Ik ben sinds mijn pensioen in september 2016 tamelijk lui geweest, vooral mijn hoofd heeft weinig 'werk' verricht. Daar is verandering in gekomen, want ik volg sinds een aantal weken Spaanse les. Omdat we zo dikwijls naar Spanje gaan, vond ik het nodig om mijn kennis van het Spaans wat terug op niveau te brengen.
Tijdens mijn hogere studies heb ik wel twee jaar Spaans gehad, maar wat ik daar nog van ken is niet veel soeps. Ik heb ook de Spaanse taal nooit nodig gehad voor mijn werk. Een excuus als een ander.
En hoe valt dat mee, zo terug op de schoolbanken zitten een halve dag per week? Dat valt mee, de tijd vliegt. Het mag dan wel een beginnerscursus zijn, het niveau ligt hoog. Zodanig hoog dat er al verschillende cursisten afgehaakt zijn. Tot mijn grote vreugde merk ik dat ik toch nog meer ken dan ik zelf wist. Dat doet me echt plezier.
Alles onthouden is een ander paar mouwen. Dat valt niet mee op mijn leeftijd. Ik móet iedere dag blokken: woordenlijsten van buiten leren en werkwoorden oefenen. Onthouden is moeilijk! Discipline is nooit een sterke eigenschap geweest, maar dit is iets wat ik echt wil, waar ik zelf voor gekozen heb. Dus we doen ons best en hopen aan het einde van de cursus (het zijn drie reeksen) toch opnieuw een flink mondje Spaans te spreken.
