Happy New Year!

Crisis?

Ik dacht het niet! We waren in Brussel vandaag. Ik had een lijstje met mogelijke lunchplekken die ons wel interesseerden, zes stuks. Ik kon niet reserveren want er stond eerst nog een bezoek aan de biopuncturist op het programma voor manlief. Soms duurt het kort, soms duurt het lang, niet te voorspellen.

We waren mooi op tijd in Brussel en togen gelijk naar Le Vismet, het eerste restaurant op mijn lijstje. "Complet" stond er op een bordje op de deur. Toch nog even gaan vragen of er misschien een uur of anderhalf uur later nog een tafeltje vrij kwam, maar helaas. Op naar Le Marmiton, nummer twee op het lijstje. Idem dito, volledig bezet. Zo zijn we het hele lijstje afgegaan en nergens konden we binnen. Het lijkt het kerstverhaal wel!

Ten langen leste zijn we zo maar ergens binnengestapt op de Steenkaai, L'Huitrière, waar we heel veel geluk hadden dat er twee mensen niet waren komen opdagen. We hebben er ook best lekker gegeten, een driegangen lunchmenu met als voorgerechten gegratineerde mosselen op een tomatencoulis (hij) en gerookte zalm (ik). Hoofdgerecht was voor beiden wilde zeebaars in een roomsausje met venkelcrème. Eén filet was gebakken op het vel, de andere gegrild op de andere kant. Lekker! We sloten af met een sorbet en zijn voor onze koffie naar het Café du Vaudeville gegaan.

Nadien nog wat rondgewandeld en gewacht op het fameuze klank- en lichtspel van de elektriciteitsmaatschappij. Klank hebben we niet gehoord en licht was er ook al niet veel. Ik snap niet dat er daar zo lyrisch over gedaan wordt. Tenzij er iets mis was met de installatie natuurlijk. Enfin, we waren er weer eens een dagje uit en dat vinden we altijd leuk.

Kerst

De boom staat (al een dag of tien trouwens), de cadeautjes zijn ingepakt, het huis blinkt (voor zover dat hier kan), het eten en de drank zijn in huis. Het feest kan beginnen! Het enige dat ontbreekt om het plaatje helemaal compleet te maken is sneeuw, maar daar hebben we dan weer foto's voor.

Ik wens al mijn lezers hele fijne kerstdagen en alvast een gelukkig en gezond 2012.

Nieuwe laptop

Ik ben de eigenaar van een gloednieuwe laptop. Hij gaat als een speer! Wat een verschil met mijn vorige. En hij ziet er ook nog eens ongelooflijk elegant uit. Ik ben een blij mens.

Stoofpeertjes in rode porto

Daarstraks zag ik bij de Albert Heijn Gieser Wildemannetjes. Die kon ik natuurlijk niet laten liggen. Bij ons vind je die namelijk niet.
Ondertussen hebben ze twee uren op het vuur gestaan in rode porto, kaneelstokje erbij, vanillestokje, een paar kruidnageltjes en een schepje suiker. En dan maar smullen!

Kerstboom

Zo net terug van de warmte was de kerstsfeer bij mij heel ver te zoeken. En gisteren was hij daar plots. Het werd zelfs nog heel gezellig in huis. Manlief was in de keuken bezig met de (12 kg zware) kalkoen te ontbenen en ik stond de kerstboom te versieren. Het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf.

Het andere Egypte

Het Egypte dat wij kennen van onze reizen (elf keer als ik goed geteld heb) is meestal vuil, chaotisch, met opdringerige winkeliers, en taxichauffeurs en andere dienstverleners die constant met hun hand open staan voor 'bakshish'.

Er is ook een ander Egypte. De naam is El Gouna, een luxe toeristenenclave niet zover van het drukke en chaotische Hurghada. We waren er al eens eerder geweest, ik meen zo'n 15 jaar geleden, en toen was El Gouna nog helemaal niks. Vier luxehotels aan de lagunes en enkele vieze cafeetjes in 'downtown' en dat was het. Het El Gouna van nu is uitgegroeid tot een oase van luxe en rust, een prachtige jachthaven (Abu Tig Marina), luxe hotels en villa's (te koop en/of te huur) omringd door gigantische tropische tuinen, en eet- en drinkgelegenheden in overvloed. En uiteraard aan alle kanten bewaakt met slagbomen en gewapende portiers. Toegegeven, het heeft met het echte Egypte niets te maken want deze oase zou zich zo maar overal ter wereld kunnen bevinden. Maar het is wél heerlijk om vrij te kunnen rondlopen zonder telkens lastig gevallen te worden, en om op een gezellig en proper terras te zitten.

Eigenlijk is het gewoon heel jammer om hier all inclusive te verblijven. De keur aan restaurants is echt enorm. Egyptisch uiteraard, maar evengoed Marokkaans (Mamounia), sjiek Frans (Le Deauville), trendy upper-class Belgisch-Duits (Rive Gauche), klassiek Italiaans (La Scala), of hip en jong (Moods). En dat aan prijzen waar we hier eens van kunnen dromen, én bovendien allemaal gelegen op de meest idyllische locaties met het water van de lagune of van de open zee heel dichtbij.

Voor we vertrokken had ik gezegd dat dit toch wel echt de laatste keer Egypte was. Maar zie, ik ben alweer helemaal om. Ik zou morgen terug vertrekken als het kon.

Ook ons hotel (Three Corners Ocean View) was trouwens prima. Het was dat hotel waar een heel verhaal aan vast zit ... We hadden een heerlijke ruime kamer beneden, heel rustig met zicht op de lagune, met een overdekt terras en een open privé terras met ligbedden. We hebben er ook lekker gegeten en de service was prima. Het hotel is 'adults only', zonder bijbedoelingen trouwens, er zijn alleen geen faciliteiten voor kinderen. Erg rustig dus. Hier willen we best nog wel eens vertoeven ...

Panic in da house ...

Paniek in huis! Mijn internet deed het plots niet meer. En bijgevolg ook geen TV, geen radio en geen telefoon want alles 'hangt' aan elkaar. TV, radio en telefoon kan me weinig schelen maar Geen Internet is een Ramp. Gelukkig was het maar een tijdelijke storing ...

Lekker slapen ...

Goedgekeurd!

Manlief was vanmorgen al vroeg onderweg. Mijn auto moest gekeurd en omdat ik weer zo'n rotnacht achter de rug had was hij zo lief om te gaan. Het kan bij momenten immens druk zijn op de technische controle, daarom was hij al voor acht uur vertrokken.

Half tien was hij terug thuis, met een groene kaart. Ik ben dus weer voor een jaar in orde. Nu had ik eigenlijk niks anders verwacht maar je weet maar nooit. Het beestje is tenslotte al acht jaar. Ik hoop er nochtans nog heel lang mee te mogen rijden, ben hem nog lang niet beu!

Auto

Toen ik vanmorgen zag dat het al flink gevroren had, viel mijn frank dat ik nog een afspraak moest maken voor bandenwissel.

Gemakkelijk, even inchecken op de online reservatiesite ... en dan merken dat ik blijkbaar niet alleen ben. De eerste vrije plek was 13 december! Ik hoop maar dat de winter nog een maandje wacht om toe te slaan.

Restaurant Lotièr

Op deze zonnige donderdagmiddag togen wij naar Malle, naar Restaurant Lotièr, waar wij gereserveerd hadden voor de lunch met een Groupon voucher voor een viergangenmenu.

Het huiskamerrestaurant is gevestigd in een mooie villa met rieten dak en een grote tuin, aan de rand van Westmalle.
Bij binnenkomst werd ons gevraagd of wij het het aperitief in de lounge wilden nemen. We hadden eigenlijk geen keuze, want de ober ging ons al voor naar de veranda (serre), alias lounge. Een drietal lage tafeltjes met wat lage stoeltjes errond, en een mooi zicht op de tuin. En toch hou ik niet van veranda's. Het lijkt mij een typisch Belgisch verschijnsel: te klein gebouwd, daar moet dus een kamer achter maar ze mag niet te veel licht wegnemen. Een veranda dus, glas aan alle zijden en ook een glazen dak. Het was hier niet anders. Ik vond het geen gezellige plek om te zitten. We dronken trouwens een Chardonnay (de fles werd ons niet getoond) en niet het glas cava dat ons bijna opgedrongen werd. Er werd een schaaltje met appelkappers en eentje met olijven op tafel gezet en even later ook nog twee amuses: een glaasje met een rolletje gerookte zalm met luzerne en een schaaltje met een stukje wildpâté met vijgenconfituur. Lekker, niet spectaculair.

Na twintig minuutjes werden we aan tafel genood. Het eetgedeelte van dit restaurant is gelukkig wel gezellig, stijlvol en warm. Er valt veel natuurlijk licht naar binnen dankzij de grote ramen aan drie zijden van de kamer. Er ligt een mooie parket in visgraatpatroon en de tafels (20 couverts) zijn ruim bemeten en netjes gedekt in beige en écru linnen. Eromheen comfortabele armstoelen, eveneens in het beige. Het obligate bordje bruin brood en een schaaltje boter werd aan tafel gebracht.

De chef had ons een kwartier voordien hoogstpersoonlijk het menuutje voorgesteld. Het waren allemaal gerechten buiten de kaart om en dat maakt deze recensie een hele lastige, want nu hebben we natuurlijk helemaal geen beeld van hoe de gerechten die normaal geserveerd worden eruit zien en smaken. Ik heb er dan ook een dubbel gevoel bij.
Voorgerecht: risotto / grijze garnalen / roodbaars. Een lekker voorgerechtje met de genoemde ingrediënten overgoten met een lepeltje wel heel lekkere witte wijnsaus. De risotto had rustig wat meer dan dat ene koffielepeltje mogen zijn en volgens mij was hij niet met risottorijst bereid, ofwel had hij wat weinig cuisson gehad. Maar goed, het was lekker. Gewoon lekker.

Als tussengerecht kregen we een bordje wildconsommé. In de consommé dreven voldoende stukjes wild, cantharellen en het was opgeleukt met gefrituurde schorseneren. Het soepje had helaas nauwelijks smaak.

Ondertussen hadden we nog rode wijn besteld. Op aanraden van de ober/sommelier werd het een Côtes du Rhône, Les Garrigues Grande Réserve, 100% Marselan druif. Een vrij droge doch aangename wijn.
Als hoofdgerecht was er kalfszwezerik met nog iets voorzien, maar aangezien ik dat niet lust werd het fazantenborst / witloof / knolselderpuree. Mooie sneetjes fazantenborst werden geserveerd op een bedje van witloof, ernaast op het bord wat dikke vegen knolselderpuree. Er werd apart een kannetje vleessaus op tafel gezet. Dit was een lekker gerechtje zonder meer.

Als dessert wentelteefjes / jonagold. In een diep bord laagjes 'wentelteefjes' van peperkoek met daartussen laagjes jonagold appel, een bolletje vanilleijs en wat streepjes caramel. Een lekkere afsluiter.

Na de maaltijd wilden we nog wel koffie. Daarbij kwamen huisgemaakte friandises. Ik heb er niet van gegeten want ik was voldaan. Echtgenoot heeft alles opgesnoept want de gerechtjes waren voor hem aan de kleine kant.

De hele klus was op anderhalf uur geklaard. De gerechten - tenslotte toch aperitief, plus vier gangen, plus koffie - verschenen in veel te hoog tempo. En we zaten daar weer alleen, wat ik absoluut vreselijk ongezellig vind. Het was duidelijk dat de crew (chef en ober) graag snel naar huis wou. Komt uiteraard zeer ongastvrij over.

Ik vind het doodjammer dat we niet de normale gerechten gegeten hebben. We hebben hier niet slecht gegeten, zeker gezien de prijs die we betaald hebben, maar ik hoop wel voor mensen die de normale prijs betalen dat de gerechten van de kaart toch wat hoger van niveau zijn. En vooral dat de ober wat minder pusherig is en er in een normaler tempo geserveerd wordt. Voor ons was dit in ieder geval geen hoogvlieger en we zijn dan ook niet geneigd naar dit restaurant terug te keren.

Tijdschriften

Vroeger was ik verslingerd aan tijdschriften. Libelle, Margriet, Flair, Feeling, Viva, Grande, Knack Weekend, ... Ik kocht ze allemaal. Het was zelfs zo gek dat ik op dinsdag een kwartier vroeger stopte op mijn werk om nog op tijd bij de boekhandel over de grens te zijn voor mijn Libelle, Margriet en Viva. Jaren aan een stuk heb ik meegeleefd met de gezinnen van Tineke Beishuizen, Annette Heffels en alle andere columnisten. Jaren aan een stuk heb ik ook recepten uitgeknipt en netjes in kaften geklasseerd. Jaren aan een stuk gaf ik dus totaal verhakkelde tijdschriften door aan mijn moeder die er toch ook nog plezier aan had.

En nu? Het doet me al jaren totaal niks meer. Ik had - met het oog op de treinreis naar Amsterdam een paar weken geleden - nog eens een Libelle en een Margriet meegebracht. Ze liggen allebei nog ongelezen (wel vluchtig doorbladerd) op het boekentafeltje. Er staan nog altijd goede columns in, en ook de recepten zijn mooi in beeld gebracht, maar op de een of de andere manier hoef ik niet meer zo nodig.

5 november

Even opschrijven voor later: 5 november 2011 hebben wij in Brasschaat heerlijk op een terras gezeten. We zijn rond twee uur vertrokken en toen was het 20 graden. Onvoorstelbaar toch!

:-(

There's no good time for bad news.

31 oktober

Deze maandag voor de eerste november was een brugdag. Het was prachtig weer, nog maar eens tijd voor een uitstapje dus. Diest is het geworden.

Een klein fijn stadje met een mooi marktplein en een groot begijnhof, gesticht in 1253 en door UNESCO erkend als werelderfgoed. Je komt er binnen door de prachtige barokke begijnhofpoort die dateert van 1671. De huisjes zelf werden in de 17de en de 18de eeuw gebouwd.

We waren graag eens binnengaan in de begijnhofkerk (Catharinakerk) maar deze was - zoals tegenwoordig alle kerken in België - afgesloten en alleen in de zomer op bepaalde uren toegankelijk.

Na onze wandeling in het begijnhof zijn we het stadje ingetrokken, op zoek naar een zonnig terras op de (kleine) Grote Markt. We waren duidelijk niet alleen! Een plek in de zon was helaas niet te vinden. De schaduw dan maar. Met 19 graden en geen wind is dat ook best te doen. En de zon schuift heel snel op dezer dagen, dus na een half uur zaten we heerlijk onderuit gezakt te genieten van ons glas wijn, IN de zon! En na nog wat winkels kijken (ook hier veelal de eenheidsworst die je in iedere Belgische stad vindt) reden we tevreden, met het dakje open, terug naar huis.

Herfst

Zondagswandeling(etje) in het Liesbos te Breda. Veel geel en nog opvallend veel groen in het gebladerte. Weinig rood helaas, maar dat is eigen aan de loofbomen in onze lage landen. We zullen toch eens naar Amerika moeten om de kleurenpracht daar te gaan bewonderen.

Geboekt!

Voilà, alle hotels én het (deze keer, bescheiden) appartement voor onze vakantie van juni 2012 zijn geboekt. Via booking.com mét annulatie garantie voor je-weet-maar-nooit. Vliegtuigtickets had ik begin augustus al geboekt. Ik ben er graag op tijd bij.

Dit wordt het:
3 nachten Braga, Meliá Braga Bracara Augusta
3 nachten Óbidos, Real d'Óbidos
3 nachten Évora, Albergaria do Calvário
9 nachten Cabanas de Tavira, App. Cabanas Gardens
2 nachten Porto, Porto Trindade

We kijken er alweer naar uit!

Eten

Volgende week wordt een eetweek. Maandag naar de Zilverden met de vriendinnen, donderdag naar Jagersrust met Tine en vrijdag naar Brasserie van Baerle, in Amsterdam jawel, met mijn foodie friends.
De week van Allerheiligen wordt dus vasten!

Contrails

Contrails, condensation trails, condenssporen, vliegtuigstrepen, ... allemaal benamingen voor de witte strepen in de blauwe lucht die een afspiegeling zijn van mijn verlangen om ook daarboven in de lucht te hangen, op weg naar een of andere verre of minder verre bestemming. Nog zeven weken geduld ...

Herfst

Zino op avontuur

De laatste dagen staan er hier nogal eens wat deuren open vanwege voeg- en schilder- en andere werken. Nu taalde Zino daar nooit naar, die bleef de hele dag op zijn plekje in de zetel liggen. Heel af en toe maakt hij nog eens een korte wandeling in de tuin, maar daar blijft het bij. Sinds hij blind en doof is, is hij ook niet meer boven geweest. Hij heeft het eerder nog wel eens een keer geprobeerd, maar dat was geen succes. Vandaag echter ben ik hem al overal tegengekomen! Op de trap, in mijn kantoor, onderweg naar de badkamer, op het bed (waar hij vroeger niet weg te slaan was), op het tapijtje op den allée, ... Naar beneden gaat moeizaam, want hij ziet natuurlijk niet hoeveel treden hij nog te gaan heeft, maar hij is wel zonder ongelukken terug beneden geraakt. En hij ligt terug prinsheerlijk op zijn plekje in de zetel.

Zadelpijn

Prachtig weer vandaag, weer om aan zee te gaan fietsen. Van Breskens naar Knokke en terug was het plan, ongeveer 50 km in totaal. Fietsen op de auto geladen en een goed uur later stonden we in Breskens.

Onze eerste stop was Beachhouse 25 op het brede strand van Groede. Ik denk dat Groede het heerlijkste strand heeft van de hele Noordzeekust, heel breed en met wit zand, omzoomd door jonge duinen.

Toen we terug op de fiets sprongen was het al erg warm/benauwd geworden, er stond geen zuchtje wind en er zat geen zuurstof in de lucht. Op de middag hebben we lang op het terras van Restaurant De Wielingen in Cadzand gezeten en tegen dat we terug op weg gingen was er een fijne bries opgestoken die het allemaal wat draaglijker maakte. Met een e-bike is wat wind op kop tenslotte geen probleem.


Neemt niet weg dat ik al na 20 km ongelofelijke zadelpijn kreeg. We waren toen nog niet eens in Knokke, en we moesten nog terug ook natuurlijk.

In Knokke kon je over de koppen lopen. De strandtenten die het laatste jaar in Het Zoute als paddenstoelen uit de grond zijn gerezen zaten afgeladen vol, en ook de ligbedden op de betalende stranden waren goed bezet. Maar wie zoekt, die vindt en al gauw zaten we onder een grote parasol op het terras van De Lichttoren.

Ondanks de zadelpijn (*) en het eigenlijk toch wat te warme weer, was het weer een heerlijke dag.

(*) Manlief vindt dat ik een fietsbroek moet aandoen, want dat helpt. Ik DENK er nog niet aan! Dan nog liever zadelpijn.

Heston Blumenthal rules!

Van de week las ik op een forum hoe je écht krokante frietjes kan bakken, naar een recept van Heston Blumenthal. Wij houden veel van onze nationale trots, maar mijn frietjes zijn nooit echt krokant. 't Is te zeggen, ze zijn krokant tot ze goed en wel op het bord liggen en dan worden ze heel snel heel slap.

Ik dacht, het is het proberen waard en zo geschiedde. Het resultaat was een schaal vol heerlijke goudbruine frieten, zacht van binnen en krokant van buiten. Nooit zullen er hier nog slappe frieten op tafel komen.

Ik geef voor het gemak maar even het recept mee:

• bloemige aardappelen schillen, wassen en in staafjes snijden


• frieten 10 min. in water laten rusten zodat het zetmeel eraf gaat


• water aan de kook brengen, frieten toevoegen, terug aan de kook brengen en de frieten zonder zout ongeveer 5 min. zachtjes laten koken (kooktijd hangt af van het aardappelras)


• frieten afgieten en uitstrooien op een vlakke (bak)plaat en in de koelkast volledig laten afkoelen


• een eerste keer bakken in olie van 130° zonder ze te laten kleuren


• opnieuw volledig laten afkoelen


• een tweede keer bakken op 180° tot ze goudbruin en knapperig zijn

Smakelijk eten!

Jagersrust

Het is weer Restaurantweek, en vandaag waren we te gast bij Restaurant Jagersrust. We hebben weer genoten van alle heerlijkheden. Omdat een foto vaak meer zegt dan duizend woorden (met andere woorden, omdat ik een beetje lui ben) deze keer een fotoverslag.
Voor de volledigheid: de wijntjes vandaag waren een witte bourgogne bij de visgerechten: Cuvée Henry de Vezelay, en een rode Arboleda uit Chili.

Amuses:
rolletje carpaccio met wat groen, pijnboompitjes en oude Reypenaer en een warm tomatensoepje met basilicumschuim

Voorgerecht:
terrine van zalm, tomaat, dragon & garnalen / garnalenkroketje / gravad lax / tomaten vinaigrette / aïoli

Tussengerecht (extra):
gewokte scampistaartjes / risotto / saffraansaus / mosseltjes

Hoofdgerechten:
tarbot met knolselderijpuree / groene kruidensaus / wortel / poftomaatjes / gestoofde prei
rosé gebakken hertenfilet / bloedworst / seizoensgroenten / saus met rozemarijn

Pré-dessert amuse:
smoothie van sinaasappel en rode vruchtenschuim

Dessert:
passievruchtenmousse / bramensorbet / ananas / spongecake met limoen / vanillecrème



De koffie hebben we op het terras genomen, de zon was weer heerlijk gaan schijnen. Toen kregen we ook nog een telefoontje van zoonlief waar we zaten. Hij en zijn meisje hadden een dagje verlof genomen en waren aan een fietstocht bezig die - heel toevallig - voorbij de Jagersrust kwam. We hebben dus nog gezellig samen met hen wat gedronken.

Vlissingen

Wat een heerlijke dag was het weer ...

Varelli en zo

Vandaag nog eens naar de stad geweest. Was dat een tijd geleden! Parkeerplaats vinden was een regelrechte ramp. We waren vóór drie uur in de stad en het was bijna vier uur toen we eindelijk een plaatsje vonden in een van de parkings. En dan begon de strijd om een vrije tafel op een terras, wat al een even grote ramp was. Het mooie weer had blijkbaar half België en Nederland naar buiten gelokt. Uiteindelijk toch een tafeltje gevonden, in de schaduw maar dat vond ik niet erg want het was best heel warm in de zon.

Daarna wat door de straten geflaneerd en me nog maar eens bedacht wat een mooie stad Antwerpen is. Bij de Nespresso winkel hebben we ons laten adviseren in verband met de aankoop van wat verschillende soorten koffie. We hebben vijf soorten mee waarvan de vriendelijke dame wel dacht dat ze ons zouden bevallen. We zien wel.

Om zes uur waren we afgesproken met 'de kinderen' (vlnr Sofie, Kristof, Charlotte, Marieke) om te gaan eten bij Mezze Café Varelli. Genoten van het jonge gezelschap en ook van de lekkere hapjes en de heerlijke wijn (Mikros Vorias). Het was nog redelijk vroeg toen we het restaurant verlieten (helaas wordt er hier in het weekend ook met twee seatings gewerkt) en het was nog goed buiten, dus hebben we nog een rondleiding 'Antwerpen by night' gegeven langsheen de bekendste gebouwen in de oude stad. Nadien nog een laatste drankje genuttigd bij De Pelgrom. Charlotte is altijd zo dankbaar. Ze vond het heerlijk om zo met zijn allen door de stad te lopen. Het was ook heel aangenaam. Best nog wel druk, maar niet meer zo over de koppen lopen als deze namiddag. Kortom: het was een fijne dag.

Nespresso

Sinds korte tijd ben ik de trotse bezitter van een Nespresso apparaat, type Citiz in de kleur grafiet, dit voor de volledigheid. Ik heb er best wel wat achter moeten zagen want manlief was moeilijk te overtuigen. De Senseo was toch nog niet versleten? En is dat wel lekkere koffie?

Ik heb ze allemaal geproefd, op de décaféinés na want daar krijg ik maagpijn van, en ik moet bekennen dat ik de meeste van de Nespresso koffies niet lekker vind. Veel te bitter en/of te hard gebrand. Manlief heeft dus eigenlijk gelijk gehad.

Misschien bieden de cupjes van Douwe Egberts wel uitkomst, en vind ik daar wel mijn gading. En anders is het het zoveelste huishoudtoestel dat bijna ongebruikt in de kelder verdwijnt. Jammer, maar het is niet anders.

Shalom!

Vandaag zijn we ondergedompeld in de Joodse cultuur. We hebben met een gids van Antwerpen Averechts een wandeling gemaakt in de Joodse wijk in Antwerpen. Ik ben van mijn 11de tot mijn 21ste in Antwerpen op school geweest en heb er nadien ook nog verschillende jaren gewerkt. De Joden zijn best heel nadrukkelijk aanwezig in de stad en toch weet je van die mensen helemaal niks. Daar is dus vandaag verandering in gekomen.

Het was een heel interessante kennismaking met de cultuur en de gewoonten van deze toch wat vreemde vogels met hun pijpenkrullen. Ik vond de groep eigenlijk te groot (19 pers.) voor één gids maar gelukkig was er ook een gids-in-opleiding bij die zelf vier jaar Jiddish heeft gestudeerd en, net zoals de 'officiële' gids, heel onderlegd was in de Joodse cultuur.

Zo leerden we o.m. dat er in Antwerpen vooral chassidische joden wonen. De chassidim zijn joden die uit Oost-Europa - meestal Polen - afkomstig zijn. Ze zijn te herkennen aan hun zwarte kledij, lange baarden en pijpenkrullen. Hun vrouwen herken je vooral aan de pruik die ze op hun hoofd hebben en zijn meestal met een kinderwagen op pad met nog een aantal peuters aan de hand. De meeste chassidim hebben veel tot zeer veel kinderen, omdat ze zich ook op dit vlak houden aan de wet van de Thora. De meeste gebods- en verbodsbepalingen (613 in totaal!) slaan op een kosjere keuken, het gebruiken van bepaalde rituelen in de loop van een etmaal, kuisheidswetten en ethische voorschriften. De chassidim leven in gemeenschap en beperken vrijwillig hun omgang met andere joden en buitenstaanders om zo hun cultuur en hun geloof te bewaren.

Als ik er goed over nadenk is dit eigenlijk een heel gemakkelijke vorm van geloof: je volgt de wetten en de regeltjes en je hoeft verder zelf nergens over na te denken.

In de synagoge werden we met de nodige humor onderhouden door een Joodse dame van middelbare leeftijd. Zij beantwoordde enthousiast al onze vragen i.v.m. de thora en de talmoed, kleding- en eetvoorschriften, waarom mannen drie keer per dag moeten bidden en vrouwen niet, enz. maar op moeilijke of lastige "waarom ..." vragen antwoordde ze steevast met "omdat het zo is", of "omdat god het zo wil". Een Jood gaat nooit in discussie, dat had onze gids ons verteld en dat was ook zo.

's Middags, het was ondertussen al bij twee uur, hebben we - na de nodige uitleg - koosher gegeten bij Hoffy's. Ik had verwacht dat we wat speciale dingetjes zouden eten, maar het was eigenlijk heel gewoon. Een stukje kip met wat rijst en rozijnen en een zoetig sausje als voorgerecht, zalm met een rösti, een stukje zoetige groententerrine en een bolletje aardappelpuree als hoofdgerecht en soja-ijs met vers fruit als dessert. Een tegenvaller dus. Gelukkig dronk het iets te zoete wijntje wel lekker weg.

Na het eten hebben we nog even letterlijk en figuurlijk stilgestaan bij het Monument voor Gedeporteerde Joden en tot aan het Stadspark gewandeld en nadien langs de diamantwijk die al lang niet meer in handen is van Joden, maar bijna helemaal ingepalmd door Indiërs.

Het was een leerzame dag, heel interessant, maar ook heel vermoeiend zowel voor de benen als voor het hoofd. Je krijgt zoveel informatie te verwerken op korte tijd, soms ook best wel zware kost. Ik moet het allemaal nog even laten bezinken.

Wagyu beef

Ik sta daarnet bij de beenhouwer, zie ik dat hij Wagyu beef in zijn toonbank heeft liggen. Prijskaartje: 138 euro per kilo. Nu weet ik wel dat Wagyu runderen een speciale behandeling krijgen waardoor hun vlees supermals zou zijn, en ik heb geloof ik op restaurant wel eens een stukje gegeten, maar ik vond het er rauw absoluut niet smakelijk uitzien. Het is helemaal dooraderd met vet. Als je dat van een gewoon rund in de toonbank zou leggen zou niemand het moeten hebben, maar omdat er nu toevallig Wagyu op staat wil de consument er wel 138 euro per kilo aan uitgeven.

Mijn beenhouwer wordt stilaan een elitaire beenhouwer heb ik de indruk. Gewoon Belgisch wit-blauw rund verkoopt hij al niet meer, idem voor 'gewoon' varkensvlees. Dat is nu van The Duke of Berkshire, Duroc d'Olives of Livar. Vijftig procent duurder dan het gewone en ik vind het vlees echt niet lekkerder. Het is mij ook veel te vet.

Ik moest maar eens op zoek gaan naar een andere beenhouwer en deze houden voor zijn gehakt, want dat is gelukkig nog wel heel lekker.

Het ongelofelijke verhaal van Chicco

Chicco is de poes van mijn nichtjes Charlotte en Isabelle. Ergens in de maand april van dit jaar kwam Chicco 's avonds niet naar huis zoals gewoonlijk. Iedereen ongerust natuurlijk, en ook het kleine 'broertje' Leo (als kitten door Charlotte uit het asiel gered) was geheel van slag. Chicco - hoewel hij een kater is - kon zo heerlijk moederen over Leo.

Een paar dagen later stond Chicco weer voor de deur, maar hij was heel schuw en angstig. Durfde niet binnen te komen, wou zijn eten alleen buiten, wou niet gepakt worden, blies naar Leo, enz. Tja, misschien had het beest ergens vastgezeten en was hij daarom zo bang. Maar goed, hij at, hij dronk, en hij bleef bij huis.

Tot gisteren bleek dat Chicco helemaal Chicco niet was! Hun echte Chicco was gechipt en dankzij het registratiesysteem bij Tasso kregen ze gisteren - maar liefst vijf maanden na de 'verdwijning' - bericht dat hun Chicco teruggevonden was op 30 km van huis, helemaal aan de andere kant van Aachen.

Het weerzien was vreugdevol voor iedereen. Hij zag er goed uit en kwam binnen alsof hij nooit was weggeweest, likte Leo van boven tot onderen af en snorde zoals een tevreden poes snort.

Nu moeten ze er nog achter proberen te komen wie die andere 'Chicco' dan wel is. Heel toevallig (hoewel, toeval bestaat niet) heeft de andere Chicco eergisteren wel zijn eerste stapjes IN huis gezet. Hij is ondertussen trouwens omgedoopt tot Matteo. Nu maar hopen dat hij ofwel ook gechipt is en naar zijn baasje terug kan, of dat het een beetje gaat klikken met de andere twee poezen.

Eind goed, al goed.

(foto geleend van Isabelle haar Facebook pagina).

Wie trapt hier nu in?

Volgende mail vond ik vanmorgen in mijn mailbox:

Uw Kaart werd geblokkeerd
Er zijn nieuwe beveiligingsupdates op uw online credit card te openen. Gebruik de onderstaande link aan Vul deze proces. Vergeet niet bij uw credit card we streven in het maken van ervoor dat uw online transacties veilig zijn.
Start het update-proces =>

Wie neemt dit nu ernstig? Wie trapt hier in? Ik heb het bericht al drie keer moeten lezen voor ik begreep wat er nu eigenlijk in stond en ik durf van mezelf te zeggen dat ik niet echt héél dom ben.

En toch zíjn er nog altijd mensen die de zogezegde update-procedure starten. Creditcard fraude staat weer heel hoog in de fraude-regionen.

35 jaar getrouwd

Vandaag zijn manlief en ik vijfendertig jaar getrouwd. Vijfendertig jaar al hebben we lief en leed gedeeld. Het pad ging niet altijd over rozen, maar we zijn er wel altijd blijven in geloven.

Vijfendertig jaar ouder dan toen, wat wijzer en grijzer/kaler ook, geen vlinders meer in de buik maar iets wat veel dieper gaat. Zullen we het liefde noemen?