maandag 1 maart 2010
Miserie
Wat is er toch veel miserie op de wereld. Een mens staat er niet zo dikwijls bij stil, maar in de tandartsenpraktijk hoor ik meer dan me lief is. (V)echtscheidingen bij de vleet, vrouw die moet opdraaien voor ex zijn schulden, kinderen die zo tegen hun moeder worden opgezet dat ze haar niet meer willen zien, ernstige ziektes, oude man die persé zelf voor zijn zwaar demente vrouw wil blijven zorgen, en noem maar op. Je zou er depressief van worden. En de tandarts voor wie ik werk is zo'n type die de problemen van de hele wereld op haar schouders meedraagt. Ik word er niet altijd vrolijk van.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Heel herkenbaar Myriam. Vaak is het beter wat eelt op de ziel te kweken i.p.v het leed van heel de wereld op je schouders mee te torsen. Ik heb jaren achter de balie van Jeugdzorg gewerkt en vaak waren het net trieste documentaires die zich voor mijn balie afspeelden. Zo moeilijk dan afstand te houden.
BeantwoordenVerwijderenGroet Agnes
Inderdaad heel herkenbaar dit, zelf heb ik ook moeten leren om me niet alle ellende van anderen aan te trekken. Was ook zo'n type die van dergelijke dingen wakker kon liggen. Heb inmiddels wel geleerd om afstand te nemen, anders heb je geen leven meer.
BeantwoordenVerwijderenDat is helaas zo, overal gaan spontaan beerputten open. Verjaardagstelefoontjes leuk? Jahoor, tot ik anderen vraag hoe het gaat. Ziektes (voor die met de K), relatiecrisissen, andere ellende... gaat het nog ergens wél goed?! Nouja, straks met mij denk ik, achter het diner van de Restaurantweek ;-) Kunst is denk ik om al die informatie niet als een spons op te zuigen, maarja, makkelijk gezegd dan gedaan.
BeantwoordenVerwijderen