Posts tonen met het label man. Alle posts tonen
Posts tonen met het label man. Alle posts tonen

maandag 11 september 2017

41 jaar getrouwd

11 september 1976 ... een regenachtige dag was het toen manlief en ik in het huwelijksbootje stapten. Vandaag eenenveertig jaar geleden. De jaren zijn voorbij gevlogen.


En ik mijmer wel eens ... hoe zijn het zijn geweest moest ik niet met hem getrouwd zijn, maar met een van mijn vorige vriendjes. Je weet het natuurlijk niet, maar als ik zo eens op Facebook naar foto's kijk van vorige vriendjes, en hun uitspraken lees dan weet ik zeker dat ik het beste 'vriendje' aan de haak geslagen heb. 😍

zondag 12 maart 2017

Tuinieren

Manlief en ik hebben gisteren samen in de tuin gewerkt. Zonder wrevel en zonder discussies. Dat is wel eens anders geweest. Mijn man en ik zijn namelijk nogal verschillend. Hij is een bijhouder, ik totaal niet. Hij is ook de doener, ik heb niet zo'n groene vingers. Bovendien had ik een goede reden om niet te hard te werken: de sinusitis waarmee ik al bijna twee weken zit opgescheept.


We hadden van zoonlief een kruiwagen vol rozenstruiken gekregen die bij ons in de tuin een plek zouden krijgen. Maar eerst nog een goede plek vinden ... Ik opperde om de hortensia's die ik - tussen haakjes - al lang beu ben omdat ze, ondanks snoeien ieder jaar, veel te groot worden, naar achter in de tuin te verhuizen zodat de rozen een mooie plek zouden hebben vlakbij ons terras. Daar kon manlief wel mee akkoord gaan. Aldus geschiedde: plantgaten gemaakt achter in de tuin, hortensia's uitgeschupt, de aarde klaar gemaakt voor de rozen. Zoveel rozen, waar laten we die allemaal? Ik hou van rozen, echt waar, maar manlief zou er tien zetten op een plek waar er slechts zes kunnen staan. Ik gooi ze ook niet graag weg, maar ik wil wel rust in de tuin en trop is gewoon te veel. Enfin, we hebben een compromis gevonden en we zijn eruit geraakt, zoals gezegd zonder wrevel en zonder discussie. 


Na 40+ jaar huwelijk gaan we het blijkbaar toch nog leren. Als hij nu ook zijn kelder nog opruimt waar hij al 40+ jaar van alles en nog wat verzamelt, dan komt het helemaal goed. ☺️


zaterdag 3 september 2016

Fietsen op de hei en zo ...

Wat is het toch mooi bij ons op de hei. Ik heb echt genoten van mijn fietstochtje op de eerste dag van mijn pensioen en toch nog wat zonnige foto's kunnen maken, al dreigde het weer stokken in de wielen te steken. Zomaar op een voormiddag in de week kom je nauwelijks mensen tegen ... dit is iets wat ik zeker meer ga doen. 


Het ligbed in de tuin in de zon is niet meer gelukt, en in het boek van Lize Spit ben ik ook nog geen bladzijde verder geraakt. Maar ons Kind, dat nog steeds in ziekenverlof is, kwam op bezoek en had voor één keer eens geen haast!

's Avonds zijn manlief en ik gaan eten in Het Havenhuis in Etten-Leur om mijn eerste dag te vieren. Van de apero tot het hoofdgerecht buiten op het terras, dessert en koffie binnen. Wat was dat ook weer zalig genieten. Het was de tweede keer dat we hier aten, deze keer op het gezellige terras, en het zal zeker niet de laatste keer zijn.


Kortom, een geslaagde eerste pensioendag!


dinsdag 26 april 2016

Op pensioen

De kogel is door de kerk: manlief heeft officieel zijn pensioen aangevraagd. Nog niet met onmiddellijke ingang ... dat vond hij toch wat te snel. En hij wou ook wachten tot de (volgende) winter voorbij is om niet direct in een dode periode terecht te komen. De lente vond hij wel een goed moment, dus 1 mei 2017 is De Dag. Officieel dan, want hij moet natuurlijk ook zijn vakantiedagen nog opnemen. Ik vermoed dat het iets van half maart van volgend jaar zal zijn.

Nu ik nog ...

dinsdag 29 december 2015

Ochtendmens

Mijn man is een ochtendmens. Ik iets minder, to say the least ...

Hij staat op en begint nog voor hij ontbijt al direct te rommelen. Vaatwasser uitladen, droogkast aanzetten. En dat alles liefst met de radio op luid. Te luid voor mij in ieder geval, want ik zit 's morgens het liefst in een stil huis. Zo ben ik dat ook gewend tijdens de normale werkweek. Hij staat twee uren voor mij op en dan houdt hij zich stil, maar op zaterdag heb ik altijd van jan.

En daar ontstond van de week wat irritatie over. 


Ik was als eerste opgestaan en dacht aldus even in alle rust en stilte mijn ontbijt te kunnen nuttigen, even te facebooken en mails te checken zoals ik dat alle dagen doe. Dat was mis gedacht. Ik stond nog maar amper in de badkamer toen ik beneden het gerinkel van glazen en bestek al hoorde. Nog erger werd het toen ik beneden kwam: radio aan, droogkast aan het draaien en een vrolijke man aan de eettafel. Ik kan er niet aan doen, maar dat maakt mij slechtgezind. Komt erbij dat ik mij de laatste tijd niet echt super voel, noch lichamelijk noch geestelijk, wat het er niet beter op maakt. 

Gelukkig duurt mijn slecht humeur nooit lang, maar het wordt wel een punt waaraan gewerkt moet worden tegen de tijd dat we op pensioen gaan ...

woensdag 25 november 2015

Even terugkijken

Ik ben wel eens in een nostalgische bui en dan sla ik wat fotoboeken open om te mijmeren over vroeger. Deze keer was dat een album van 1983, het geboortejaar van zoonlief.

Deze foto van de twee mannen in mijn leven heb ik eruit gepikt.


Ondertussen is zoonlief al ouder dan zijn vader toen was ...
Wat vliegt de tijd!


zaterdag 25 juli 2015

Zullen we of zullen we niet ...

... op pensioen gaan ... Het is een vraag die ons nogal bezighoudt de laatste tijd. Het is ook niet zomaar een beslissing die je in één-twee-drie neemt want het bepaalt wel de laatste fase van je leven. We kunnen, als we dat willen, allebei volgend jaar op (vervroegd) pensioen want dan hebben we er een carrière van 40 jaar op zitten en zijn we 62. Een mooie leeftijd om nog meer te genieten van het leven dan we nu al doen. Vraag is: zijn we eraan toe? Hoe weet je of je eraan toe bent?

Mijn accountant gaat nu wat rekensommetjes maken om ons alvast op dat punt gerust te stellen, of net niet. En verder gaan we in oktober, op kosten van manlief zijn bedrijf, een vijfdaags seminarie volgen aan zee waar alle aspecten van het op-pensioen-zijn belicht worden.

Wordt vast en zeker vervolgd.


dinsdag 28 april 2015

Terug aan 't werk

Jaja, manlief is terug aan 't werk en deze keer is het voor echt. Vorige week is hij langs de bedrijfsarts geweest en zij heeft hem goedgekeurd voor de arbeid.

Ons leven wordt dus terug normaal. Ik ben blij met mijn herwonnen vrijheid en hij is blij dat hij eens met iemand anders kan praten dan met mij.

Waar ik niet echt blij mee was, dat was het feit dat hij besloot om direct de eerste dag alweer met de koersfiets te gaan werken. Maar goed, wie ben ik? Hij luistert toch niet. Ik kan alleen maar hopen dat zijn engelbewaarder op zijn schouder blijft zitten.

maandag 16 maart 2015

Terug aan 't werk

Manlief gaat maandag terug aan het werk. Meer dan een maand eerder dan vooropgesteld was door de chirurg die zijn heupprothese heeft geplaatst. Een goede zaak, want we begonnen mekaar meer en meer op de zenuwen te werken. Wij zijn duidelijk nog niet klaar om op pensioen te gaan en dag in dag uit op mekaars lip te zitten. Vrijheid, blijheid!

Update 17/3: er wordt voorlopig nog niet gewerkt. Dat heeft de bedrijfsarts beslist. Zij moet namelijk haar akkoord geven vóór iemand na een lange periode van werkonbekwaamheid terug aan de slag mag gaan. En zij vond het veel te vroeg. Langzaam opbouwen is haar advies.

Morgen controle bij de verzekeringsarts ... benieuwd wat die gaat zeggen.
Wordt vervolgd.

Update 18/3: de verzekeringsarts was van hetzelfde gedacht als de bedrijfsarts: niet werken tot 27/4.

Bon, dat geeft ons de tijd om nog vele keren samen te gaan lunchen en dagtripjes te maken, ... en om toch alvast maar te wennen aan het idee dat ons pensioen écht niet meer ver weg is. Nog maximum vier jaar, en dat is zó voorbij.

zondag 16 februari 2014

Veertig jaar geleden ...

16 februari 1974 ... vandaag exact veertig jaar geleden, hebben wij elkaar voor het eerst ontmoet op een TD ( thé dansant), zoals een fuif in studentenkringen destijds genoemd werd. En het was direct 'koekenbak'.

Mijn man, mijn beste vriend, mijn maatje, mijn reisgezel, mijn tafelgenoot, mijn alles. Nu ja, meestal dan toch ...

woensdag 11 december 2013

The saga continues ...

Februari 2009: manlief wordt aangereden door een niet verzekerde bromfietser. Bromfietser legde een valse verklaring af als zou hij te voet zijn geweest en er geen sprake was van een bromfiets. Geen getuigen, zijn woord tegen dat van manlief. Rechtsbijstand ingeschakeld en een advocaat aangesteld.

Januari 2012: een doorbraak. Bij nog maar eens een verhoor (het vierde al in deze zaak) geeft tegenpartij eindelijk toe dat hij met een onverzekerd voertuig reed. Alvast één overwinning.

September 2013: de rechtbank doet uitspraak in het voordeel van manlief: tegenpartij is gehouden tot het betalen van de geëiste schadevergoeding. Jeuj! Tweede overwinning.Tegenpartij gaat niet in beroep. Meer nog, er komt gewoon totaal geen reactie.

Oktober 2013: tegenpartij wordt in persoon gedagvaard door de deurwaarder. Geen reactie van tegenpartij.

November 2013: deurwaarder laat roerend beslag leggen. Helaas ... de waarde van de inbeslaggenomen goederen is ruim onvoldoende voor de vordering!

December 2013: advocaat gaat toch nog proberen een afbetalingsregeling te treffen. Het zal mij benieuwen. 

Wordt vervolgd na 15 januari, de dag waarop de goederen openbaar worden verkocht.


dinsdag 2 juli 2013

Geduld wordt beloond

Een mail met goed nieuws ontvangen van een van onze advocaten. [Er zijn twee rechtszaken aanhangig voor ongevallen die manlief zijn overkomen en waarbij door beide tegenpartijen valse verklaringen werden afgelegd. De eerste dateert van februari 2009, de tweede van september 2010].

Het goede nieuws van vandaag betreft ongeval nummer 2. De rechtbank heeft uitspraak gedaan in manlief zijn voordeel: de tegenpartij is gehouden tot het betalen van de geëiste schadevergoeding. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar ons geduld wordt dan toch beloond. Vooral mijn geduld want als het aan manlief had gelegen was het gevecht met de verzekering van de tegenpartij al lang geleden opgegeven. Ik ben dan de pitbull die zich erin vastbijt en niet opgeeft.

Nu nog wachten op het vonnis van het eerste ongeval. Dat zou in september uitgesproken worden. Hopelijk met hetzelfde succes.

zaterdag 15 september 2012

De brillensaga

We zijn net terug van een ochtend 'bril kiezen' (& co.) voor echtgenoot. Zijne was al twee maanden in herstelling bij de optieker: kapotte veer. Telkens we belden kregen we hetzelfde antwoord: de veer is nog niet binnen. Gisteren belden ze dan zelf met het bericht dat het montuur niet meer gemaakt wordt, en de veer dus ook niet. Daar waren wij niet zo blij mee, want het was een duur montuur van Jil Sander. Het is nauwelijks twee jaar oud en het is al de tweede keer dat de veer kapot is. De optieker stelde ons al heel snel gerust: manlief mocht een nieuw montuur komen uitkiezen. We konden vanmorgen al om tien uur terecht (Optiek Baeten werkt alleen op afspraak). Wij dus vanmorgen naar Lier. Meer dan een uur is manlief zoet geweest met het passen van brillen. Zowat alle modellen en kleuren zijn de revue gepasseerd. Uiteindelijk heeft hij gekozen voor een vrij streng montuur van Iyoko-Inyaké (Belgisch!). De glazen konden vanmorgen nog worden overge'bouw'd. Tijd terwijl hebben wij ons onledig gehouden met koffie drinken en wandelen in het lieftallige stadje Lier. Half één mochten we de bril komen ophalen en hij was echt helemaal gratis. We weten wel waarom we altijd helemaal naar Lier rijden voor onze brillen. De service bij Baeten is optimaal. Nadien moest er nog even iets gegeten worden. Dat hebben we gedaan op het terras bij Zuster Agnes, heerlijk in de zon.

zondag 4 maart 2012

Broer / zus / mama / papa

Ik vraag me weleens af waarom mensen hun kinderen een naam geven. Zodra er een brusje (broertje of zusje) bijkomt noemen ze de kinderen dikwijls Broer en Zus. Gisteren hoorde ik nog een vrouw - dochterje aan de hand, zoontje in de maxicosi - tegen haar dochtertje zeggen: 'kom zus, we moeten snel naar huis want onzen broer moet slapen'.

Net zo idioot vind ik het dat partners elkaar mama en papa gaan noemen van zodra er kinderen zijn. Aaargh!

dinsdag 17 januari 2012

Gent


Vandaag een uitstapje gemaakt naar Gent, niet voor het plezier deze keer. Manlief was opgeroepen door een wetsgeneesheer om zich door een of andere hoge professor in het Universitair Ziekenhuis van Gent nog eens te laten screenen: Rx foto's, MRI scan, echo, enz. Voor de zoveelste keer, en dit alleen maar omdat de verzekeringsmaatschappijen niet overeen komen. Het gaat hier tussen haakjes nog altijd over het ongeval dat hem overkomen is op 18 februari 2009.
Zo'n dag van onderzoeken in een ziekenhuis bestaat vooral uit veel wachten, hoewel - ik moet eerlijk zijn - het hier nog meeviel. Een verloren dag is het in ieder geval.
Toen hij klaar was om half vijf hoorden we op de verkeersinformatie dat de Antwerpse Ring en alle invalswegen potvast zaten door een zwaar verkeersongeval. Files van meer dan twee uren ... Zoonlief, die ook uit het Gentse moet komen, maar even gebeld om hem te verwittigen. Die opperde 'laat ons dan in Gent iets gaan eten'.

Zo gezegd, zo gedaan. Gent zit vol gezellige restaurantjes maar bij een temperatuur van 1°C hadden we weinig zin om ver te lopen. 't Stropke zag er wel gezellig uit met de ouderwetse kachel die uitnodigend brandde. Het is een typische brasserie waar je zowel voor een salade terecht kan als voor een volledige maaltijd.
De heren hadden zin in stoverij bereid met Gulden Draak, en ikzelf koos voor de waterzooi van vis. Twee streekgerechten die zeer in de smaak vielen.
Zo kwam er, geheel onverwacht, toch nog een prettig einde aan deze dag.

woensdag 11 januari 2012

Irritatie

Manlief moest zich gisteren melden bij de politie, op last van het parket, in verband met zijn ongeval van februari 2009. Het parket had namelijk nog wat vragen en er moest (weer) een verhoor afgenomen worden. Ik zei nog tegen hem 'zeg dat ze een kopietje nemen van alle andere verhoren die ze al afgenomen hebben'. Enfin, goed, wat moet dat moet, hij er naartoe. Hij had een afspraak met ene inspecteur W. , tussen 12 en 16 uur. En nee, het kon niet later want zij werkt maar tot 16 uur. Komt hij daar toe om half twee en wordt hem simpelweg medegedeeld dat inspecteur W. die dag vrij heeft genomen. WTF! Wat bezielt zo'n mens? Afspraken maken en ze dan niet nakomen! Manlief moet daar wel een halve dag verlof voor opnemen want hij kan daar onmogelijk voor vier uur zijn. Gelukkig was de receptionist zo vriendelijk om iemand anders te vragen het verhoor af te nemen. Op tien minuten stond hij terug buiten, na nog maar eens hetzelfde verhaal te hebben verteld. We worden daar zo moedeloos van want er komt maar geen schot in de zaak.

Als klap op de vuurpijl zat er dan bij de post nog een brief van het ziekenfonds, dat ze naar aanleiding van het ongeval van 9 september 2010 een dossier geopend hebben en of manlief hierover een paar documenten kon invullen. Ik heb even heel kwaad per mail gereageerd dat dit dossier (met hetzelfde nummer nota bene) al anderhalf jaar bestaat en al meer dan een jaar afgesloten is. Wat een organisatie zeg!

maandag 9 januari 2012

We doen weer gewoon

Ja, we doen weer gewoon vanaf vandaag. Manlief was al een week terug aan het werk (in zijn nieuwe 'regime' wat echt wel wennen wordt) en vandaag is ook zoonlief terug van start gegaan. Nog een beetje slapjes van de griep, maar als het op zijn werk aankomt gaat hij desnoods met 40° koorts. Even een foto opgesnord van zijn werfkeet. Het ziet er allemaal nog redelijk opgeruimd uit.