Een nieuw jaar, een nieuwe layout

Ik vond het tijd voor een nieuwe layout, en ziehier.

Hierbij wens ik mijn lezers een zalig nieuwjaar!

Prettige feestdagen!

Christmas Fruit Cake

Tja, als ik iets in mijn kop heb ...
Hij is lekker, maar vrij zwaar. En jammer genoeg zijn de rozijnen en de geconfijte vruchtjes wat veel naar de bodem gezakt. Er zitten er dan ook heel veel in. Samen maar liefst 450 gram!

Recept? Recept!

Vinger

Gisteren even over en weer naar het ziekenhuis geweest voor een kleine heelkundige ingreep: 'excisie cyste D3 links' staat er op de papieren van de chirrurg. In gewone mensentaal is dat het weghalen van een cyste op mijn vinger. Dit gebeurde in het Chirurgisch Dagcentrum in Wilrijk, een dagkliniek waar er uitsluitend ingrepen uitgevoerd worden waarvoor geen verblijf (overnachting) in het ziekenhuis nodig is. 

Wat mijzelf betreft: ik ben om 7u30 ingecheckt en om 10 uur stond ik alweer buiten. Snel en efficiënt! Terwijl ik op de operatie werd voorbereid werd manlief naar de lounge begeleid waar hij zich vrijelijk kon bedienen van koffie/thee/frisdrank en wat te knabbelen. En van free WiFi ... niet onbelangrijk nu hij ook is toegetreden tot de geneugtes van de 21ste eeuw.

Het personeel was uitzonderlijk vriendelijk en geduldig en alles gebeurde op een zeer rustige en ontspannen manier. Dit komt zeker ten goede van de patiënt. Ik was dan ook helemaal niet zenuwachtig. De verschillende ruimtes en gangen zijn ook niet van dat steriele wit zoals in de meeste ziekenhuizen. Er zijn veel vrolijke kleuren gebruikt om het allemaal wat huiselijker te maken.

Na de ingreep en met mijn vinger in een onhandige spalk werd ook ik naar de lounge begeleid waar mijn lieve man het van de verpleegkundige heeft overgenomen en mij iets te snoepen en te drinken heeft gebracht. Ik voelde mij goed en ben tien minuten later uitgecheckt. Om tien uur waren we al terug onderweg naar huis.

Ik ga niet voor mijn plezier naar het ziekenhuis maar dit was zeker een positieve ervaring! Gelukkig maar want er wacht nog een vinger om behandeld te worden.

Alleen die Christmas Fruit Cake, dat gaat me niet lukken tegen kerstmis.

The saga continues ...

Februari 2009: manlief wordt aangereden door een niet verzekerde bromfietser. Bromfietser legde een valse verklaring af als zou hij te voet zijn geweest en er geen sprake was van een bromfiets. Geen getuigen, zijn woord tegen dat van manlief. Rechtsbijstand ingeschakeld en een advocaat aangesteld.

Januari 2012: een doorbraak. Bij nog maar eens een verhoor (het vierde al in deze zaak) geeft tegenpartij eindelijk toe dat hij met een onverzekerd voertuig reed. Alvast één overwinning.

September 2013: de rechtbank doet uitspraak in het voordeel van manlief: tegenpartij is gehouden tot het betalen van de geëiste schadevergoeding. Jeuj! Tweede overwinning.Tegenpartij gaat niet in beroep. Meer nog, er komt gewoon totaal geen reactie.

Oktober 2013: tegenpartij wordt in persoon gedagvaard door de deurwaarder. Geen reactie van tegenpartij.

November 2013: deurwaarder laat roerend beslag leggen. Helaas ... de waarde van de inbeslaggenomen goederen is ruim onvoldoende voor de vordering!

December 2013: advocaat gaat toch nog proberen een afbetalingsregeling te treffen. Het zal mij benieuwen. 

Wordt vervolgd na 15 januari, de dag waarop de goederen openbaar worden verkocht.

Weekendje weg

Een tijdje geleden had ik een gastronomisch weekend Trier geboekt. We doen dat eigenlijk veel te weinig en dan doel ik niet op het gastronomisch gedeelte, maar wel op het 'weekend weg' gedeelte. En dat heeft alles te maken met mijn slaapprobleem. Ook deze keer was het weer goed raak, maar dat is - na een nacht in mijn eigen lekkere bed - snel weer vergeten.

We logeerden in Trier, in hotel Blesius Garten, heel rustig gelegen in een wat onaantrekkelijke woonwijk doch op wandelafstand van het centrum van Trier. We hadden hier een Kennenlern-Schnupper Arrangement geboekt: 2 nachten in een comfortkamer, 2 keer uitgebreid ontbijt (met Sekt, maar wij drinken 's morgens geen alcohol), een driegangendiner op de eerste avond en een vijfgangendiner op de tweede avond. Beide keren hebben we lekker gegeten, gutbürgerliche Küche in de Brauerei/Grillstube, en een wat fijnere keuken in de Wintergarten. Beide keren hebben we ook lekkere onbekende wijntjes gedronken. En we hebben ook genoten van de wellness in het hotel: massage, sauna, binnenzwembad ... heerlijk! Het was van voor mijn zwangerschap geleden dat ik nog in de sauna geweest was. Ik zou er ook niet voor in de auto stappen, maar als het ter plekke aanwezig is en je hebt maar één verdieping af te dalen ... ja, dan wil ik wel.

In Trier viel er niet zo veel te beleven. Het centrum is niet al te groot en qua monumenten houdt het op bij de Dom, de Kaiserthermen en de Porta Nigra. De Hauptmarkt zal best wel gezellig zijn, maar met alle kerstmarktkramen op de markt en op het plein voor de Dom, was daar weinig van te zien. 

Vandaar dat we zondag na het ontbijt onmiddellijk vertrokken zijn naar het Moezeldal, en meer bepaald naar Bernkastel, zo'n 45 km verderop. Gezellig, gemoedelijk, en ook best druk natuurlijk want ook daar was het kerstmarkt. Ik heb me geconcentreerd op de schildjes/uithangbordjes aan de diverse winkels in vakwerkhuizenstijl. Echte mooie kunstwerkjes, meestal in smeedijzer.

In de late namiddag zijn we via Tongeren - voor het diner bij Bazilik - terug naar huis gereden. 

We moesten het maar een keer meer doen, zo'n weekend weg.

L'Epicerie du Cirque *, Antwerpen

Het was weer Restaurantweek in België en ik heb me nog maar eens laten verleiden. In eerste instantie tot twee lunches: gisteren - zaterdag - bij Ardent maar daar heeft zoonlief stokken in de wielen gestoken want zijn haagbeuk moest in de grond voor het zou beginnen vriezen en daarbij had hij zijn vader nodig. Ik heb ons netjes en ruim op tijd afgemeld. En niet getreurd, want voor vandaag - zondag - had ik een reservatie voor de lunch bij L'Epicerie du Cirque. Groot was mijn verbazing toen enkele weken geleden bleek dat Michelin hen een eerste ster had toebedeeld. Ik was er dan ook van overtuigd dat ik een perfecte keuze had gemaakt.
 
Even groot was onze teleurstelling toen na de maaltijd bleek dat mijn keuze niet de juiste was geweest.

Waarom?

Het pand op zich al. Het is een lang vrij smal pand met een industriële look. Nu hou ik wel van de industriële look, maar dan moet hij wel mooi en gezellig (ja, dat is mogelijk) zijn uitgevoerd, iets wat hier volledig de mist in ging. Een gepolierde betonnen vloer, witgeschilderde muren, kleine nephouten bistrotafels met - - goed zittende kunststof kuipstoelen. Blijkbaar hadden ze er daar niet voldoende van gekocht want hier en daar stond er een stoffen exemplaar van een andere kleur tussen. Of het erom gedaan was weet ik niet, het kwam mij nogal rommelig over. Gelukkig lagen er wel stoffen servetten op tafel, maar dat was het dan qua aankleding.

Het restaurant was, op twee tafeltjes na, volledig bezet. En dat was te merken! Nog nergens hebben we zo'n slechte akoestiek meegemaakt. Het was zelfs zo erg dat we op een gegeven moment tegen elkaar moesten roepen om ons verstaanbaar te maken. Het rumoer en al die stemmen door elkaar stoorde zo erg dat ik me daar enorm aan geërgerd heb. Van gezellig rustig samen tafelen was geen sprake.

Onmiddellijk bij het binnenkomen - we zaten bij de deur, gelukkig niet aan het eerste tafeltje want telkens de deur openging kwam er een enorme tocht binnen hoewel het niet eens zo koud was buiten - werd ons gevraagd wat we wilden drinken. We wilden wel een glas witte wijn, een fruitige wijn graag. Groot was onze verbazing toen dat niet mogelijk bleek. Er zijn tijdens de Restaurantweek maar twee open wijnen, een witte en een rode, te nemen of te laten. Of een fles uiteraard, maar dat is voor ons te veel want als we nog moeten rijden drinkt manlief maar één glas. Twee glazen wit dus, Côtes de Gascogne, een eenvoudige vin de pays. We bestelden ook een fles water. Water van het merk Nine Degrees 9°. Onderaan op de fles stond het volgende gedrukt: 'Deze temperatuur (9°) is dan ook de ideale drinktemperatuur'. Allemaal goed en wel, maar dan zou het wel op de 'ideale' temperatuur moeten gehouden worden door middel van een koeler. En dat gebeurt niet.We hadden water met koolzuur waar de stop vanaf werd gedraaid en meegenomen. Gevolg: op het einde van de maaltijd nog nauwelijks koolzuur te zien.

Er stond ook een mini leisteentje op tafel met twee zuinige stukjes bruin brood. Verder een schoteltje met daarop een mooi en lekker boerenbotertje, grof zout en grove peper en een potje met een onbestemd iets (tapenade?).

Al heel snel werden de amuses opgediend: een schaaltje met bloemkool / hazelnoot / Avruga en een leisteen met grijze garnaal / karnemelk / koffie. Dennis Broeckx himself diende op en de aankondiging klonk als 'diverse bereidingen van bloemkool, ...'. Diverse bereidingen van bloemkool ... dat moeten die twee pietepeuterige roosjes bloemkool in het schaaltje geweest zijn, te klein om echt te proeven wat het was. Het hapje op de leisteen had gelukkig iets meer smaak.

We hadden nauwelijks onze amuses op toen de voorgerechten al geserveerd werden: pompoen / shiitake / mimolette. Pompoen, check. Shiitake, check. Mimolette? Het zal wel, maar we hebben hem niet gezien en ook niet geproefd. Het was gewoon een vrij smakeloos voorgerecht.

Na een (te) lange pauze volgde dan het hoofdgerecht: pladijs / topinamboer / waterkers. Een pladijsfiletje, wat grote druppels waterkers, een paar nieuwe aardappeltjes, puree van topinamboer (aardpeer) en rauwe schijfjes topinamboer. Hierover werd aan tafel een jus van barabarakruid geschonken. De smaken van het hoofdgerecht zaten allemaal goed, het was een lekker gerecht. Helaas was het al niet meer heel warm toen het opgediend werd. We vonden het zonde om de lekkere jus op het bord te laten liggen, daarom zijn we zo vrij geweest nog een stukje brood te vragen. Gelukkig bleek dat geen probleem maar ik had het prettiger gevonden moest de bediening uit zichzelf nog met brood zijn rondgegaan.

Na weer een redelijk lange pauze kwam het dessert. We hebben er direct maar koffie bij besteld, kwestie van de wachttijd niet onnodig te verlengen. Het dessert citroen / merengue / vlierbloesem (waarbij ze meer dan waarschijnlijk meringue bedoelen)  was niet slecht maar, net zoals de rest van de lunch, zeer eenvoudig en niet echt getuigend van veel creativiteit. Bij de koffie kwamen de gebruikelijke koekjes: een rocher, een mini madeleine, die dingen. En een mandarijn! Wat die daar kwam doen?

Wat mij verder ook nog opviel was de verschillende borden (en glazen) die er door elkaar gebruikt worden. De tafel naast ons kreeg het hoofdgerecht in een wit bord, wij in een zwart bord. Op de een of andere manier stoorde mij dat, en ik vind het ook niet passen in een sterrenrestaurant. Want daar zaten we tenslotte toch. Onze gerechten waren ook helemaal niet in overeenstemming met de gerechten die ik op de kaart terugvind. Bistrokeuken, meer kan ik er echt niet van maken. Prijs/kwaliteit was het correct, ook de aangepaste wijnen waren correct geprijsd, maar ik betaal dan liever tien of twintig euro meer voor een lunch met wat meer bijzondere producten. Van de 'moderne en gedurfde keuken' waarover ik gelezen had was geen sprake. Ik stel mij dan ook de vraag wat een restaurateur ertoe drijft deel te nemen aan de Restaurantweek om dan een totaal andere keuken te presenteren dan wat er gesuggereerd wordt op de kaart. Het zet ons er in ieder geval niet toe aan om nog eens terug te keren.

Jammer, want mijn verwachtingen waren hoog. Zeker door de komst van de Michelin ster ... die ze zeker niet verdiend hebben met het lunchmenu van deze middag. Ik kan zo tien restaurants opnoemen waar we - ook tijdens de Restaurantweek - veel beter gegeten hebben.

Stilleven

Vorige zondag kwamen de kinderen eten. Vol-au-vent met frietjes. Altijd goed!

Op een gegeven moment trekt zoonlief de ijskast open en ziet daar een reblochon liggen. Oh, zegt hij, dat is voor zo'n ovenschotel. Lekker! Wanneer eten jullie dat .... 

Moeder heeft natuurlijk aan een half woord genoeg en maakt vandaag een heerlijk winterse tartiflette. Voor vier personen!

Ouder worden

Ouder worden ... niemand ontkomt eraan. En met het ouder worden komen de kwalen en kwaaltjes. Ook bij mij. Ik krijg overal wratjes en vetbollen die ik niet wil, en op mijn twee middelvingers pijnlijke cystes.

Een paar weken geleden heb ik al mijn moed bijeen geraapt en afspraken gemaakt met de dermatoloog en de handchirurg. Want ik ben bang. Ik heb al een slechte ervaring met het weghalen van een vetbol en hoewel dat minstens vijftien jaar geleden is, staat het in mijn geheugen gegrift.

Nu ja, wat moet, dat moet. Op 20 december wordt de cyste uit mijn linker middelvinger onder plaatselijke verdoving verwijderd en het gewricht schoongemaakt. Die op mijn rechter middelvinger gebeurt als de linker vinger goed genezen is, na onze vakantie in januari, want het duurt een dag of veertien voor de vinger weer helemaal 'mobiel' is.

Op 3 februari heb ik de eerste bevries-sessie voor mijn wratjes (zonder verdoving!). Ben benieuwd hoeveel sessies ik ga nodig hebben ... Ik kijk er in ieder geval niet naar uit.

Jardin Public re-visited

Gisteravond met vrienden gegeten bij Jardin Public. Wij waren er al een paar keer eerder geweest. De eerste keer tijdens de uitvaart van mijn schoonzus in juli, een paar weken nadien voor een lunch op het heerlijke terras. Wij hebben toen uitstekend gegeten, vandaar was de keuze voor vanavond gevallen op Jardin Public.

Het restaurant - een oud hoevetje - ligt midden in een woonwijk, tussen de appartementsblokken. Het ontleent zijn naam aan het kleine openbaar parkje waarachter het gelegen is.

Wat mij weer direct opviel toen we binnenkwamen was de vriendelijkheid van het personeel. Dat was de vorige keren ook al zo. Onze jassen werden aangenomen en wij werden naar onze ronde tafel vlakbij de open haard begeleid waar onze vrienden al zaten te wachten. Het restaurant is zeer klassiek ingericht, met ronde, vierkante en lange tafels waarrond comfortabele armstoelen. Wat mij dan weer wel verwonderde was dat er geen tafelkleden gebruikt worden. Wel spierwitte stoffen servetten uiteraard. Er stonden al olijfjes op tafel en er werd direct een stukje brood aangeboden - bruin of wit - om alvast wat te knabbelen tijdens het wachten op het aperitief. We kozen eensgezind voor een licht mousserende wijn uit de Piemonte. Geen Asti Spumante, noch een Moscato d'Asti. Jammer dat ik het niet opgeschreven heb want het was een lekkere frisse wijn met een zacht pareltje.

We hebben à la carte gegeten want het november-menu was nogal wild en enkelen onder ons (waaronder ik) houden niet van wild. Maar voor we aan de voorgerechten begonnen kregen we eerst een kleine amuse: een satétje (op een stokje uiteraard) in een glaasje met onderin wat sweet chili. Niet mijn meug en wat mij betreft niet echt passend bij de Franse keuken die hier gevoerd wordt, maar ik hoorde geen klachten van de tafelgenoten.

Drie van ons kozen als voorgerecht artisanale garnalenkroketjes met mierikswortel, avocado crème, jonge frisée salade. Mijn manlief koos voor jonge bosduif, paté van patrijs, gerookte ganzenlever, linzen, champignons, rode kool, amandel. De garnalenkroketten (kroketjes is een understatement) waren goed gevuld met grijze garnalen en lekker smeuiig. Ik ga ervan uit dat de duif ook wel lekker was.

Voor de hoofdgerechten kozen we allemaal iets anders:

• Ierse filet pur, gebraiseerd witloof, peperroom en verse frietjes
• hazenrugfilet, gebakken wintergroenten, chutney van kweeperen, hazepepersaus, pont neuf van kastanjes
• hertenfilet, risotto met bospaddenstoelen, truffel, saus van gebrande ui, rode biet
• gebakken zeebaars filet, venkel, boschampignons, ganzenlever, kalfjus, wortelpuree

De borden waren mooi opgemaakt en mijn visje was in ieder geval heel lekker. Aangezien er niks terug is gegaan naar de keuken ga ik ervan uit dat iedereen zijn gerecht wel lekker vond.

Dessert: voor drie van ons koffieversnaperingen: assortiment van huisbereide zoetigheden (crème brûlée, iets bavarois achtigs, een macaron, een blokje gembergelei, wat fijne koekjes en ik denk dat ik nog iets vergeten ben). Ikzelf koos voor banaan koud en warm. Het warme gedeelte bestond uit een moes van banaan in een buideltje van filodeeg dat recht uit de oven kwam. Het koude gedeelte was een nougat glacé van banaan. Nougat glacé is een van mijn favoriete desserts. Ook deze was weer super! Verder lag er nog een krokantje van banaan op het bord en het was afgewerkt met een streep (bananen)gel.

Na koffie / thee en het betalen van de rekening (die niet tegenviel - er was niet veel wijn gedronken vanwege allemaal met de auto) verlieten we, na nog een kwinkslag van de garçon die onze jassen pakte, met een goed gevoel deze zaak. We komen nog eens terug!

PS foto's van de website genomen.

Roos

Een schitterende herfstdag

Rood en goud, rood en goud,

Zijn de kleuren van het woud,

Rode beuken, gouden berken,
Delen 't bos in bonte perken.

 

Het regent

 

Het regent, het regent,
de paadjes worden nat.
Daar kwamen twee boerinnekes aan,
die vielen op hun gat!

Zomaar even weg

Maandag kreeg ik het in mijn kop om een paar dagen weg te gaan. Zomaar, niet te ver en niet te duur. In de Van der Valk herfstkrant - die we zondag meegenomen hadden toen we koffie waren gaan drinken bij Princeville - zag ik een interessante aanbieding: overnachting met ontbijt @ 29.95 per persoon in diverse vestigingen. We wilden al heel lang eens naar de regio Giethoorn, dus boekte ik een comfort kamer in het nabijgelegen Hotel Emmeloord. Een prima kamer trouwens, netjes en heel ruim. Idem voor de badkamer. En 's morgens een uitgebreid ontbijtbuffet. Niks mis met Van der Valk.

Giethoorn dus. Mooi. Pittoresk. Lieflijk. We hadden dan ook uitstekend herfstweer tijdens onze wandeling door het 'dorp'. Oh ja, erg rustig ook vanwege einde seizoen. Bijgevolg niet gemakkelijk om 's middags een eetgelegenheid te vinden die open was. Uiteindelijk zijn we bij De Grachthof beland, een mooie zaak aan het Binnenpad.

Na Giethoorn zouden we 5 km gaan stappen in het Nationaal Park De Weerribben. Aan de vertrekplaats aangekomen zagen we dat het eigenlijk een wandeling was door zompig grasland. We hadden onze wandelbottines wel aan maar ik had geen zin in een zompige wandeling. Mijn voeten deden trouwens al pijn van de lange wandeling in Giethoorn.

Naar Urk dan maar. Ook pittoresk, maar buiten het haventje en het Ijsselmeer niet veel te zien daar. Wel heel kerkelijk had ik gelezen en dat werd bevestigd in de etalage van een boekhandel waar expliciet vermeld stond dat ze ook godsdienstige boeken hadden.

We zijn dan maar gaan inchecken, hebben nog even gerust op de kamer en zijn dan richting Emmeloord dorp gereden om te gaan dineren bij Le Mirage.


Aangenaam verrast waren we door dit restaurant. Aan de buitenkant is het helemaal niks (het ligt op de bovenverdieping, boven een Chinees restaurant). Binnen is het heel gezellig en warm ingericht. De ontvangst was gastvrij, het eten was lekker (éénmaal 4 gangen surprise menu voor manlief, éénmaal 4 gangen Euro-Toques menu voor mij met wijziging van het dessert) en de bijpassende wijnen waren lekker. Kortom, een fijne avond!

Donderdag was het grijs. Dat was aangekondigd, dus we waren niet teleurgesteld. Het was overigens droog, een prettige bijkomstigheid. Na het ontbijt togen we naar Lemmer. Niks te zien daar, zo dood als een pier zoals wij dat zeggen.

Volgende halte was de Orchideeënhoeve in Luttelgeest, een tip van een Facebook kennis. Het is een indoor gebeuren met een tropische tuin met veel groen en vijvertjes met koi karpers, een Lori-tuin waar de lori's vrij rondvliegen en een vlindervallei waar het krioelt van de bontgekleurde vlinders. Het was er ook tropisch heet en tropisch vochtig en het deed me denken aan een vakantie jaren geleden in Guadeloupe toen we een wandeling maakten in het Tropisch Regenwoud en we al na een uur doorweekt waren. Niet van de regen, maar van het zweten.

Het effect in de Vlindervallei was zo'n beetje hetzelfde. Ik heb dus weer gezworen dat ik nooit nog een (echt) tropisch regenwoud betreed.

O ja, en dan was er natuurlijk ook nog de orchideeënkwekerij. De volgende keer dat ik nog eens een orchidee koop, zal ik niet meer zeuren over de prijs want ik weet nu hoe arbeidsintensief het is om orchideeën te kweken.


Onze laatste stop was Blokzijl. Ook weer zo'n pittoresk dorp. Net toen we weer de auto instapten begon het te regenen. Tijd om naar huis te rijden.

Calories

Calories ...

tiny creatures that live in your closet
and sew your clothes a little tighter
every night

Soleil

(Het Gebaar, Antwerpen - 22/10/2013)

Herfst

Bezigheidstherapie

Wat doet een mens als hij zich verveelt? Confituur maken! 

Papoe en Beer

Papoe en Beer gaan verhuizen. Zoonlief neemt ze mee naar hun nieuwe thuis. Bijna 31 jaar hebben ze hier gewoond. De eerste jaren in de kinderwieg en het kinderbed, nadien goed weggeborgen in een washandje want aan Papoe en Beer mocht niks aankomen. Hoewel ... van Papoe schiet er nog nauwelijks iets over. Die is echt kapotgeknuffeld. Beer is er iets minder erg aan toe, maar ook zijn neus is al een paar keer vervangen en hij heeft zichtbaar een operatie gehad aan zijn buik.

Ik herinner me nog dat zoonlief eens samen met mijn ouders op vakantie was aan zee. Ze bezochten toen ook de Vlindertuin in Knokke. Eenmaal terug in het appartement bleek Papoe kwijt te zijn! Ze zijn toen helemaal terug naar de Vlindertuin gereden om Papoe te zoeken want zonder Papoe en zonder Beer slapen, dat was geen optie. Gelukkig hebben ze Papoe toen snel gevonden.

Papoe en Beer, ik wens jullie, samen met zoonlief en zijn meisje, heel veel geluk in jullie nieuwe huis.

La Sicilia

 

11 september, de dag waarop we 37 jaar geleden getrouwd zijn, vertrokken we voor twee weken naar Sicilië. Om de feestelijkheden goed te beginnen dronken we tijdens de redelijk bumpy vlucht alvast enkele flesjes Martini Spumante. Cin-cin! 

De vlucht verliep verder vlekkeloos en na twee uren en dertig minuten landden we op Falcone e Borsellino - het lijken wel namen uit een maffiafilm - de luchthaven van Palermo. Deze keer doen we de westelijke helft van Sicilië, de oostelijke helft hebben we in 2006 bezocht. De auto wordt opgehaald bij Avis, een 3 maanden oude Alfa Romeo Mito diesel. Een dubbele upgrade want in plaats van de bestelde categorie B kregen we een categorie C en bovendien ook nog een diesel. Niet slecht, want brandstof is er duur: gemiddeld 1.70 euro voor diesel en 1.80 euro voor benzine.

We hebben onmiddellijk onze Claire aan het werk gezet maar die wist blijkbaar niet waar ze zich bevond. Gelukkig hadden we ook een gedetailleerde wegenkaart bij ons die ons in een klein uurtje naar Buseto Palizzolo leidde, onze eerste stop voor vijf nachten. Een dorp van niks maar zoals nadien bleek toch goed gekozen want erg gunstig en centraal gelegen in de westelijke hoek van het eiland.

Uitpakken deden we nog niet, we gingen direct terug de weg op naar het 20 km verderop gelegen mooie stadje Erice. Erice ligt hoogt op een berg en is heel vaak gehuld in de wolken. Ook toen wij er waren zagen we prachtige wolkenpartijen rond het stadje drijven. Best wel een mysterieus zicht met de blauwe zee verweg beneden ons. We hadden verwacht dat Erice zou barsten van de toeristen maar dat viel heel erg mee. Zelfs toen we om half negen bij La Pentolaccia gingen vragen of ze misschien, eventueel, hopelijk, … nog een tafeltje vrij hadden was dat geen enkel probleem. 

De volgende morgen stonden we op met regen. Na een uitgebreid ontbijt zijn we toch maar naar Castellammare del Golfo gereden. Ondertussen was het weer droog geworden. We hebben daar geluncht en zijn toen verder gereden naar Segesta.

Ik had er veel van verwacht maar het viel wat tegen. De (nooit afgewerkte) tempel was mooi, van wat ooit het amfitheater was, schoot niet veel meer over. Later in de week hebben we ook nog de Valle dei Templi in Agrigento bezocht. Mooi, maar als je de tempels in Egypte (Luxor, Karnak, …) hebt bezocht maken Segesta en Agrigento nog weinig indruk. Maar goed, we hebben het in ieder geval gezien. 

Nadien zijn we nog naar Trapani gereden. Trapani is een mooie gezellige - en ook propere - stad, vooral het barokke gedeelte sprak me erg aan en deed me denken aan Noto in het zuidoosten. In Trapani hebben we vrijwel al onze avonden doorgebracht. Er was enorm veel keuze aan restaurants in een moderne setting en het was er gewoon altijd heel gezellig (Ai Lumi, I Grilli). 

Het rijden in Trapani was nog wel een uitdaging. Dwz niet het rijden op zich maar vooral het manoeuvreren tussen de geparkeerde wagens want de Sicilianen zijn nogal slordig met parkeren. In één parkeervak (langs de straat) stonden vaak twee wagens. Niet achter elkaar, maar met de snuit in het vak geduwd en de achterkant op straat. En meestal nog langs beide kanten van de straat. Niet altijd evident om er gemakkelijk langs te kunnen want de straten zijn vaak smal. Gelukkig had ik een goede en geduldige chauffeur. 

Wat hebben we nog bezocht? We hebben de Via del Sale tussen Trapani en Marsala gereden en de zoutpannen en de oude molens bewonderd. Een mens staat er niet bij stil hoe hij letterlijk aan het zout op zijn patatten komt. Wij hebben het nu gezien en het is verdorie zware arbeid! Maar mooi om te zien hoe het zout uit het water gehaald wordt, dat wel. 

Het was blijkbaar ook de tijd van de druivenoogst. Vrachtwagentjes volgeladen met rijpe druiven reden af en aan van de wijngaarden naar de coöperatieve/distilleerderij. Op een keer stonden er wel een vijftigtal vrachtwagens in de rij te wachten om te worden gelost. Wat ik niet wist is dat de provincie Trapani op zich meer wijn produceert dan de regio's Toscane en Piemonte samen.

Naar Marsala zijn we ook geweest. Het is een klein stadje, er is niet veel te zien maar we moesten ter plekke natuurlijk wel een glas Marsala drinken! 

We wilden zaterdag voor een dag naar het eilandje Favignana, maar de rij aan de biglietteria was veel te lang en we geraakten onze auto niet kwijt aan de haven in Trapani. Dan zijn we maar naar San Vito Lo Capo gereden voor een dikke halve dag strandplezier. San Vito is een aaneenschakeling van lido’s aan een langgerekt wit strand en het was er verschrikkelijk druk. Het allerlaatste lido, Lido Al Sabbione, was het minst druk maar we betaalden er wel maar liefst 24 euro voor 2 ongemakkelijke ligbedjes en een parasol. Het strand was er wel erg mooi en het zeewater was blauw en had een heerlijke temperatuur.

Na een verloren zondag (de hele dag regen en ’s nachts zwaar onweer) reden we maandag 16 september met prachtig weer richting Agrigento. We hebben onderweg nog Sciacca bezocht. Ik dacht dat er wat te zien was, maar dat viel tegen. Foto’s kunnen toch zo bedrieglijk zijn ... We zijn vanuit de bovenstad helemaal tot aan de vissershaven gelopen (honderden trappen!) omdat ik op internet hele mooie foto’s gezien had die van aan de haven genomen waren. Of zouden genomen zijn, want we hebben het gezochte uitzicht niet gevonden. We vonden daar beneden ook niets om te eten, ook geen taxi, dus moesten we eerst in de middaghitte die honderden trappen weer op om daarna op het eerste het beste terras neer te ploffen. Dat hadden we dubbel en dik verdiend! 

Ons tweede hotel (B&B) bevond zich in Porto Empedocle, een kilometer of acht van Agrigento. Na het inchecken zijn we naar Realmonte gereden. Heel toevallig, omdat er in onze B&B een foto hing van Scala dei Turchi, een prachtig sedimentair gesteente (mergel) met een karakteristieke witte kleur. Scala dei Turchi ligt tussen twee zandstranden, en is toegankelijk via een kalkstenen rotsformatie in de vorm van een trap (scala). Het laatste deel van de naam is afgeleid van de frequente aanvallen door Turken (Turchi). Silvia, de eigenaresse van de B&B, zei ons dat de late namiddag de beste tijd was om de Scala te bezoeken omdat het licht dan zo mooi is. En dat was het ook. De natuur kan zo ontzettend mooi zijn! We hebben al deze schoonheid nog even laten indringen aan de bar bij het Lido Majata en we besloten om de volgende dag, na ons bezoek aan de Valle dei Templi in Agrigento, hier nog een halve dag aan het mooie strand door te brengen. 

Zoals gezegd de volgende morgen na een zoet ontbijt (waaronder een croissant met pasta van pistachenoten en heel veel vers fruit) al vroeg op pad om voor de tourbussen in Agrigento te zijn. We waren bij de eerste bezoekers en hebben in alle rust de hele vallei doorgewandeld maar, zoals eerder al gezegd, het maakte weinig indruk. Toen we twee uren later weer vertrokken was het er stikdruk. 

Wij gingen lekker uitrusten bij Lido Majata in Realmonte. Het was erg warm op het strand. Het heerlijke water en de parasol brachten uitkomst. In dit zuiden van Sicilië zou ik nog wel meer tijd willen doorbrengen. Het is nog zo echt, zo puur. De mensen spreken er ook nauwelijks Engels.

De volgende dag was het alweer tijd om Porto Empedocle te verlaten en richting Cefalù te vertrekken. Onderweg hebben we nog de Villa Romana del Casale (bij Piazza Armerina) bezocht met de bekende mozaïeken. Dat was wel mooi. Nadien hebben we ook nog Piazza Armerina zelf bezocht, maar buiten heel veel kerken was er niet veel te zien in het stadje. 
De route naar het noorden was wel prachtig om te rijden. Net zoals in Zuid-Portugal ook hier nauwelijks bebouwing. Heel veel mooie natuur, bossen, weilanden, bruggen en tunnels. Erg mooi.

Late namiddag aangekomen in onze derde en laatste B&B, in het badstadje waar mijn zus zoveel van houdt: Cefalù. De verwelkoming door Valerio was super hartelijk. We waren blijkbaar al aangekondigd: ‘la sorella di Nini’! Het weer bij onze aankomst was niet zo fraai: heel veel wind, weinig zon en een hele wilde zee. ‘Il mare è arrabbiato’ (de zee is kwaad) zoals de Sicilianen zeggen. 

Na het uitpakken het stadje verkend. Het is er heel toeristisch, met veel souvenirwinkeltjes maar ook veel echt mooie modewinkels. Alle grote merken zijn er vertegenwoordigd. En het was overal nog solden ... Drie keer raden wat wij die avond gedaan hebben! We hadden van mijn zus een lijstje meegekregen met bars en restaurants en we hebben ons daar maar aan gehouden want er zijn zoveel restaurants dat je door de bomen het bos niet ziet. En zij komt hier tenslotte al 33 jaar. 

Vanuit Cefalù hebben we met de trein een uitstap gemaakt naar Palermo. Vanuit onze B&B was het tien minuten lopen naar het station van Cefalù en vanaf Palermo Centrale ben je zo in het hart van de stad. Het was een lange vermoeiende dag, maar ik ben toch blij dat ik Palermo gezien heb, ondanks dat het op veel plaatsen een hele vuile stad is. Maar de stad heeft ook zijn mooie pleinen en gebouwen: de Quattro Canti, de Cattedrale, Piazza Pretoria, Teatro Massimo, Teatro Politeama, Porta Nova, Palazzo dei Normanni, Capella Palatina. 
De Capella Palatina was beslist de moeite van een bezoek waard, veel mooie mozaïeken gezien daar. In de rest van het Palazzo dei Normanni waren veel zalen gesloten voor het publiek. We hebben ook nog even over een van de markten gelopen alwaar we smakelijke cactusvruchten (fichi d’India) zagen liggen à 1.99 euro per halve kilo. Ik vraag er twee en de verkoper doet teken met zijn vingers: 3 euro. Hoewel ik tegen die tijd al dodelijk vermoeid was, was ik toch nog bij de pinken en gebaar hem dat de prijs 2 euro per halve kilo (4 euro per kilo) is en dat het ‘impossibile’ is dat ‘questi due frutti’ 3 euro kosten! Die dacht zeker dat toeristen niet kunnen tellen.

De volgende dag was een rustdag (lees stranddag). In de late namiddag werd het te winderig voor het strand. Op het dakterras van onze B&B was het heerlijk om te zitten lezen. 
En 's avonds trokken we natuurlijk altijd de stad in, om te aperitieven en te eten, en om bijna iedere dag wel minstens één huwelijk te zien voltrekken in de Cattedrale. Er wordt nog duchtig getrouwd in Sicilië!

Zondag hebben we een hele dag doorgebracht in het Parco Regionale delle Madonie. Een prachtig natuurgebied met hier en daar een ingeslapen dorpje dat tegen de bergflank aanleunt. 170 km hebben we gereden. We zijn vertrokken om 9u30 en waren om 16u30 terug. Het weer was niet denderend. ‘s Morgens een paar spatten regen en voor de rest van de dag veel wolken, in meer dan 'fifty shades of grey'. Wolkenpartijen leveren vaak wel dramatisch mooie foto’s op, ook hier weer. 
We zijn vrij hoog geweest, tot boven de boomgrens en we waren zeer verbaasd om hier koeien met bellen in de weiden (en op de weg) te zien staan. Het leek wel Zwitserland! De wegen waren slecht en onderweg vonden we geen enkel restaurant dat open was voor een late lunch. Hier worden de lunchuren 12:00 - 14:00 uur strikt gerespecteerd. Gelukkig hadden we nog een zak fruit in de auto liggen, en water hebben we sowieso altijd bij.

Maandag begon weer licht bewolkt maar we zijn toch maar naar het strand getrokken. Na een tijdje kreeg ik telefoon van een mij onbekend Italiaans nummer. Het was in ieder geval niet Valerio van onze B&B. Tien minuten nadien opnieuw en toen was ik wel snel genoeg om op te pakken. Ons Nini! Met de melding dat het nog wat bewolkt was, maar dat het mooi weer zou worden. Ik weet niet wat ik gezegd of gevraagd heb, maar toen zei zij plots ‘ik zie je’. Ik, onnozele, vraag ‘waar’? ‘Kijk maar eens recht voor je’ antwoordt zij. En daar stond ze! Ze wou ons verrassen en is een weekje vroeger dan voorzien naar Sicilië gekomen. Wij waren dan ook heel verrast. De hele familie wist het, behalve wij natuurlijk! We hebben de volgende avonden samen geaperitiefd en gegeten en zijn natuurlijk ook naar haar appartement gaan kijken want zij blijft tot begin januari in 'haar' Cefalù. We merkten het direct dat zij daar helemaal thuis is. Overal waar we kwamen, of gewoon op straat, werd zij als een goede bekende begroet.

Op woensdag 25 september namen wij afscheid van mijn zus en van het mooie Sicilië. Met 1632 km meer op de teller leverden wij de wagen weer in. Wat mij betreft was dit een van de mooiere reizen. Veel gedaan, veel gezien, da’s echt mijn ding.

Logies:

We hadden bewust gekozen voor budgetvriendelijke logies met een goede score op Tripadvisor en op Booking. De vluchten waren duur en de huurwagen was duur. Dan maar besparen op logement. Voor ons dient een kamer toch alleen maar om te slapen. Gelukkig hadden we overal prima bedden.

Hotel Ciuri di Badia, Buseto Palizzolo (5 nachten). De ligging van dit hotel was niet erg fraai. Aan de hoofdweg halverwege Castellammare del Golfo en Trapani, achter een benzinestation. We wisten dit op voorhand, dus we schrokken er niet van. Eens je je wagen parkeert op het eigen terrein en het hotel binnenkomt merk je trouwens niets meer van de drukke weg noch van het benzinestation. Zeer vriendelijke en professionele ontvangst. Receptionistes spraken zowel Engels als Frans. 

Kamer was typisch Siciliaans bemeubeld: eenvoudig, maar met alles wat we nodig hadden. Veel kastruimte, koelkast (niet gevuld), gratis safe, TV, goede airco, zeer proper, licht- en geluidsdicht. Badkamer met toilet, bidet, wastafel en douchecabine. Overal free WiFi en een leuk zwembad. Prima ontbijt (uitgebreid buffet zoet/hartig, fruit, granen, yoghurt, taart) met versgemaakte cappuccino mits betaling. 

Locatie: uitstekend om het noordwesten van Sicilië te verkennen. Een wagen is hier wel noodzakelijk. Privé parking. 

Prijs/kwaliteit: kan niet beter.

B&B Mediterraneo, Porto Empedocle (2 nachten). Op het eerste zicht een wat groezelige buurt met allemaal appartementsgebouwen. Koele ontvangst (Silvia sprak en verstond uitsluitend Italiaans wat niet zo gemakkelijk communiceert). Grote strakke kamer in wit en oranje met XL-bed en veel kastruimte, zeer proper, flatscreen TV, goede airco. Badkamer met toilet, bidet, wastafel en zeer kleine douchecabine. Hoewel B&B, geen gemeenschappelijke ruimte. Ook geen mogelijkheid om koffie of thee te zetten op de kamer. Er was wel een koelkastje aanwezig (leeg). Free WiFi. 

Typisch Italiaans zoet ontbijt aan tafel bediend, wel veel vers fruit en versgezette cappuccino. 

Locatie: aan de rand van het dorp, op wandelafstand van de restaurants. Goede locatie om het zuiden te verkennen (Agrigento, Ragusa, Enna, Piazza Armerina). Zeer rustige omgeving. Parkeren op straat (rustig). 

Prijs/kwaliteit: uitstekend. 

B&B Villa Margherita, Cefalù (7 nachten). Goed gelegen mooie villa, op 2 minuten van het strand, 10 minuten van het historische centrum. Zeer warme ontvangst met koffie en veel uitleg over wat er in de omgeving te zien was, hoe we naar de stad / naar het station / naar de haven moesten, enz. Kamer was klein en er was weinig kastruimte. Kleine badkamer met toilet, bidet, wastafel en zeer kleine douchecabine. Dit was een (duurdere) kamer met zeezicht, maar de extra 20 euro per nacht voor zeezicht is weggegooid geld want de B&B ligt niet pal aan de Lungomare (wel in tweede lijn). De kamer was gehorig (onze buurman snurkte nogal hard!) en slecht te verduisteren. Zeer proper, flatscreen TV, overal free WiFi en goede airco. 

Aangenaam dakterras met voluit zeezicht. 

Goed ontbijt (aan tafel bediend) zoet/hartig met lekkere verse cappuccino. Er kan buiten op het terras ontbeten worden. Privé parking. Bij de prijs van de kamer zijn twee ligbedden en een parasol bij een Lido inbegrepen. Geen gemeenschappelijke ruimte, ook geen mogelijkheid om koffie of thee te zetten. Zeer rustig gelegen. 

Prijs/kwaliteit: te duur.   

Eten: we hebben altijd de typisch Siciliaanse keuken gegeten in plaatselijke restaurants. Veel vis uiteraard, veel gerechten bereid met amandelen en pistachenoten, zowel hartig als zoet maar het allergekste vond ik toch wel de 'brioche con gelato': een opengesneden brioche gevuld met, jawel, roomijs!  
Vreemde vogels, die Sicilianen.