Idyllisch, dat is wel het minste wat je kan zeggen als je op een mooie herfstavond het kasteel met vijver ziet schitteren in het Rivierenhof in Deurne. Hier zouden we vanavond een
wedstrijdiner degusteren. Toen wij om zeven uur onze opwachting maakten zaten er nog wat mensen op het bordes in de zon. Wij mochten binnen aan een tafeltje schuiven. Heel eenvoudige houten tafeltjes hier, met kunstrieten armstoelen eromheen, een lopertje in van dat dikkere papier en een dikke papieren servet. Verder een glas met een kaars erin en een ander glas met twee dikke rozen. De bistro, want meer is het eigenlijk niet, ligt in de inkomhal van het kasteel, de kamers en zalen errond kan je huren voor feesten en dergelijke. Nu is die inkomhal natuurlijk heel hoog, met de monumentale trap er ook nog eens in gaat het plafond tot bijna in de nok van het dak. Mooi, maar koud, erg koud. Weinig licht ook, wat ik absoluut ongezellig vind. En eigenlijk wat mij betreft ook vergane glorie. Het is gewoon niet meer van deze tijd. Binnen zouden er dringend ook wat renovatiewerken mogen gebeuren. Ik zag hier en daar stopcontacten die uit de muur hingen, en een lik verf had ook al geen kwaad gekund.
Maar er waren ook positieve punten. Het eten bijvoorbeeld ... We hebben hier heel lekker gegeten, al hadden de porties wel wat kleiner/fijner gemogen.
Bij ons aperitief (een glas witte wijn van een bijzonder merk waarvan ik de naam vergeten ben) kregen we een amuusje van everzwijnpâté met wat confituur van rode uien. Lekker, hoewel ik niet echt een pâté liefhebber ben. Zo'n klein hapje gaat er altijd wel in.
Het voorgerecht van dit wedstrijdmenu (vast menu dus) waren kingkrab poten gegratineerd in de oven en opgediend met wat olijfolie en knoflook. Werkelijk een delicatesse. En perfect gegaard, niet te veel en niet te weinig. Het vlees kwam heel gemakkelijk van de schaal. Nu koop ik op de markt al wel eens krabbenklauwen die ik dan zelf kook en oppeuzel, maar die hoef ik niet meer na deze heerlijke kingkrab poten. Drie grote stukken kregen we. Als voorgerecht kon dit meer dan tellen.
Tussengerecht was een portobello champignon gebakken in hoeveboter en gevuld met krokante spekreepjes, opgediend op een rondje toast. Ook zeer lekker.
Dat ze hier aan klassieke keuken doen werd duidelijk toen we een sorbet voorgeschoteld kregen: een limoensorbet die overgoten werd met bohemia sekt. Verfrissend, maar niet echt een toegevoegde waarde.
Het hoofdgerecht was, aldus de dienster,
château de briand (chateaubriand dus) met een wortel en een stronkje witloof en een vierkantje aardappelgratin. Twee grote dikke plakken heerlijk mals rundsvlees, nog mooi rood vanbinnen en flink gekorst aan de buitenkant met daarbij een apart kannetje met verse champignonsaus. Helaas was het garnituur niet warm. Het vlees gelukkig wel.
Op naar het dessert: een langwerpige schaal met daarop een klein biscuitgebakje met slagroom en daarnaast een grote schaal (te groot om smakelijk te zijn) sabayon met vers fruit. Zeer lekker, maar veel te veel. Zeker na de copieuze maaltijd die we al achter de kiezen hadden. Ik heb er even van geproefd en het dan gelaten voor wat het was.
Het wedstrijdmenu was 47 euro waard. Lichtelijk overdreven natuurlijk, maar 47 euro voor twee is dan weer geen geld. Wij zijn dus goedkoop uit geweest en hebben lekker, zij het te veel, gegeten.
Het begint zeer eentonig te worden, maar we hebben weer een heerlijke dag aan zee doorgebracht. Niet naar Knokke deze keer, maar naar De Panne, de laatste badplaats voor de Franse grens. Helaas bijna dubbel zo lang in de auto (twee uren), maar de rust die je daar vindt is die reistijd echt wel waard. We hebben eindelijk de strandzeilers in actie gezien en ook een paar garnaalvissers, typisch voor De Panne. 
Manlief verveelde zich nog maar eens. We hadden wat in de tuin (in de zon!) zitten lezen maar om goed drie uur was hij het al beu. Wat kunnen we eens doen? Gaan wandelen? Nee, geen zin in. Ik had tenslotte vanmorgen al een flink eind gefietst. Zullen we een ijsje gaan eten? Okee, laat ons dat dan maar doen. Den Draver in Zandhoven is bekend om zijn dagvers gedraaid ijs. Ze maken alleen vanilleijs en de kleinst verkrijgbare coupe bestaat uit drie gigantische bollen ijs. Er zijn ook coupes bij met tien bollen. Ik snap niet wie dat ooit op krijgt want na mijn kleine coupe met banaan voelde ik mij al ongemakkelijk. 
