Fietsen, fietsen, fietsen ...

Met het mooie weer van de laatste dagen hebben we weer wat mooie fietstochten gemaakt.

Zondag heb ik met een vriendin gefietst: Kapellen, Ekeren (ze wou even gaan kijken naar haar kleinzoontje die daar in het zwembad zwemles had), langs de luxe villa's in Brasschaat en door de Uitlegger terug naar huis. 38 km. Geen foto's want daar houdt de vriendin niet van.

Dinsdag, nadat de mist was opgetrokken, hebben manlief en ik het 'Land van Playsantiën' gefietst: Ranst, Malle, Zandhoven, Zoersel. Goed voor 40 km fietsplezier.

Vandaag, na een bezoek aan de NKO-arts (ik) en de tandarts (man), zijn we naar Antwerpen gefietst. Naar het Eilandje meer bepaald. Daar vonden we nog net een plaatsje op het zonnige terras van het nieuwe trendy restaurant (onder leiding van Vicky Geunes, 2*) U Eat & Sleep Antwerpen voor een heerlijke lunch. De omgeving van het MAS is zo gezellig geworden ... er heerst - bij mooi weer zoals vandaag - een echte vakantiesfeer. En toch weer 38 km op de teller!

Dat was het voorlopig wat fietsen betreft. Morgen nog een lunch met de vriendinnen, vrijdag koffers pakken en zaterdag het vliegtuig op naar Spanje waar we de zomer nog met een maand gaan verlengen.

Hasta la próxima.

Weekend in eigen land

Bij een medeblogster had ik gelezen over een beeldententoonstelling in Lissewege. Haar foto's spraken me zo aan, dat ik meteen de daad bij het woord gevoegd heb en een hotelletje in Lissewege heb geboekt. 

Zondagmorgen zijn we in alle vroegte vertrokken met de fietsen op de auto want ik had ook wat fietsroutes uitgestippeld voor de komende dagen. Het weer zag er niet zó denderend uit, maar ook niet al te slecht en de bedoeling was per dag te zien hoe lang we zouden wegblijven. Als dat geen vrijheid is!

Om half elf stonden we al in het lieflijke witte dorp en vanaf het terras van een plaatselijk cafeetje konden we al de eerste beelden bewonderen. Maar liefst 112 kunstenaars stellen hier ten toon en de kunstwerken staan echt overal: op straat, langs het vaartje, in het vaartje, in tuinen, in de kerk, ... Er waren echt prachtige beelden bij. 

En niet te vergeten de ongelooflijk artistieke vogelhuisjes. Zó mooi!

Op de middag zijn we via de knooppunten richting Blankenberge gefietst waar we wat gegeten hebben en daarna via De Haan terug naar Lissewege om in te checken in het hotel. Aangename gastheer, fijne kamer met alles erop en eraan. We hebben onze keuze niet beklaagd. 

Het was trouwens de gastheer die er ons opmerkzaam op maakte dat er ook ín de kerk nog beelden stonden. Wij snel terug naar buiten want ondertussen was het al 18u. Om de toren te beklimmen waren we te laat maar de beelden hebben we nog wel uitgebreid kunnen bewonderen.

Na een heerlijke maaltijd (té lekker, té veel en té gul uitgeschonken aangepaste wijnen) hebben we meer dan een halve nacht wakker gelegen, maar zijn we toch de volgende morgen weer vol goede moed terug op de fiets gestapt voor nog een rondje knooppunten door de polder: Lissewege-Brugge-Damme-Lissewege met de nodige eet- en drinkstops onderweg. Het is zeer aangenaam fietsen op de landelijke wegen daar. Jammer dat het heel de dag bewolkt en wat frisjes was (trui uit, trui aan, ... jas uit, jas aan...). Gelukkig is het op een paar spatjes na toch droog gebleven.

Op de terugweg kwamen we langs Abdij/Hostellerie Ter Doest alwaar we genoten hebben van een drankje op het terras en van nóg meer beelden, zoals een roedel teckels in het gras; het inventieve hergebruik van oude Singer naaimachines!

De beeldententoonstelling loopt nog tot 24 september en ik heb maar één advies: DOEN! Wij hebben er echt heel erg van genoten.

Al mijn foto's staan op Flickr.

Zeeland

Wij houden van Zeeland. Zodra het weer het toelaat zijn we weg, al dan niet met de fietsen op de auto. Ook zo vorige vrijdag toen we 's middags op de webcams zagen dat het mooi weer was in Zeeland. Zonder fietsen deze keer want ik heb nog te weinig adem om te fietsen. Manlief stelde voor om 's avonds ergens te eten en dat is natuurlijk maar een woord. Een restaurant was snel gevonden.

Na een wandeling in het pittoreske Veere en koffie met gebak op een van de mooie terrassen met uitzicht op de jachthaven bij De Werf reden we verder naar Middelburg alwaar we nog even de stad in gingen - nog wat mooie koopjes op de kop getikt - alvorens ons te begeven naar Restaurantje Nummer 7 voor het diner (*).

En wat voor diner! Vijf gangen pure passie. Mooie producten, heerlijk bereid. Prachtig gedresseerde borden, vriendelijke bediening en aangename sfeer in dit zeer gezellige restaurantje. Het was niet de eerste keer dat we hier aten en het zal ook niet de laatste keer zijn.

Zeg nu zelf ...

Amuse: 

gazpacho van komkommer, schuim van dille, tapenade van tomaat en rode ui 

Voorgerecht 1:

Tonijn: sashimi en sushi

Voorgerecht 2:

Zachte geitenkaas, kerstomaatjes, krokantje van Italiaans brood, balsamico

Tussengerecht: 

Couscous met zilte groenten, scampi, schuim van scampi

Hoofdgerecht:

Runderlende: gebakken en tartaar, diverse groenten, rode wijnjus

Dessert:

Chocoladebrownie, chocolademousse, rood fruit, sorbet van Zeeuwse kersen.

(*) Dit was een aanbieding (vijfgangen verrassingsdiner) die we geboekt hadden via de website HEERLIJK, een menu van 50 euro voor de prijs van 35 euro. Het was elke euro meer dan waard. Zelfs de volle prijs van 50 euro was niet overdreven geweest.
Met al de acties die de restaurants tegenwoordig doen (om boven water te blijven??) zou je wel gek zijn om nog ergens de volle pot te betalen!

Vroenhout

Eten en drinken op restaurant ... we doen dat graag. En dikwijls. Té dikwijls, zegt mijn figuur.

Bij gebrek aan inspiratie voor een blogpost met wat meer 'inhoud', deze keer maar eens een foto van een zeer lekker diner bij Restaurant Vroenhout, vorige week, waarbij al mijn zintuigen geprikkeld werden. En dat kwam niet alleen door de mooie schilderijtjes op het bord, maar ook door de uiterst charmante - eye candy - gastheer-met-een-accentje. Tenminste, daar werd mijn gehoor door geprikkeld want ik hou van zuiderse klanken. Meer moet je er echt niet achter te zoeken. ;-)

Lunchen in Parijs

Het klinkt heel decadent, en het is ook heel decadent, maar woensdag ben ik gaan lunchen in Parijs. Een Amerikaanse kennis, die daar een maand verblijft, had me gevraagd of ik geen zin had om samen te lunchen en bij te babbelen. Met de eindejaarsactie van Thalys was een ticket redelijk betaalbaar - in eerste klas want dat was goedkoper dan tweede klas, begrijpe wie kan - ... ik dus gewoon een dag heen en weer met de Thalys naar Parijs.

Van Parijs zelf heb ik niet veel gezien deze keer. We zijn in een taxi gesprongen en hebben ons naar restaurant L'Oiseau Blanc laten voeren waar we eigenlijk alleen maar gepraat en vooral gegeten hebben ... super lekker en super chique. Het restaurant is schitterend gelegen op het dak van hotel The Peninsula, met een prachtig zicht op de Eiffeltoren vóór ons en in de verte links de Sacré Coeur.

Nadien opnieuw de taxi in voor koffie met iets sterkers naar een ander mooi dakterras bij hotel Le Terrass".  Ja ... Madame Watt, zoals ze met veel respect wordt aangesproken, kent duidelijk de betere adresjes. Het was een hele leuke dag en een heel fijn weerzien.

Nog even opschrijven wat ik gegeten heb, want dat weet ik anders over twee weken niet meer:

Daurade royale assaisonnée comme un ceviche à la main de bouddha, jeunes betteraves et enoki à la mangue

Lieu jaune de ligne et moules de bouchot aux sucs de clémentine, carottes étuvées au chorizo ibérique

Poire Comice passionnément chocolat, parfait glacé à la vanille

De Koffietag ...

Deze TAG heb ik opgepikt bij Regenboogvlinder

1. Wanneer dronk jij je eerste kopje koffie? En hoe smaakte dat?
Volgens mij ben ik pas koffie beginnen drinken toen ik al op de hogeschool zat. Ik herinner me in ieder geval nog uren en uren koffie leuteren in de cafetaria ... Rond mijn 18de dus. Ik vond het in het begin niet echt lekker en dronk het met twee klontjes suiker en een sloot melk. Toen ik na enkele jaren eenmaal op kantoor zat, dronk ik dagelijks liters koffie.

2. Met wie drink jij graag koffie?
Eerlijk gezegd drink ik de laatste tijd niet meer zo veel koffie. Sinds ik gestopt ben met suiker te gebruiken, vind ik koffie niet meer zo lekker. En het ligt ook zwaar op mijn maag heb ik de indruk.

3. Op welke momenten van de dag drink je koffie?
Thuis alleen nog 's morgens bij het ontbijt één tas. Als we buitenshuis lunchen of terrassen, durf ik nog wel eens een koffie te bestellen, maar nooit na 15u.

4. Wat is je favoriete koffievariatie?
's Morgens drink ik een Nespresso (Bukeela Lungo) met een scheut koffiemelk. Op restaurant of op een terras altijd een latte macchiato.

5. Wat is je favoriete koffiemerk?
Nespresso. De echte.

6. Probeer je vaak nieuwe soorten/smaken uit, of blijf je trouw aan één soort/smaak?
Ik heb verschillende cupjes in huis, maar ikzelf neem eigenlijk altijd dezelfde.

7. Heb je aparte soorten/smaken in huis voor je gasten?
Ja. Bukeela Lungo, Linizio Lungo, Volluto, Cosi en Roma.

8. Waar koop jij je koffie?
In de Nespresso boetiek of ik bestel op de website.

9. Hoe drink jij je standaard kopje koffie?
Met melk.

10. Wat vind jij het lekkerst bij de koffie?
Ik ben niet zo'n snoeper, maar een praline of een stukje chocolade gaat er altijd wel in. En een glaasje met slagroom en wat likeur onderin 'on the side' sla ik ook niet af.

11. Een gemene: nooit meer koffie of nooit meer thee?
Nooit meer koffie.

Als je deze TAG leuk vindt, voel je dan gerust vrij om hem ook te doen!

Oh, what a beautiful morning ...

Oh what a beautiful morning

Oh what a beautiful day

I got a beautiful feelin'
Ev'rything's goin' my way

Wat een heerlijke nazomerdag. Deze morgen aan de ontbijttafel zeiden manlief en ik bijna tegelijkertijd 'naar zee?'. Aldus geschiedde en samen met duizend(en) anderen reden we aan een slakkengang (het laatste stuk dan toch) richting Knokke. Wisten wij veel dat dit weekend de Grand Prix Knokke-Zoute gereden werd?! Dat, in combinatie met het mooie weer, maakte dat we toch wel even onderweg zijn geweest. Wonder boven wonder hebben we slechts een kwartier moeten rondrijden in Knokke om een parkeerplek te vinden. En wonder boven wonder had Restaurant Alexandra nog net één tafeltje vrij voor de lunch op hun zonovergoten terras. Alsof het zo moest zijn.

Genoten hebben we. Van het heerlijke eten, van de parade van prachtige oldtimers en luxe sportwagens, van het flaneren over de zeedijk in de zon en zónder wind, van het lekkere ijsje van bij Glacier de la Poste, ja zelfs van de (bijna) 10.000 stappen die we vandaag hebben gezet. Zo mogen er nog vele dagen volgen. 

En nu even verder genezen van mijn bronchitis en oorontsteking waarmee ik al tien dagen geplaagd word. 

Fietsen op de hei en zo ...

Wat is het toch mooi bij ons op de hei. Ik heb echt genoten van mijn fietstochtje op de eerste dag van mijn pensioen en toch nog wat zonnige foto's kunnen maken, al dreigde het weer stokken in de wielen te steken. Zomaar op een voormiddag in de week kom je nauwelijks mensen tegen ... dit is iets wat ik zeker meer ga doen. 

Het ligbed in de tuin in de zon is niet meer gelukt, en in het boek van Lize Spit ben ik ook nog geen bladzijde verder geraakt. Maar ons Kind, dat nog steeds in ziekenverlof is, kwam op bezoek en had voor één keer eens geen haast!

's Avonds zijn manlief en ik gaan eten in Het Havenhuis in Etten-Leur om mijn eerste dag te vieren. Van de apero tot het hoofdgerecht buiten op het terras, dessert en koffie binnen. Wat was dat ook weer zalig genieten. Het was de tweede keer dat we hier aten, deze keer op het gezellige terras, en het zal zeker niet de laatste keer zijn.

Kortom, een geslaagde eerste pensioendag!

Het was me de week wel

Het begon al op zondag. We hadden een afspraak met onze vriendengroep voor een bezoek met gids aan de Chinese wijk in Antwerpen. Half twee moesten we thuis vertrekken. Om kwart over twaalf rijd ik nog even naar de bakker, want dat was ik 's morgens vergeten. Ik parkeer mijn auto en met dat ik mijn portier open komt er een dame op me af: 'madam, uwe rechter achterband staat plat ... '. En niet gewoon plat, maar echt goed plat. De band stond gloeiend heet, ik durfde er niet meer mee naar huis rijden. Assistance gebeld, want in een moderne compacte auto zit geen reservewiel. Daar moet je het stellen met een reparatiekit. ... 'Drie kwartier tot een uur', zei de telefoniste. Drie kwartier tot een uur? Dwz tegen één uur / kwart over één? De stress sloeg toe! Manlief gebeld die het wachten is komen overnemen want ik moest me natuurlijk nog klaarmaken, nog eten, ... Enfin, we zijn toch nog op tijd weggeraakt.

En verder ... maanden geleden wisten we al dat ons nichtje (mijn petekind) haar doctoraatsthesis zou verdedigen in Amsterdam op vrijdag 29 april. Ik had ook direct hotelkamers geboekt voor onszelf en onze kinderen. We gingen er een gezellig weekendje Amsterdam van maken.

Dinsdag moest ik eerst nog even langs de chirurg om twee ontstoken talgklieren te laten weghalen op mijn bovenarm. 'Een kleinigheid' zei de huisarts: 'klieren eruit, dichtnaaien, pleister erop en na zeven dagen de draadjes laten verwijderen'. Het liep net iets anders. Eigenlijk klopte alleen het eerste gedeelte van zijn verhaaltje. De klieren waren zodanig ontstoken dat er een dikke abces onder was komen te zitten die dan ook nog eens opengebarsten was. De chirurg is er bijna een uur mee bezig geweest voor ze alles eruit had. Ik heb wat afgejodeld daar in die behandelkamer, want door de ontsteking kreeg ze het erg slecht verdoofd. Ze kon het ook niet 'netjes afwerken' zoals ze zelf zei en heeft de wonde moeten open laten omdat het zo diep was (en nog steeds is). Wieken erin dus en gedurende drie weken iedere dag de thuisverpleging laten komen om het te verzorgen en er nieuwe wieken in te proppen. Geen lolletje! Bovendien hing ons weekend Amsterdam aan een zijden draadje want als de wonde nog te veel vocht zou verliezen (wat woensdag het geval was), dan zou de verpleegster twee keer per dag moeten langskomen. Maar gelukkig, alles verliep voorspoedig.

Tot zoonlief woensdagmorgen liet weten dat hij goed ziek was. Veel koorts en ontstoken keelamandelen, 'maar ik kijk het nog wat aan en we zien donderdagavond wel'. Donderdagavond nog weinig of geen verbetering. Heel jammer, voor ons en voor hen. Je kan plannen maken zoveel je wil, maar daarom kan je ze nog niet uitvoeren.

Nu ook nog even afwachten of onze citytrip Barcelona, die ik vorige week nog snel had geboekt, zal kunnen doorgaan. Als mijn wonde goed geneest, dan kan manlief misschien wel voor vijf dagen de verzorging op zich nemen. Dat bespreken we eind volgende week wel met de verpleging.

De anderhalve dag Amsterdam waren overigens zeer gezellig. De verdediging van de thesis was indrukwekkend. Nichtjelief heeft dan ook haar doctoraatstitel met brio behaald. De aula van de V.U. zat vol met vrienden en familie. Het was best een emotionele gebeurtenis. Nadien receptie, 's avonds met de familie een lekker diner bij Grand Café De Kroon en een feest natuurlijk. In een heel leuk klein pandje aan het water. De oudjes (wij onder andere) hebben het niet heel lang getrokken. We wilden ook op tijd op want inmiddels had ik - dankzij Agnes - een restaurantje gereserveerd voor de lunch op de terugweg.

Wat hebben we lekker gegeten bij Vista Restaurant & Food Bar in Willemstad! Om te beginnen is het pand gelegen op een top locatie met langs alle kanten zicht op het water. Achteraan, op het water, een heerlijk terras voor de mooie dagen die hopelijk nog gaan komen. De kaart is niet heel uitgebreid, wat de keuze alleen maar gemakkelijker maakt. De gastvrouw meldde nog even dat de à la carte gerechten allemaal de portionering 'tussengerecht' hebben. Ik vond de prijzen zeer democratisch. Zoals gewoonlijk kozen wij voor het lunchmenu all-in. Mooie borden, lekkere smaken, perfecte bereidingen. Ook de wijnen waren heerlijk. Wij zijn fan!

Weekendje weg

Ons geplande uitstapje naar de Loire is niet doorgegaan. De vrachtwagenblokkades aan de grens met als gevolg ellenlange files, de verscherpte veiligheidscontroles met dezelfde ellenlange files, én bovendien het weer dat er niet denderend uitzag ... Onze goesting om te gaan fietsen langs de Loire was helemaal over, dus heb ik donderdagavond nog snel het hotel geannuleerd.

Maar we moesten toch iéts op onze grijze vrije vrijdag. Dat werd een heerlijke uitgebreide lunch in Pot au Feu in Olen. De eerste asperges ... zo lekker!, gevolgd door een rijkelijke waterzooi van noordzeevis en een taartje van citroencrème en meringue. We hebben lang getafeld in het gezellige restaurant, paar wijntjes erbij en er echt van genoten.

Zaterdagmorgen bleek het weer dan toch beter dan verwacht en kregen we toch weer zin om een paar dagen weg te gaan. maar dan wat dichterbij. Ik had nog een hotelvoucher voor de Veluwe (een veiling van Hotelkamerveiling 'gewonnen') die in mei zou komen te vervallen ... even het weerbericht voor de komende dagen gecheckt, hotel geboekt, ingepakt en zondag heel vroeg vertrokken. Zo snel kan het gaan! 

Zondag waren we dan ook al best vroeg in het Nationaal Park De Hoge Veluwe alwaar we elk een witte fiets namen om ons doorheen het mooie landschap te begeven richting Kröller-Müller Museum. Wij zijn geen museummensen, maar het zou toch zonde zijn het museum niet te doen terwijl je er langs fietst. De tentoonstelling sprak me ook niet echt aan (allemaal dode materie). De wandeling door de beeldentuin beviel ons beter. Frisse lucht, de zon die doorbrak, de mooie natuur.

Nadien terug op de fiets, langs bossen en heidevelden, grasvlakten en zandverstuivingen. We hebben heel wat kilometers afgelegd door het mooie park. Het is dan ook heel prettig rijden op de goed onderhouden geasfalteerde weggetjes.

Het was al na 5 uur toen we incheckten in het Princess Hotel De Wipselberg in Beekbergen. Het mooie landhuis (waar trouwens alleen het restaurant gevestigd is) zag er heel aantrekkelijk uit zo boven op een heuvel gelegen. Maar eigenlijk is het hotel meer een motel want de kamers bevinden zich in paviljoentjes rondom het landhuis. Het was ook allemaal nogal basic (gelukkig wel heel proper) en niet wat je van een 4-sterrenhotel mag verwachten. Maar hey, ik heb met die veiling ook maar 40 euro betaald voor een nacht kamer + ontbijt (buffet) voor twee! En de ligging was prachtig: midden in de natuur. Meer dan perfect voor een rustige nacht.

Voor 's avonds had ik Restaurant De Watermolen in Velp uitgezocht. De keuze was niet zo heel uitgebreid: op zondagavond zijn er redelijk wat restaurants gesloten. Het restaurant (effectief een oude watermolen) was gezellig rustiek ingericht en we hebben er niet slecht gegeten, maar ook niet echt goed. Ik had me namelijk bij 'procureur van Iberico varken' iets anders voorgesteld dan een vrij taaie uitgebakken varkenskotelet en het krokant buikspek was helaas verre van krokant. Het stukje had nauwelijks de pan gezien. Maar goed, we hadden een gezellige avond. Altijd beter dan op een kale hotelkamer te zitten.

Maandagmorgen weer vroeg uit de veren voor het ontbijt en om uit te checken. Met het zien van de strakblauwe hemel en de stralende zon besloten we ter plekke om nog voor een dag fietsen te huren. Het hotel heeft mapjes met fietsknooppuntenroutes waar we een rondje van 35 km hadden uitgezocht. Dat zijn er uiteindelijk  48 geworden ... als er onderweg één bordje ontbreekt (dit was een nieuw fietspad), dan kan het dus gebeuren dat je naar rechts rijdt waar je eigenlijk naar links had gemoeten. Gelukkig was er na een aantal kilometer een man uit de streek die zo vriendelijk was ons te begeleiden naar het dichtstbijzijnde knooppunt. En gelukkig was ik wel zo verstandig geweest om een e-bike te nemen want 48 kilometer waarvan ongeveer drie kwart met tegenwind en/of zijwind ... ik was nooit levend terug aan het hotel geraakt. Het rondje viel ook wat tegen. Heel veel openbare weg zonder afgescheiden fietspad, dus nogal wat verkeer waarmee we de rijbaan moesten delen. Maar goed, we zijn eens in Apeldoorn geweest en in Bussloo en in nog wat andere dorpjes. We hebben Paleis Het Loo bekeken vanop afstand (maandag gesloten) en hebben her en der nog wat gegeten en geterrast in de zon want het was de hele dag zalig weer. 

Dat pakken ze ons alweer niet meer af.

Dubai en Oman revisited

 'Waarom terug naar daar' was een vraag die mij vanuit verschillende hoeken gesteld is, vaak met misprijzen in de stem, want 'landen waar mensen uitgebuit worden en voor een hongerloontje moeten werken, en waar de vrouw geen rechten heeft', daar wil je toch niet naartoe? Die rechten, dat valt wel mee. We spreken hier niet over Saudi-Arabië. En verder ... iedere medaille heeft twee zijden. Voor de Pakistanen, Filippijnen, Indiërs en andere Aziatische medeburgers die er werken is het een kans om hun familie in hun vaderland te onderhouden en - heel cru gezegd - in leven te houden. Zo hadden we een goed contact met een dienster in ons hotel in Salalah, een Filippijnse vrouw die daar al zes jaar werkt. Ze heeft thuis een man zonder werk en een zoon die ze wil laten studeren en ze 'spreekt' hen alleen via Skype. Op die zes jaar tijd is ze één keer terug geweest naar huis want het geld dat ze verdient stuurt ze liever op om haar familie (en dat gaat veel verder dan haar eigen gezin) te helpen. Ze is tevreden dat ze werk heeft, ook al is ze dan ver van huis. Maar ze wordt goed behandeld, heeft normale werkdagen van 9 uren en twee dagen vrij per week. Tot dusver haar verhaal. Ik herken het ook, want ik heb vroeger een Filippijnse poetsvrouw gehad die ook haar man en vijf kinderen onderhield met wat zij hier in België verdiende. Voor hen lijkt dat veel normaler te zijn dan voor ons.

O ja, waarom wij terug naar 'daar' gingen? Heel eenvoudig: al vanaf dat we terug waren van onze vorige reis hongerde ik naar 'meer van dat'. En nu weer ... die wereld blijft me intrigeren. Het mystieke, het bijzondere, het serene, maar vooral het ondoordringbare waar ik zo nieuwsgierig naar ben. Maar ook de over-the-top luxe waarin je je dan even kan wentelen, dat steek ik niet onder stoelen of banken. En tijdens de vorige reis hadden we gewoon veel te weinig tijd in Dubai en in Dhofar. Daarom dus.

DUBAI

Omdat we nu veel meer tijd hadden, hebben we ons meer geconcentreerd op het dagelijkse leven aldaar. Vooral in Salalah dan, want van het leven als Emirati in Dubai krijg je gewoon geen hoogte. We hebben wel wat uitgebreider kennisgemaakt met het oude Dubai: Jumeirah Mosque bezocht met een gids, het Sheikh Mohammed Centre for Cultural Understanding, een lokale maaltijd gegeten in het Arabian Tea House en de oudste wijk Bastakiya (dateert van omstreeks 1900) verkend met zijn textielsouks, zijn huizen met barjeels (windtorens, de eerste vorm van airco ter wereld - hoe meer barjeels op je huis, hoe welvarender je was) en het Al Fahidi Fort (Dubai Museum).

Een enorm contrast met het nieuwe stadsdeel met zijn hoge moderne torens. Die hebben we deze keer ook eens vanuit een ander oogpunt - vanop de boot - kunnen bekijken. Eigenlijk nog spectaculairder dan dat je er gewoon langs loopt.

En echt niks is te gek in Dubai. Neem nu Ski Dubai in The Mall of the Emirates, een overdekte skipiste - met stoeltjesliften en paddenstoelen - waar je het hele jaar door bij een temperatuur van min vier graden kan wintersporten, ook al is het buiten 45 graden. Erg populair bij Emiratis.

In Dubai Mall (het grootste shoppingcentrum ter wereld ... we zijn in Dubai, remember?!) kan je dan weer tussen de vissen wandelen in Dubai Aquarium & Underwater Zoo. Heel mooi gedaan eigenlijk: in een immense glazen watertank (10 miljoen liter water) hebben ze een tunnel gemaakt waar je doorheen loopt en waar je omringd bent door 140 soorten vissen waaronder haaien en roggen. En geen kleintjes!

Nog zo'n vreemd fenomeen in het midden van de woestijn, is Dubai Miracle Garden: een schitterende tuin met 45 miljoen kleurige bloemen die in allerlei thema's zijn opgezet. Uiteraard is Miracle Garden alleen in de winter te bezoeken want in de zomer overleven de bloemen het niet in dit klimaat.

En 's avonds genoten we van een lekkere maaltijd en een al dan niet alcoholisch drankje in een van de vele restaurants aan The Beach at JBR, Marina Promenade of Madinat Jumeirah. Altijd gezellig om mensjes te kijken, vooral omdat de Emirati dan ook aan de wandel zijn. Overdag zijn ze iets minder aanwezig.

 OMAN

Onze vijf volle dagen Dubai waren weer veel te snel om. Maar de vakantie was nog niet gedaan want we vlogen nog voor tien dagen door naar het exotische Salalah in het zuiden van Oman. Hoofddoel: relaxen aan het strand/zwembad en een paar dagen sightseeing met de huurwagen want ook daar hadden we tijdens de vorige reis nauwelijks tijd voor.

Al Mughsayl hebben we bezocht, 'where the mountains meet the sea', en waar de wilde kamelen (eigenlijk zijn het dromedarissen maar daar hebben ze het ook gewoon over 'camels') over het witte strand lopen. Wat een prachtig zicht en wat hebben we er veel gezien! De provincie Dhofar mag dan qua natuur minder spectaculair zijn dan centraal Oman, dit hadden we toch niet willen missen.
Wel spijtig dat het zo'n rustig weer was. Als er veel stroming is in de zee, dan kan je daar het water tot 15 meter hoog zien spuiten door de blow holes. Maar dat is vooral tijdens de khareef, het regenseizoen dat tussen juni en september de provincie Dhofar tot één groene oase omtovert.

We zijn ook nog terug geweest naar Wadi Darbat waar we vorige keer ook geweest waren. De wadi stond nu helemaal droog. Er liepen wel wat kamelen en ezels rond, maar lang niet zoveel als vorige keer. Verder nog naar Taqah en Mirbat waar je nog de ruïnes kan zien van de oude lemen huizen in Jemenitische stijl. Wat in alle stadjes opvalt, is dat er niet gerenoveerd wordt. De oude huizen staan er verloederd bij en een eind verderop zie je  dan in the middle of nowhere nieuwe villawijken verrijzen.

Deze keer hebben we ook het Museum of the Frankincense Land bezocht. Wierook is nog steeds belangrijk voor Salalah en omstreken, dus dat mochten we niet missen. Helaas was het niet echt interessant.

In Oman zie je overdag nauwelijks mensen op straat. Hun dagelijks leven gaat natuurlijk ook gewoon door. Als je een gezin met zeven kinderen hebt (wat daar het gemiddelde is) heb je wel wat anders te doen dan op straat rond te lopen. Maar 's avonds loopt de mall vol met groepjes mannen, groepjes vrouwen, gezinnen met kinderen die wat kuieren en, net zoals wij, ergens wat gaan eten en drinken. Het blijft toch een raar gezicht om een groepje Omani vrouwen compleet in het zwart met alleen de ogen vrij samen aan een tafel te zien zitten. Ze praten met elkaar ... je ziet het niet vanwege de sluier maar je hoort het wel. Ze drinken en eten ook ... dan gaat het sluiertje even een stukje naar omhoog, maar hun gezicht laten ze nooit zien.

Omani mannen zijn wat vrijer. Die kwamen we wel eens tegen in de voormalige British Club (Oman was tot 1971 Brits protectoraat) waar we een paar keer gegeten hebben. Het is het enige restaurant in Salalah (buiten de internationale hotels dan) waar ook alcohol geschonken wordt, tenminste boven de tafel dan toch ... De mannen zaten daar, in hun traditionele klederdracht, aan een biertje of een glas whisky. Ook in ons hotel zagen we 's avonds wel eens Omani's een glas alcohol bestellen. Volgens de lokale krant Oman Daily Observer die iedere dag op onze kamer lag, prijkt Oman qua verkeersveiligheid helemaal onderaan de ladder. De reden is grotendeels alcohol. Er is slechts een minderheid van de moslims die alcohol drinkt, maar zij die drinken, doen dat 'goed' ondanks dat het bij wet verboden is.

En natuurlijk hebben we ook nu weer genoten van de zon, de zee en het eindeloze witte strand. Na nog een nachtje Dubai kwam er ook aan deze reis weer een einde.

Algemene info:
Organisatie: ikzelf

Reisweg:
-intercontinentale vlucht Brussel-Dubai
-internationale vlucht Dubai -Salalah
-internationale vlucht Salalah-Dubai
-intercontinentale vlucht Dubai-Brussel
 
Hotels: dezelfde als vorige keer

Temperatuur: in Dubai 22-24°, ideaal om te sightseeën ; in Salalah: 28-30°, prachtig strandweer.

Nog veel meer foto's op onze flickr fotopagina.

Wase Wis

Gisteren hebben we nog eens bijzonder lekker gegeten. Manlief viert dit jaar zijn 40 jaar dienst op het werk. Dan mogen ze 20 collega's (of 10 collega's met partner) uitnodigen voor een diner in een restaurant naar keuze. Het bedrijf doet wel een aantal voorstellen maar je mag ook zelf je restaurant kiezen, zolang je maar binnen het vooropgestelde budget blijft. 

(foto's © De Wase Wis)
 

De Wase Wis in Bazel/Kruibeke stond ook op de lijst en kreeg op diverse sites uitstekende kritieken. De foto's op de website waren aantrekkelijk, net zoals de maandmenu's en de gerechten op de kaart. Maar alvorens daar met de groep collega's met partners te gaan eten vonden wij toch dat we eens moesten gaan voorproeven. Dat hebben we gisteren gedaan, samen met een collega en zijn vrouw die op dezelfde dag zijn 25 jaar dienst viert.

De Wase Wis is gelegen in het onooglijke gehucht Bazel Bij Kruibeke. Maar dat onooglijke gehucht stikt van de goede restaurants en ze zijn allemaal op een gezellig plein rond de kerk gelegen. Voor de sterrenjagers: Hofke van Bazel (1*) is de buurman van Wase Wis. Voor ons geen sterren, geen toeters en bellen, daar doen we niet meer aan. Gewoon eerlijk gastronomisch eten met kwalitatieve ingrediënten in een gezellige setting tegen een normale prijs. Hier geen stijve bedoening, maar een gemoedelijke en zeer gedienstige bediening.

En wat hebben we lekker gegeten! Om te beginnen kwam er een plateautje met heel lekker focaccia-achtig brood op tafel, samen met een potje rillettes, een potje kruidenkaas en een potje olijven. Dikke hompen vers wit en bruin brood werden constant bijgevuld op ieders broodbordje. 

Je hebt hier de keuze tussen een vast maandmenu (vier gangen) en een vrij uitgebreide kaart, voor elk wat wils. Het menu voor de maand januari was een mooi en goed uitgebalanceerd vis/vlees menu maar vier gangen is voor mij gewoon te veel. We hebben het dus bij een voorgerecht en een hoofdgerecht van de kaart gehouden. Geen wijnarrangement helaas, want ik moet een beetje opletten met alcoholgebruik met de medicatie die ik neem voor mijn hartproblemen en mijn chronische sinusitis. Geen probleem, ik heb het bij één glas gehouden.

Manlief koos voor de carpaccio van wilde zalm met rucola en limoen. Ikzelf nam de rundscarpaccio met appelkappers, pesto, pijnboompitjes en parmezaan. Twee hele lekkere en mooi opgediende voorgerechten, maar mijn rundscarpaccio was zo'n enorm bord dat ik eigenlijk met het voorgerecht alleen al genoeg had. Gelukkig heb ik altijd mijn persoonlijke helper-eter bij. Aan de overkant ook een zalmcarpaccio en een zeer origineel opgediende vitello tonnato. En tevreden gezichten alom.

Ook voor de hoofdgerechten gingen we iedere onze weg: hij nam de gebakken zeetong met een slaatje en frietjes en de tafelgenoten en ik kozen de bouillabaisse van Noordzeevis met toast en rouille. De tong was normaal van grootte maar de bouillabaisse was ook weer zo'n grote portie. Super lekker, dat wel, met grote stukken witte vis, rivierkreeftjes, twee grote gamba's, scampi, zalm, en dat alles in een hemelse soep. Noordzeevis was voor deze boullabaisse misschien niet de juiste terminologie, maar het heeft ons zeer lekker gesmaakt! 

Dessert hebben we niet meer genomen want dat kon er echt niet meer bij. Wel nog (losse) thee in kleine tasjes zonder oor en in individuele gietijzeren theepotjes opgediend, samen met een blokje cake en twee pralines. 

Alles was echt superlekker en we zijn heel blij dat we voor de Wase Wis gekozen hebben voor het feest. We hebben uiteraard van de gelegenheid gebruik gemaakt om het menu en de plaatsing van de tafels te bespreken. Wij zijn er gerust in: we gaan hier heel goed gesoigneerd worden.

Moerstede revisited

Nadat we deze zomer een eerste keer bij Moerstede een voortreffelijke maaltijd genoten hadden en ik weet kreeg van hun 20-gangen diner op twee zaterdagen in november, heb ik direct gereserveerd.

Zo zaten we op zaterdag 14 november met nog een veertigtal andere gourmands in het gezellige restaurant waar we meteen een glas prosecco geserveerd kregen. De zoutjes, salamirondjes en olijven stonden al op tafel, evenals een grote karaf ijswater, een rondje boter en een schattig blikken busje olijfolie. Later werden de aperitiefhapjes vervangen door een mandje lekker donker brood.

Van 19u tot middernacht kregen wij een scala van twintig hapjes te verorberen, begeleid door vier wijnen die gul werden bijgeschonken. Algemeen genomen: de gerechtjes waren lekker en er was een goede variatie tussen vis en vlees. Geen ingewikkelde toestanden met stenen, bladeren of andere oneetbare bordvulling. Gelukkig, want daar hou ik niet van. Wat ik wel jammer vond is dat de warme gerechtjes niet allemaal even warm werden opgediend. De bediening door de vaste mensen was zoals de vorige keer prima in orde. De jonge hulpen kunnen nog wat training gebruiken, m.n. bij het uitschenken van de (eerste) wijn waarbij we geen enkele uitleg kregen. Gelukkig nam mevrouw Oostelbos nadien het wijnschenken over. Ook het afruimen van bordjes en bestek na iedere gang verliep nogal bruut en ze waren redelijk ongeïnteresseerd met hun werk bezig.

Wijnen:

Haut Marín, Les Fossiles 2014 Côtes de Gascogne 

Monferrato Montej Bianco 2012 

Crucero 'Carmenère' Viña Siegel 2012

Moscato d'Asti

Het 20-gangenmenu was opgedeeld in vier 'blokken' met telkens vijf gerechtjes. Uiteraard werden alle gerechtjes apart opgediend in een correct tempo. Ik maak er een beeldverslag van. Foto's zijn van smartphone kwaliteit zonder flits (omdat ik dat bijzonder storend vind), maar ze geven wel een idee.

Carpaccio van zeeduivel - scampi - tomaat

Tartaar van tonijn - sesam - soja-yuzusaus - wakamé

Crème brûlée van pompoen - geconfijte kabeljauw

Gerookte eend - rucola - rode ui

Lolly van eendenlever

Makreel in bananenblad

Tortilla van aardappel - zalm - gefrituurde dille

Soufflé van coquilles

Tom ka kai - eend

Spoom citroensorbet

Heilbot - spinazie - groene asperge - kruidensaus

Tongfilet - bospaddenstoelen

Kwartel boutje + filet + eitje - zuurkool - appel

Kalfshaas in rode portsaus

Hertenfilet - bataat - peperkoek - stoofpeer - wildjus

Crème brûlée van oude beemster - notenbrood

Panna cotta van witte chocolade - blauwe bessen - chocolade

Bastogne kwark

Citroentaartje

Parfait van sinaasappel - eiwitschuim

En afsluiten deden we met koffie. Zonder meringuetaartje. Maar dat meringuetaartje halen we in als we op 4 december terugkeren voor wederom een (hopelijk) lekkere maaltijd.

La Providence

Ik had veel goede dingen gelezen over dit restaurant ... dat moest dus eens uitgeprobeerd worden.

Mooi interieur, veel privacy, super hartelijke ontvangst, zeer persoonlijke aanpak.

Naast een beperkte à la carte kaart wordt er gewerkt met een regelmatig wisselend menu 'La Providence' dat uit zes gangen bestaat. Hieruit kan je drie gangen kiezen, vier, vijf of alle zes. In het driegangenmenu kies je dus niet noodzakelijk een voor- en een hoofdgerecht (en dessert), maar je kan als je dat wil kiezen voor twee voorgerechten, een voorgerecht en een tussengerecht, een tussengerecht en een hoofdgerecht, enz.

 (Foto's van smartfoon, zonder flits)

Omdat we 's middags laat getafeld hadden kozen wij voor het driegangenmenu (44 euro) in de klassieke opstelling: voorgerecht, hoofdgerecht, dessert. Met aangepaste wijnen in een BOB-arrangement (drie halve glazen, 10,50 euro). De gastheer/sommelier is gepassioneerd door wijnen en dat merk je doordat hij er heel veel over weet te vertellen en omdat hij uitstekende wijnen uitgekozen had bij de gerechten. 

Er zaten best wat verrassende combinaties in de gerechten en ze waren zeer goed uitgebalanceerd. Mijn voorgerecht bijvoorbeeld was een salade van sneeuwkrab met gerookte aardappel, bleekselderij en limoen. Het knapperig frisse van de bleekselderij 'werkte' prima met de krab, de fijne blokjes gerookte aardappel en het fijne zuurtje van de limoendressing. De wijn die hierbij geschonken werd was een Emina Rueda 2013 (Verdejo en Viura).

Als hoofdgerecht had ik gebakken scholfilet met gemarineerd en zacht gegaard buikspek, knolselderpuree, spinazie en kalfsjus. Helaas was de kalfsjus veel te lang ingekookt en daardoor te geconcentreerd zodat hij erg overheerste bij de vis en de knolselderpuree. 'Hoog op smaak' mag, maar dit was er over. De smaak van de vis en van de fijne knolselderpuree viel helemaal weg. Jammer, en ik heb dit ook aan de gastheer gemeld. Ik had gevraagd om voor mij een rode wijn uit te schenken wat geen bezwaar was aangezien er in het gerecht toch wel wat aardse smaken zaten. Hier werd er gekozen voor een Bordeaux supérieur, Château de Lisennes 2009 (een blend van Merlot, Cabernet Sauvignon en Cabernet Franc).

Verrassend was dan weer het dessert: marquise van chocolade met caramel van rode biet en ambachtelijk roomijs. Vraag me niet hoe ze de caramel van rode biet gemaakt hadden, maar het was super lekker. En vooral de dessertwijn die hierbij geschonken werd was een schot in de roos: Elysium (Black Muscat). Van dit wijnhuis zou ik ook heel graag de Red Electra - een Black Muscat met een sprankeltje - een keer proeven.

Kortom: een restaurant met een zeer aangename sfeer, lekkere gerechten en heerlijke wijnen.

Weer een jaar ouder

Sinds gisteren ben ik weer een jaar ouder. Wat vliegt de tijd! Mijn moeder zei altijd 'hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat'. En ze heeft gelijk. Soms slaat de paniek zelfs even toe: ik moet nog zoveel, ik wil nog zoveel. 

Maar toch was het weer een fijne dag, met heel veel smsjes, whatsappjes, telefoontjes en wensen op Facebook. Ik ben daar ook oprecht blij mee, hoewel ik veel van mijn Facebook 'vrienden' nog nooit in levenden lijve heb gezien.

Het allerblijste ben ik met de smsjes van onze kinderen (zoon & schoondochter), en met het feit dat zoonlief zelfs zijn vaste woensdagse mountainbike-afspraak heeft verplaatst om mij te verrassen met een prachtig boeket bloemen en drie dikke kussen. En een uitnodiging om bij hen te komen eten. 

Over eten gesproken ... manlief en ik hebben natuurlijk ook genoten van een lekkere lunch, bij Restaurant Rascasse quasi bij ons achter de hoek, waar we heerlijk op het terras hebben gezeten en ons uitgebreid hebben laten verwennen. 

Verjaren? Het is zo slecht nog niet.

Moerstede

Wij hebben weer een verborgen parel ontdekt: restaurant Moerstede in Bergen op Zoom. Met dank aan de AH Restaurantactie waaraan het restaurant deelneemt om wat meer bekendheid te krijgen, zo hoorde ik van de gastvrouw. 

Het restaurant is heel mooi gelegen, in de bossen ten oosten van Bergen op Zoom midden in het groen. Het heeft een mooie tuin en een aangenaam terras, maar ook binnen is het heel gezellig en warm aangekleed met antieke kasten, alcantara armstoelen, enz.   

Maar goed, het was een mooie zomeravond en wij kregen een tafel op het terras onder een reuzen parasol. We begonnen met een prosecco en kregen de kaart aangereikt die speciaal voor de AH actie opgesteld was. De voor- en de hoofdgerechten kwamen uit de gewone à la carte kaart, het hoofdgerecht was ofwel vis ofwel vlees. 

En wat een bijzondere formule voor de voorgerechten en desserts! Je kiest hier uit telkens elf gerechtjes drie gerechtjes naar keuze. Die worden opgediend in een 'box' en vormen samen het voorgerecht (idem voor het dessert). Wij waren zeer gecharmeerd door deze formule. Zo kan je heel veel verschillende dingen proeven maar de porties zijn ook groot genoeg om de smaken ten volle op te nemen. 

De AH kaart ... op de eerste bladzijde de elf voorgerechtjes (iedere regel is een gerecht, idem voor de desserts op de volgende bladzijde).

Nadat we onze (moeilijke) keuzes hadden doorgegeven kwam de amuse op tafel: een  kleine 'box' met een kruidenpannenkoekje (model poffertje) met huisgerookte zalm en onderin het schaaltje een fijne kruidige olie, en een glaasje bisque. Heerlijk!

Donker brood en boter werden op tafel gezet (en nadien ook weer aangevuld) en dan kon het Grote Genieten beginnen. Manlief zijn 'box' bestond uit de 3 creuzes, de ganzenlever en de zalmtartaar en ik heb het bij vis gehouden: carpaccio van zeeduivel, zalmtartaar, cavaillon met garnalen.

De vrouw des huizes staat ook in voor het wijnadvies. De wijnkaart krijg je aangereikt op een tablet en de keuze is enorm. Aangezien wij geen kenners zijn hebben wij het gehouden bij de rode huiswijn: Cantina Franzosi, een biologische wijn uit Lombardije.

Na een aangename wachtpauze - niet te kort, niet te lang - werd het hoofdgerecht opgediend: voor allebei de kabeljauw met zeekraal en een witte wijnsaus. Heel lekkere stevige kabeljauw, een dik nekstuk vermoed ik, sappig en helemaal hoe kabeljauw moet zijn. Zeekraal erbij, een paar worteltjes en een quenelletje aardappelmousseline en natuurlijk de zalige witte wijnsaus.

De desserts kwamen ook weer in een box. Drie stuks elk, en geen kleine porties! Manlief de zoetbek heeft genoten. Hij had de witteeikoekjes met frambozen, de hangop en de citroensorbet. Ik had in plaats van de witteeikoekjes (meringue dus) de parfait van sinaasappel. Een feestje!

En tot onze grote verbazing - verbijstering bijna - kwam bij het koffieservies in plaats van de gebruikelijke mignardises/friandises een meringuetaart om U tegen te zeggen. Bij het opdienen werd er al meteen meegegeven dat wat we niet opkregen in een doosje ging om mee naar huis te nemen. Wat een goed idee! (Al weet ik natuurlijk ook wel dat ze er niks meer mee kunnen doen als het eenmaal aangesneden is).

Dit is zo'n restaurant waarvan je zegt 'het plaatje klopt'. Het is er zeer aangenaam toeven, de gerechten zijn verfijnd en mooi afgewerkt, de smaken zitten goed, de prijzen zijn oké, het personeel is vriendelijk en professioneel maar absoluut niet opdringerig. Hier had ik het gevoel dat deze mensen je willen verwennen en het hun gasten op alle manieren naar de zin willen maken.

Het was een heerlijke avond uit, op alle vlakken.