Even weg

We zijn er nog eens van door.

Morgen vertrekken om twee weken te gaan roadtrippen in Mallorca. Straks eerst nog een nachtje slapen bij Van der Valk Brussels Airport vanwege de (veel te) vroege vlucht en de uitstekende park-sleep-fly condities. 

We zijn al verschillende keren op Mallorca geweest, maar dat was nog in de tijd van zon, zee & strand toen onze zoon nog een zoontje was. 

Eigenlijk hebben we van het eiland nog niet veel gezien.

Daar gaat dus nu verandering in komen. 

Serra de Tramuntana

¡Adios y hasta la próxima!

Dienstmededeling

Aangezien verschillende lezers om de een of andere onverklaarbare reden niet kunnen reageren op mijn blog, heb ik de instellingen gewijzigd en reacties op 'modereren' gezet.

Geen paniek dus als je reactie niet meteen zichtbaar is. ;-)

Ik hoop dat het probleem hiermee opgelost is.

 

Friday Quote

Foto: mijn wekelijks boeket.

Bloesems in Zeeland

Gisteren was het eindelijk weer eens lekker fietsweer. Bloesems waren ons doel. En daarvoor reden we deze keer naar Zeeland, de Zak van Zuid-Beveland meer bepaald.

Kersen en peren stonden volop in bloei, de appels laten nog even op zich wachten. Bijna allemaal laagstam fruitbomen hier en veel jonge aanplant. Totaal niet te vergelijken met de bloemenweelde van Haspengouw in de bloesemtijd.

Bloesems

Maar wel een heel mooie afwisselende rit dwars door de uitgestrekte Zeeuwse polder. We reden niet alleen tussen de bloesems, maar ook langs slootjes en waterplassen die druk bevolkt waren door watervogels, langs molens en weiden met witte lammetjes. En het mooiste was nog dat we vrijwel de enige fietsers waren. Helaas, helaas, op de volledige route is er - na de start bij Strandbrasserie De Landing in Baarland - slechts één plek waar je wat kan eten en/of drinken en dat is bij Van der Valk in Goes.  Maar toen hadden we al meer dan 30 kilometer op de teller staan.

Typisch Hollands landschap met grote boerderijen, molens, weilanden, ...

Er stond wel een strakke wind, wat niet uitzonderlijk is in Zeeland. En - hoe kan het ook anders - die hadden we vrijwel de hele tijd op kop of van opzij. Je fietst hier dan ook meestal over de dijken. Het laatste stuk, langs de Westerschelde, spande op het vlak van wind echt wel de kroon! Het staat zelfs met een windsok aangegeven op de knooppuntbordjes. Voor mij persoonlijk een bad hair day. Maar toch weer 60 kilometer gefietst.

Waterplassen, Scheldedijk, strandje in Baarland, Bad Hair Day

Als het weer meezit gaan we morgen in de Betuwe Rondje Tiel fietsen.
Nog meer bloesems.
Nog meer dijken.
En hopelijk minder wind!

En donderdag fiets ik met mijn damesclubje. De bestemming is nog een verrassing, maar het zullen vast geen bloesems zijn.

Carpe diem

Onze familie, zowel van vaders- als van moederskant, is gezegend met een sterk gestel, zoals ze dat hier zeggen. Mijn vader is, langs zijn kant, de enige die op jonge leeftijd overleden is. Hij is net geen 66 geworden. Hij was de oudste van tien en al zijn broers en zussen leven nog, in goede gezondheid. Ze zijn allemaal een eind in de tachtig en begin de negentig.

Langs mijn moeders kant - ook een gezin van tien - is het eigenlijk hetzelfde. Eén zus van haar is overleden rond haar zeventig en vijf jaar geleden is mijn moeder gestorven. Zij was net geen 84. Te jong, altijd te jong voor wie achterblijft, maar op zich is 84 een gezegende leeftijd. Zeker als je nooit iets gemankeerd hebt.

Mijn papa, zoon, man, mama - zomer 1989 aan zee, 10 maanden voor mijn vader overleed

Ook mijn grootouders zijn een eind over de 80 geworden wat oud is voor mensen van die generatie. Mijn bompa was nog van de 19de eeuw! (°1890 - †1975)

Gisteren hebben we een nonkel begraven, de man van mijn moeder haar op een na jongste zus. Hij was de jongste van de familie, 79 jaar. Vroeger, toen we zelf nog piep waren, vonden we 79 oud. Stokoud. Nu we zelf halverwege de zestig zijn, denken we daar heel anders over. De betekenis van het woord 'oud' verschuift naarmate je zelf ouder wordt.

Ik denk er wel eens over na. Niet over de dood op zich, maar ik stel mij wel eens de vraag 'hoeveel tijd krijg ik nog'. Het gaat zó snel, alsmaar sneller. Ik zou de tijd wel willen tegenhouden moest dat kunnen.

En daarom probeer ik te genieten van elke dag. Van de kleine en van de grote dingen. En niet te veel denken aan morgen, overmorgen, volgende week. Want ik leef NU.

Pluk de dag.

Carpe diem.

Friday Quote

Foto:Salalah, Oman - Februari 2016

Het weekend

Het zit er weer op, het weekend. Vreemd eigenlijk dat wij nog altijd met weekenden tellen. Wij - als gepensioneerden - hebben tenslotte alle dagen weekend.

Maar goed, het weekend. Dat begon al op vrijdagmorgen toen we om 9u15 vertrokken naar Tervuren waar we waren afgesproken met de vrienden van de 'pensioengroep' om het vernieuwde AfricaMuseum te bezoeken. Afspraak was aan het glazen gebouw om 10u45 ... we waren maar net op tijd. Toch altijd een klein avontuur om 1) heelhuids en 2) zonder veel file de Antwerpse en de Brusselse ring te 'doen'.

Wat vond ik van het museum? Laat me al voorop stellen dat ik geen liefhebber ben van statische musea. Themazalen met lange rijen vitrines met (gebruiks)voorwerpen, opgezette dieren, enz. Het zegt me niet zoveel. Neem daar dan nog bij de vele leespanelen, smartscreens die vaak niet werkten en een audiofoon die drie kwart van de tijd ofwel kraakte ofwel helemaal niks deed ... het hielp allemaal niet echt aan de beleving. We hadden graag een gids geboekt, maar dat kon pas weer vanaf juni (aangevraagd begin maart!!). Zonder gids krijg je helaas niets mee van het koloniale verleden en heden.

 AfricaMuseum Tervuren

Het is jammer dat wij zo weinig (mogen) weten over wat er zich tijdens de kolonisatie allemaal heeft afgespeeld daar in Afrika én of het er nu zoveel beter is ... en dat had een goede gids ons wel kunnen vertellen.

Ik heb overigens wel genoten van het prachtige neoclassicistische gebouw en de Franse tuin. Zó mooi!

Genoeg museum.

In de vroege namiddag zijn we lekker gaan lunchen met ons veertienen en hebben we bijgepraat. Het was tenslotte alweer een half jaar geleden dat we mekaar nog gezien hadden. Half acht was het toen we weer thuis waren!

Zaterdag namiddag hebben manlief en ik samen het fietsenhok - waar van alles staat behalve fietsen - uitgemest. Het is nu zo goed als klaar om de oude versleten schutting te vervangen. Het nieuwe hout stond al een tijdje klaar en gisteren heeft manlief - ondanks twee nogal linkerhanden - de klus zeer netjes geklaard. 

's Avonds zijn we uit eten geweest met vrienden. Het was hun beurt om een restaurant te kiezen en zij kozen voor Hofstede De Blaak in Tilburg. Wij waren er al een aantal keren geweest. Het is een eind rijden en ik hou niet van het donkere ouderwetse interieur dat al jaren hetzelfde is, maar het eten is er lekker en we zaten in goed gezelschap.

 Dessert: gemarineerde aardbei met witte chocolade, chai latte en ijs van zuring

Ik had heel slecht geslapen. Niet abnormaal na een copieuze maaltijd. Maar toch zat ik zondagmorgen al om goed half negen op de fiets om samen met 7 andere dames een fietstocht te maken met onbekende bestemming. Dat doen we alle vier weken. Er is één dame die de fietstochten uitstippelt aan de hand van de knooppunten. Als we niet verkeerd rijden is dat een tocht van ongeveer 30 km met onderweg een koffiepauze. Zondag waren we blijkbaar zo druk in gesprek dat we nogal eens verkeerd gereden zijn en er uiteindelijk 45 km op mijn kilometerteller stond. Op drie uren tijd, inclusief koffiepauze, is dat redelijk flink doortrappen.

Ik heb het geweten want ik heb de hele zondagmiddag zitten gapen en geeuwen. Ik werd er zelf ambetant van. 

Uiteraard hebben we ook naar de Ronde van Vlaanderen gekeken want mijn favoriet (Mathieu Van der Poel, dorpsgenoot) én zijn favoriet (Wout Van Aert) reden mee. Helaas stond geen van beiden op het podium maar het was wel een spannende wedstrijd. En Mathieu krijgt zijn kans nog wel.

Wikipedia

Zoals ik vroeger heel vaak snuisterde in de 25 delen van de Grote Winkler Prins - ze namen onze halve boekenkast in beslag - zo snuister ik nu bijna dagelijks op Wikipedia. Ik vind het een geweldige bron van informatie, ook al weet ik dat de info niet altijd 100% correct is. Maar telkens ik iets opzoek leer ik wel wat bij.

Onlangs kreeg ik - voor het eerst trouwens - een pop-up met de vraag een donatie te doen om Wikipedia gratis te houden.

Ik heb er even over moeten nadenken.

En toen heb ik toch gedoneerd want ik vind dat zo'n digitale encyclopedie voor iedereen gratis toegankelijk moet blijven.

Exact zoals het in de bedankingsmail stond: At the Wikimedia Foundation, we believe that no one should have to pay to learn. We believe knowledge should always be free.

Ik ben het er volmondig mee eens.

Photo Friday

Maandag maakten we een bloesemwandeling in ons eigen Arboretum. Prachtig, hoe de natuur weer langzaam tot leven komt.

Een uitgebreid (*) fotoverslag.

(*) Sorry, kon echt niet kiezen ...

Huis op stelten

Vorige week hadden we twee dagen onze Kleine Man op bezoek. Ziek. Nu ja, zo gedroeg hij zich niet maar hij had koorts en dan mag hij niet naar de crèche.

Het eerste wat hij doet als hij hier binnenkomt is naar zijn speelhoek gaan en zijn speelbakken omkieperen. 'Uh-oh' ... komt er dan achteraan. Dan gaat hij eens zoeken waar hij en opa mee zouden kunnen spelen. En als opa niet snel genoeg reageert, dan roept hij 'nog, nog, ...'. De Kleine Man weet wat hij wil.  

Na een kwartier is het hier een slagveld en liggen zowel living als keuken als gang bezaaid met speelgoed.

En die gekke opa doet er nog een schepje bovenop. Een 'huisje' hadden we nog niet, maar toen Kleine Man na zijn middagslaapje beneden kwam stond er een huisje. Met een deurtje en een raampje. En een open dak waar Kleine Man net door kan komen piepen om 'alloo' te roepen. Hij is toch zó schattig!💓