Marktdag

In Zuid-Frankrijk is het alle dagen marktdag ...

Lente

Ik heb vanmiddag even heerlijk in de zon gezeten. Helaas heeft het niet heel lang mogen duren en op dit moment regent het alweer. :-(

En wat was ze blij ...

En wat was ze blij met de kaartjes! 86 zaten er in de zak. Die gaat ze morgen op haar gemakje allemaal lezen.

Mijn moeder wordt tachtig

Mijn moeder wordt tachtig vandaag. Ze houdt enorm veel van kaartjes, wenskaartjes, geboortekaartjes, vakantiekaartjes, enz. Om haar te verrassen had mijn broer bij alle familieleden, vrienden en kennissen een briefje in de bus gestoken met het verzoek om tegen 24 maart een kaartje te sturen naar mijn moeder, maar dan wel op mijn adres. Gisteravond telde ik 84 kaarten! Die worden haar straks in een echte postzak overhandigd.
Ik was net even bij haar om haar te feliciteren en trots wees ze op de bloemen die ze al had gekregen en op de vier (!) kaartjes op de buffetkast ... Wat zal ze blij zijn straks.

Vogelnestjes met een dakje

Volgens een 90-jarige boer uit het Waasland krijgen we een erg natte zomer. Hoe hij dat zo weet? De vogels bouwen nu hun nestjes, en niet zomaar nestjes maar nestjes met een dakje, zo zegt hij. En dat betekent dat we een zomer gaan krijgen met heel veel regen. Ten eerste hoop ik dat hij ongelijk krijgt en ten tweede verzoek ik mijn notoire lezers om, als ze ooit een vogelnestje met een dakje spotten, daar een foto van te nemen en ze naar mij op te sturen want ik heb er in de verste verte geen flauw idee van hoe zo'n ding er uitziet.

!!!

Ik had eerder deze week een uitgebreide mail gestuurd naar de afdeling quality control van het hoofdkantoor van Three Corners (Belgisch bedrijf) in verband met onze niet zo geslaagde vakantie. Vandaag een mail retour ontvangen met uitgebreide excuses én het aanbod om gratis een week all in te verblijven in een van hun andere resorts in Egypte. Ik denk dat wij er in november nog eens een weekje tussenuit gaan ...

Wooohooo!!!

Het dak kan weer open! Heerlijk cruisen was het vanmiddag: een lekker zonnetje, 19 graden buiten en de climate control op 22 graden.

Burberry

Ik zag vanmiddag een meisje lopen, ze zal een jaar of vijf, zes, geweest zijn, gekleed in een knielange bekende-ruiten-Burberry jas. Of hij nu echt was of niet, ik geloof niet dat ik ooit al zoiets lelijks gezien heb.

Woensdag fotodag

Ik op de foto met Kluun. Nu ja, zijn boek dan. In één ruk uitgelezen, papieren zakdoekjes bij de hand. Vond het soms onmenselijk ruw maar tegelijk ook heel gevoelig. Mooi boek.

De vloek van de farao

Net terug van onze tiende (zo ongeveer toch) vakantie in Egypte. Ik die altijd roep "ik ben nog nooit ziek geweest in Egypte", wat ook de waarheid is, heb deze keer ook prijs gehad. De vloek van de farao is voor het eerst op mij neergedaald. Ik had er zelfs al een beetje rekening mee gehouden dat het deze keer wel eens zou kunnen gebeuren. Hier het verhaal.
Begin februari begin ik uit te kijken naar een last minute in Egypte. Er is een schitterend aanbod op een nieuw hotel, pas 2 maanden open, van een gekende Belgische keten die vooral geroemd wordt om zijn lekkere keuken. OK, die hotelketen is maar vier sterren waar we er normaal toch wel vijf willen hebben in Egypte, maar op Vakantiereiswijzer en Zoover krijgt het nieuwe hotel goede kritieken, en de introductieprijs ligt op ongeveer de helft van wat we normaal betalen ... In mijn achterhoofd zat alweer een extra reisje naar de zon begin december.
Voor alle zekerheid toch maar even een mailtje gestuurd naar het hoofdkantoor van Three Corners met de vraag of het hotel al volledig operationeel was. Het antwoord was positief, dus wij waren er helemaal gerust in.
Drie dagen voor vertrek kijk ik voor de aardigheid nog eens op Vakantiereiswijzer en lees ik dat er heel veel zieke gasten zijn in het hotel. Toen al vreesde ik dat wij er deze keer wel eens bij zouden kunnen zijn, want dit leek me geen geval van niet oppassen met eten of veel te lang in de hete zon hebben liggen bakken. Maar goed, there is no way back dus we wagen het erop.
Daar aangekomen horen we van de andere gasten dat het eigenlijk veel ernstiger is dan we aanvankelijk dachten. Op een gegeven moment zouden er zo'n vijftig zieken geweest zijn (maag- darmproblemen), waarvan er verschillende aan het infuus lagen. Oorzaak onbekend, maar het lag zeker niet aan het eten wist de directeur (die ik hierover had aangesproken) mij te vertellen. Hij kan natuurlijk veel zeggen. Wat doet een mens dan? Die let extra op wat hij/zij eet, gaat niet vanaf dag één voluit in de hete zon liggen, drinkt geen te koude drankjes, eet geen ijsjes, enz. Kortom, de gebruikelijke voorzorgsmaatregelen die ons altijd al hebben geholpen. Maar het heeft allemaal niet mogen baten want op dag vier pendelde ik tussen vier uur 's nachts en drie uur 's middags van mijn bed naar het toilet. Ik kon op den duur van slapte bijna mijn bed niet meer uit. Diezelfde directeur heeft me hoogstpersoonlijk een doosje medicijnen (Antinal, ik vergeet het nooit meer) bezorgd en de volgende dag was ik, dankzij een dieet van rijst, vetvrije groentesoep, toast, een hardgekookt ei en bananen, alweer een stuk beter. Maar de farao vond blijkbaar dat hij me nog niet genoeg had gestraft want zaterdag begon het opnieuw. Gelukkig in minder erge mate, maar rijst hoef ik voorlopig toch even niet meer.
Zeer vreemd is wel dat manlief, die aan een eerdere Salmonella-besmetting - opgedaan in een spiksplinternieuw hotel in Spanje 22 jaar geleden - overgevoelige darmen heeft overgehouden, niet ziek is geweest. Gelukkig voor hem natuurlijk.
Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen zegt het spreekwoord. Ik heb nu ook mijn lesje wel geleerd. Nooit nog een nieuw hotel, en nooit nog minder dan vijf sterren in Egypte. Want we blijven wel gewoon naar Egypte reizen. We beschouwen dit als een eenmalige gebeurtenis.

Egypte

Wij zijn er even tussenuit.

Mijn Keuken *, Wouw

Neen, ik bedoel niet míjn keuken, maar Restaurant Mijn Keuken in Wouw, Nederland. Daar zijn we deze middag neergestreken voor de lunch in het kader van de Restaurantweek. Mijn Keuken is gevestigd in een heel mooi pand, zowat onder de kerktoren van Wouw. Het is een groot vrijstaand gebouw, met hoge ramen aan de vier zijden wat heel veel natuurlijk licht binnen brengt, zelfs op een grijze dag als vandaag. Bij aankomst werden we vriendelijk welkom geheten, onze jassen werden aangenomen en we werden naar onze tafel begeleid. Het restaurant bestaat uit twee delen. De inkomhal (helemaal in glas) bevindt zich in het midden van het pand, de twee eetruimtes zijn links en rechts van de inkomhal gelegen. In het rechter gedeelte ontwaarde ik een open haardvuur, in het linker gedeelte, waar wij zaten, had ik mooi zicht op de open (warme) keuken. Je zit erg ruim bij Mijn Keuken. De meeste tafels zijn rond, maar wij hadden een mooi formaat rechthoekige tafel. Sprankelend wit tafellinnen, vier glazen, een klein vaasje en een theelichtje aan de zijkant en verder geen afleidende frutsels op tafel. Comfortabele lederen armstoelen en de aankleding in beige/grijze tinten. Rustig en aangenaam.

Op de vraag of wij misschien een glaasje huischampagne (Pommery) wensten, werd door ons negatief geantwoord. Wij zijn geen liefhebbers van champagne en drinken liever cava. Dat was geen probleem en al spoedig werden ons twee glazen cava gebracht. Kort nadien kwamen er ook sneetjes bruin en wit brood en een schaaltje fleur de sel op tafel. Het lekkere brood werd gedurende de hele maaltijd aangevuld.
De gastvrouw bracht de menukaart en meldde dat er een extra tussengerecht kon besteld worden maar dat het absoluut géén verplichting was: "alleen als u daar zin in heeft". In alle rust bekeken we het menu en besloten om er volledig voor te gaan: allebei het tussengerecht dus (+ 10 euro). Wij hebben niet gekozen voor het wijnarrangement maar hebben de sommelier de vrije hand gegeven om voor ons een witte wijn uit te kiezen die bij alle gerechten paste. Heel fijn bij Mijn Keuken is dat de helft van de kaart als open wijnen geschonken worden (per glas of als halve fles), dus de keuze is echt heel groot. Maar goed, het was vandaag aan de sommelier om ons te verrassen. Het werd een Zuid-Afrikaanse Bellingham 2007, chardonnay met een vleugje viognier. Een niet te droge volle wijn die ons zeer bekoorde, zo bleek later.
Als eerste kregen we twee amuses: een velouté van Bretoense witte bonen die erg goed op smaak was. Daar had ik dus echt wel een heel bord van gelust! De tweede amuse was een glaasje met onderin een crème van witte bonen met daarop een brunoise van diverse groentjes en flintertjes gebakken buikspek. De crème viel een beetje weg tegen de diverse groentjes, maar uiteindelijk was ook dit een heerlijk gerechtje. Helaas heb ik er geen foto van ... vergeten. Alvast maar even vermelden dat de kleuren van de andere foto's niet optimaal zijn, maar het is een nieuw toestelletje (met optie 'voedsel' in het menu) dat ik nog moet leren kennen.

Het voorgerecht bestond uit tartaar van rund met krokant zuurdesembrood en een mousse van gevogelte lever, knolselderij en een tuffelvinaigrette. Nu eet ik normaal geen gevogelte lever, niet uit diervriendelijke overwegingen, ik lust het gewoon niet graag. Maar ik had geen bepaalde wensen doorgegeven, dus dan eet ik gewoon wat de pot schaft. En ik heb er geen spijt van gehad. De gevogeltelever was totaal niet wat ik er van verwacht had. Het was een crèmige mousse, zeer fijn van structuur en met een aangenaam mondgevoel, die de smaakpapillen prikkelde. De combinatie met de rundertartaar gemengd met knolselderij was verrassend lekker. Ook de druppels truffelvinaigrette hadden een hoog smaakgehalte. Verder vroegen we ons nog af hoe je zo'n krokantje van zuurdesembrood (ook al zo lekker) maakt en zo mooi rond het timbaaltje geschikt krijgt. Kunstenaarswerk als je het mij vraagt.

Wij hadden dus gekozen voor het extra tussengerecht en dat was een stukje krokant gebakken rogvleugel met violette aardappeltjes en haricots verts, verder afgewerkt met paddenstoelenkrokantjes en zilveruitjes. Mooie kleurencombinatie van de goudgeel gebakken rogvleugel op een bedje van ultra fijn gesneden paars en groen. Heel veel bewondering voor de man/vrouw in de keuken die de groentjes en aardappeltjes zó ultra fijn kan snijden. Dat zijn van die in het oog springende, op het eerste zicht, kleinigheidjes, waaraan je merkt dat er aandacht wordt besteed aan details. Alweer een erg lekker gerecht.

Ook het hoofdgerecht was een visgerecht: in sinaasappel en broodkruim gebakken rode mul filet met sous-vide bereid witlof, koriander wortels en een vinaigrette van bospeen. Een kleurig bord met drie rode mul filets, twee quenelles wortelpuree, twee halve stronkjes witlof en vinaigrette van sinaasappel als ik mij niet vergis. Het licht zurige maar zeer aromatische van de sinaasappel met het zoete van de bospeen in combinatie met de delicate vis (voor mij persoonlijk nog altijd de lekkerste vis) en het mini toetsje koriander was een voltreffer. De smaak van de vis kwam verrassend goed tot zijn recht.

Of wij kaas of het zoete dessert wensten? Wij wensten het zoete dessert: cremeux van Valrhona chocolade geparfumeerd met jasmijn met een vulling van karamel, daarbij bloedsinaasappel. Een dikke bonbon van pure chocolade gevuld met karamel dus, omwikkeld met een 'blad' chocolade. Op de bonbon een klein toefje gepureerde chilipeper. Verder op het bord een variatie van bloedsinaasappel waaronder een quenelle sorbet, wat partjes bloedsinaasappel en enkele vierkantjes sinaasappelgelatine. Apart nog een crème van tonkabonen. Een lekker dessert maar voor mij persoonlijk wat aan de zware kant. Gelukkig gaven de variaties van bloedsinaasappel er een frisse toets aan.

We sloten af met koffie en kozen voor 'gewoon' koffie. Deze werd opgediend met voor ieder een kraakverse madeleine. Een bord friandises hadden we er echt niet meer bij gekregen.

Nog even vermelden dat de porties van de verschillende gerechten hier normaal van grootte zijn. Zelfs mijn man had voldoende gegeten, en dat zegt wat! Ook de prijzen van het water en de koffie waren zeer normaal, resp. 4,95 euro en 2,50 euro. De wijnen doen tussen de 5,75 en de 6,50 per glas. Misschien wat aan de dure kant, maar het was zo'n lekkere wijn dat we het er graag voor over hadden.

Deze jonge mensen zijn nog maar aan hun vierde jaar bezig en hebben sinds vorig jaar een Michelinster, die ze dubbel en dik verdiend hebben. Mijn Keuken was voor ons een hele mooie ervaring. Het was ruim half vier toen we voldaan het pand verlieten.

Zonneallergie

Ben vijf keer onder de zonnebank geweest ter voorbereiding van mijn vakantie en ik sta al helemaal vol boebels. Wat gaat dat volgende week geven? Ik ben echt niet van plan om de hele dag onder een parasol te zitten, echt niet. Straks maar eens langs de huisarts voor een voorschrift van het een of het ander. :-(

Miserie

Wat is er toch veel miserie op de wereld. Een mens staat er niet zo dikwijls bij stil, maar in de tandartsenpraktijk hoor ik meer dan me lief is. (V)echtscheidingen bij de vleet, vrouw die moet opdraaien voor ex zijn schulden, kinderen die zo tegen hun moeder worden opgezet dat ze haar niet meer willen zien, ernstige ziektes, oude man die persé zelf voor zijn zwaar demente vrouw wil blijven zorgen, en noem maar op. Je zou er depressief van worden. En de tandarts voor wie ik werk is zo'n type die de problemen van de hele wereld op haar schouders meedraagt. Ik word er niet altijd vrolijk van.