naar de stad geweest. Was dat een tijd geleden! Parkeerplaats vinden was een regelrechte ramp. We waren vóór drie uur in de stad en het was bijna vier uur toen we eindelijk een plaatsje vonden in een van de parkings. En dan begon de strijd om een vrije tafel op een terras, wat al een even grote ramp was. Het mooie weer had blijkbaar half België en Nederland naar buiten gelokt. Uiteindelijk toch een tafeltje gevonden, in de schaduw maar dat vond ik niet erg want het was best heel warm in de zon.

Daarna wat door de straten geflaneerd en me nog maar eens bedacht wat een mooie stad Antwerpen is. Bij de Nespresso winkel hebben we ons laten adviseren in verband met de aankoop van wat verschillende soorten koffie. We hebben vijf soorten mee waarvan de vriendelijke dame wel dacht dat ze ons zouden bevallen. We zien wel.

Om zes uur waren we afgesproken met 'de kinderen' (vlnr Sofie, Kristof, Charlotte, Marieke) om te gaan eten bij Mezze Café Varelli. Genoten van het jonge gezelschap en ook van de lekkere hapjes en de heerlijke wijn (Mikros Vorias). Het was nog redelijk vroeg toen we het restaurant verlieten (helaas wordt er hier in het weekend ook met twee seatings gewerkt) en het was nog goed buiten, dus hebben we nog een rondleiding 'Antwerpen by night' gegeven langsheen de bekendste gebouwen in de oude stad. Nadien nog een laatste drankje genuttigd bij De Pelgrom. Charlotte is altijd zo dankbaar. Ze vond het heerlijk om zo met zijn allen door de stad te lopen. Het was ook heel aangenaam. Best nog wel druk, maar niet meer zo over de koppen lopen als deze namiddag. Kortom: het was een fijne dag.

woensdag 21 september 2011

Nespresso

Sinds korte tijd ben ik de trotse bezitter van een Nespresso apparaat, type Citiz in de kleur grafiet, dit voor de volledigheid. Ik heb er best wel wat achter moeten zagen want manlief was moeilijk te overtuigen. De Senseo was toch nog niet versleten? En is dat wel lekkere koffie?

Ik heb ze allemaal geproefd, op de décaféinés na want daar krijg ik maagpijn van, en ik moet bekennen dat ik de meeste van de Nespresso koffies niet lekker vind. Veel te bitter en/of te hard gebrand. Manlief heeft dus eigenlijk gelijk gehad.

Misschien bieden de cupjes van Douwe Egberts wel uitkomst, en vind ik daar wel mijn gading. En anders is het het zoveelste huishoudtoestel dat bijna ongebruikt in de kelder verdwijnt. Jammer, maar het is niet anders.

zondag 18 september 2011

Shalom!

Vandaag zijn we ondergedompeld in de Joodse cultuur. We hebben met een gids van Antwerpen Averechts een wandeling gemaakt in de Joodse wijk in Antwerpen. Ik ben van mijn 11de tot mijn 21ste in Antwerpen op school geweest en heb er nadien ook nog verschillende jaren gewerkt. De Joden zijn best heel nadrukkelijk aanwezig in de stad en toch weet je van die mensen helemaal niks. Daar is dus vandaag verandering in gekomen.

Het was een heel interessante kennismaking met de cultuur en de gewoonten van deze toch wat vreemde vogels met hun pijpenkrullen. Ik vond de groep eigenlijk te groot (19 pers.) voor één gids maar gelukkig was er ook een gids-in-opleiding bij die zelf vier jaar Jiddish heeft gestudeerd en, net zoals de 'officiële' gids, heel onderlegd was in de Joodse cultuur.

Zo leerden we o.m. dat er in Antwerpen vooral chassidische joden wonen. De chassidim zijn joden die uit Oost-Europa - meestal Polen - afkomstig zijn. Ze zijn te herkennen aan hun zwarte kledij, lange baarden en pijpenkrullen. Hun vrouwen herken je vooral aan de pruik die ze op hun hoofd hebben en zijn meestal met een kinderwagen op pad met nog een aantal peuters aan de hand. De meeste chassidim hebben veel tot zeer veel kinderen, omdat ze zich ook op dit vlak houden aan de wet van de Thora. De meeste gebods- en verbodsbepalingen (613 in totaal!) slaan op een kosjere keuken, het gebruiken van bepaalde rituelen in de loop van een etmaal, kuisheidswetten en ethische voorschriften. De chassidim leven in gemeenschap en beperken vrijwillig hun omgang met andere joden en buitenstaanders om zo hun cultuur en hun geloof te bewaren.

Als ik er goed over nadenk is dit eigenlijk een heel gemakkelijke vorm van geloof: je volgt de wetten en de regeltjes en je hoeft verder zelf nergens over na te denken.

In de synagoge werden we met de nodige humor onderhouden door een Joodse dame van middelbare leeftijd. Zij beantwoordde enthousiast al onze vragen i.v.m. de thora en de talmoed, kleding- en eetvoorschriften, waarom mannen drie keer per dag moeten bidden en vrouwen niet, enz. maar op moeilijke of lastige "waarom ..." vragen antwoordde ze steevast met "omdat het zo is", of "omdat god het zo wil". Een Jood gaat nooit in discussie, dat had onze gids ons verteld en dat was ook zo.

's Middags, het was ondertussen al bij twee uur, hebben we - na de nodige uitleg - koosher gegeten bij Hoffy's. Ik had verwacht dat we wat speciale dingetjes zouden eten, maar het was eigenlijk heel gewoon. Een stukje kip met wat rijst en rozijnen en een zoetig sausje als voorgerecht, zalm met een rösti, een stukje zoetige groententerrine en een bolletje aardappelpuree als hoofdgerecht en soja-ijs met vers fruit als dessert. Een tegenvaller dus. Gelukkig dronk het iets te zoete wijntje wel lekker weg.

Na het eten hebben we nog even letterlijk en figuurlijk stilgestaan bij het Monument voor Gedeporteerde Joden en tot aan het Stadspark gewandeld en nadien langs de diamantwijk die al lang niet meer in handen is van Joden, maar bijna helemaal ingepalmd door Indiërs.

Het was een leerzame dag, heel interessant, maar ook heel vermoeiend zowel voor de benen als voor het hoofd. Je krijgt zoveel informatie te verwerken op korte tijd, soms ook best wel zware kost. Ik moet het allemaal nog even laten bezinken.

zaterdag 17 september 2011

Wagyu beef


Ik sta daarnet bij de beenhouwer, zie ik dat hij Wagyu beef in zijn toonbank heeft liggen. Prijskaartje: 138 euro per kilo. Nu weet ik wel dat Wagyu runderen een speciale behandeling krijgen waardoor hun vlees supermals zou zijn, en ik heb geloof ik op restaurant wel eens een stukje gegeten, maar ik vond het er rauw absoluut niet smakelijk uitzien. Het is helemaal dooraderd met vet. Als je dat van een gewoon rund in de toonbank zou leggen zou niemand het moeten hebben, maar omdat er nu toevallig Wagyu op staat wil de consument er wel 138 euro per kilo aan uitgeven.

Mijn beenhouwer wordt stilaan een elitaire beenhouwer heb ik de indruk. Gewoon Belgisch wit-blauw rund verkoopt hij al niet meer, idem voor 'gewoon' varkensvlees. Dat is nu van The Duke of Berkshire, Duroc d'Olives of Livar. Vijftig procent duurder dan het gewone en ik vind het vlees echt niet lekkerder. Het is mij ook veel te vet.

Ik moest maar eens op zoek gaan naar een andere beenhouwer en deze houden voor zijn gehakt, want dat is gelukkig nog wel heel lekker.

dinsdag 13 september 2011

Het ongelofelijke verhaal van Chicco


Chicco is de poes van mijn nichtjes Charlotte en Isabelle. Ergens in de maand april van dit jaar kwam Chicco 's avonds niet naar huis zoals gewoonlijk. Iedereen ongerust natuurlijk, en ook het kleine 'broertje' Leo (als kitten door Charlotte uit het asiel gered) was geheel van slag. Chicco - hoewel hij een kater is - kon zo heerlijk moederen over Leo.

Een paar dagen later stond Chicco weer voor de deur, maar hij was heel schuw en angstig. Durfde niet binnen te komen, wou zijn eten alleen buiten, wou niet gepakt worden, blies naar Leo, enz. Tja, misschien had het beest ergens vastgezeten en was hij daarom zo bang. Maar goed, hij at, hij dronk, en hij bleef bij huis.

Tot gisteren bleek dat Chicco helemaal Chicco niet was! Hun echte Chicco was gechipt en dankzij het registratiesysteem bij Tasso kregen ze gisteren - maar liefst vijf maanden na de 'verdwijning' - bericht dat hun Chicco teruggevonden was op 30 km van huis, helemaal aan de andere kant van Aachen.

Het weerzien was vreugdevol voor iedereen. Hij zag er goed uit en kwam binnen alsof hij nooit was weggeweest, likte Leo van boven tot onderen af en snorde zoals een tevreden poes snort.

Nu moeten ze er nog achter proberen te komen wie die andere 'Chicco' dan wel is. Heel toevallig (hoewel, toeval bestaat niet) heeft de andere Chicco eergisteren wel zijn eerste stapjes IN huis gezet. Hij is ondertussen trouwens omgedoopt tot Matteo. Nu maar hopen dat hij ofwel ook gechipt is en naar zijn baasje terug kan, of dat het een beetje gaat klikken met de andere twee poezen.

Eind goed, al goed.

(foto geleend van Isabelle haar Facebook pagina).

Wie trapt hier nu in?

Volgende mail vond ik vanmorgen in mijn mailbox:

Uw Kaart werd geblokkeerd
Er zijn nieuwe beveiligingsupdates op uw online credit card te openen. Gebruik de onderstaande link aan Vul deze proces. Vergeet niet bij uw credit card we streven in het maken van ervoor dat uw online transacties veilig zijn.
Start het update-proces =>


Wie neemt dit nu ernstig? Wie trapt hier in? Ik heb het bericht al drie keer moeten lezen voor ik begreep wat er nu eigenlijk in stond en ik durf van mezelf te zeggen dat ik niet echt héél dom ben.

En toch zíjn er nog altijd mensen die de zogezegde update-procedure starten. Creditcard fraude staat weer heel hoog in de fraude-regionen.

zondag 11 september 2011

35 jaar getrouwd


Vandaag zijn manlief en ik vijfendertig jaar getrouwd. Vijfendertig jaar al hebben we lief en leed gedeeld. Het pad ging niet altijd over rozen, maar we zijn er wel altijd blijven in geloven.

Vijfendertig jaar ouder dan toen, wat wijzer en grijzer/kaler ook, geen vlinders meer in de buik maar iets wat veel dieper gaat. Zullen we het liefde noemen?


donderdag 8 september 2011

dinsdag 6 september 2011

Zo is dat

There comes a point in your life when you realize
who matters,
who never did,
who won't anymore ...
and who always will.
So, don't worry about people from your past,
there's a reason why they didn't make it to your future ...

[Ecclesiastes 7]

zaterdag 3 september 2011

Poeh

Krijg net bericht van onze accountant dat we flink wat zullen moeten bijbetalen aan belastingen. Niet leuk, want de laatste jaren kregen we altijd een mooi bedrag terug. Nu ja, terugkrijgen is veel gezegd, we hadden gewoon altijd te veel vooruitbetaald. Toch altijd nog leuker dan een paar lappen te moeten bijleggen. Dat scheelt minstens één luxe vakantie. Grrr.

donderdag 1 september 2011

Cuistot

Even kort (nu ja) melden dat we van het eerste tot het laatste moment genoten hebben bij Cuistot. Het is een stijlvolle klassieke zaak in grijs-wit tinten in een rijhuis net voor het centrum van Lier. Vooraan een kamer die kan afgesloten worden met een schuifdeur, daarachter het restaurant met een zevental ruim bemeten tafels en aangename leren (arm)stoelen. Het geheel heeft een luxe uitstraling, zo stond er o.m. roze zeezout uit Hawaii op tafel.

Wij hadden een Groupon voucher voor een 3-gangenmenu. Het concept van Cuistot is een beetje vreemd. Ze werken met één menu, 'Faim Fatale', dat bestaat uit zes gangen (80 euro) en herleid kan worden naar drie tot vijf gangen. Als je voor vier gangen gaat krijg je automatisch gerecht no. 2 op de kaart erbij, je kan dus niet kiezen. Op zich geen slecht concept: het is gemakkelijk voor de keuken en als klant kan je vrijwel zeker zijn van vers, verser, verst omdat er gerichter kan ingekocht worden. Aan de andere kant moet je met dit concept heel vaak je menu veranderen wil je een vast cliënteel opbouwen en dat is hier helaas niet het geval. Het vorige menu heeft op de website gestaan van half juni tot half augustus. Ik kan me niet voorstellen dat mensen twee keer naar een restaurant gaan om dan ook twee keer identiek hetzelfde te eten. Maar goed, dat kan ook aan mij liggen.

Wat hebben we gegeten?
We begonnen met een dubbele amuse: een porseleinen doosje met op het deksel een krokant gebakken nobashi garnaal, wat sliertjes nori en een tartaar van tomaat-basilicum. In het doosje een bodem gazpacho, een soldaatje en een vogelnestje met een half kwarteleitje. Een mooie amuse.
Daarbij dronken we, op aanraden van de eigenaar-sommelier - winnaar van verschillende prijzen waaronder in 2010 de prijs Prosper Montagné, en begeesterd door wijn, zo werd al snel duidelijk - een Amerikaanse chardonnay, Stimson Estate 2007. Een stevige vettige wijn die wij verder bij de maaltijd zijn blijven doordrinken. Het water is hier van het merk Voss.


Het voorgerecht was een frisse tartaar van bloemkool en Schotse zalm met zure room en Avruga kaviaar. Een cilinder met onderaan de tartaar van bloemkool en bovenaan de tartaar van zalm, een quenelletje zure room, een lepeltje kaviaar en wat frisse sla.


Als hoofdgerecht was er piepkuiken met gekonfijte sjalot, pompoen, couscous en ganzenlever. Een stuk van de borst, mooi versneden, een boutje geconfijt in eendenvet, een lange sjalot eveneens geconfijt, wat jonge groentjes, een quenelle couscous en een stukje gebakken ganzenlever met een jus waarin ook weer het eendenvet verwerkt was en die verder op smaak was gebracht met dragon. Voor ons hoofdgerecht kregen we trouwens een origineel Laguiole mes, met gestyleerde vlieg dus. Lang geleden dat ik dat nog gezien had.

Wij kozen voor het zoete dessert (tegen meerprijs was er ook kaas verkrijgbaar). Een combinatie van verse kersen, krieken opgelegd in oude kirsch, chocolade, mousse van mascarpone met koffie, ijs van witte chocolade met een stukje bladgoud erop met daarrond wat fijngestampte koekjes.

We bestelden nog koffie en kregen daarbij een schaaltje met wat snoepjes (Turks fruit), een glaasje met wat stukjes pompelmoes en een mousse met een of andere likeur (Cointreau?) en een typisch Liers vlaaike.

Kwantiteit en kwaliteit waren uitstekend, net zoals de bediening. Zonder de Groupon voucher zou ik het wel te duur gevonden hebben. Met de Groupon voucher (48 euro voor 2 pers.) vind ik dat we er een hele goede zaak aan gedaan hebben. Als er nog eens zo'n actie komt, dan gaan wij zeker weer.

Helaas waren wij deze middag de enige gasten en dat vind ik zeer ongezellig. Ik snap ook niet hoe een zaak op zo'n manier kan blijven draaien.