Blue Moon

Wat zal ik weer heerlijk wakker liggen vannacht. Het is namelijk weer volle maan, en niet zomaar eentje. Het is de tweede volle maan van de maand december, wat door NASA officieel Blue Moon genoemd wordt. Bovendien zou er in de loop van de avond ook nog een gedeeltelijke maansverduistering te zien zijn. Het kan niet op dus. Ik zal in ieder geval weer blij zijn dat we twee nachten verder zijn.

Oudejaarsavond

Oudejaarsavond brengen we onder ons tweetjes thuis door. Ik ga een beetje kokkerellen. Niks speciaals, gewoon wat dingen die we allebei graag lusten. Aperitiefhapjes (mini vidés en zakouskis) haal ik bij de bakker. Ik maak een witloofroomsoep met reepjes gerookte zalm, daarna scampi in kruidenboter met stokbrood en als dessert Schwarzwälder-kirsch trifle. Verder kijken we wat TV en met een beetje geluk zijn we om middernacht nog wakker om elkaar een heel goed jaar te wensen.

Voor alle lezers en lurkers: een heel gelukkig 2010!

Winter

Elzas/Vogezen, december 2008

Nieuwe baan

Vier januari ga ik aan de slag bij mijn tandarts voor drie halve dagen per week. Als freelancer, want ik ben in de loop der jaren wel gesteld geraakt op mijn vrijheid. Vanmiddag ben ik even gaan kijken in mijn nieuwe biotoop. Als patiënt kende ik natuurlijk de praktijk al maar wat het werk op zich betreft is dit nieuw terrein. De praktijk zit letterlijk op de grens, dus ze heeft zowel Nederlandse als Belgische patiënten met als gevolg een dubbele administratie. En omdat haar praktijk (of hun praktijk, want het zijn twee dames-tandartsen) nog niet geautomatiseerd is, is er voorlopig nog heel veel schrijf- en telwerk bij. Dat wil zeggen dat ik dringend iets aan mijn handschrift zal moeten doen want met altijd op de computer te werken is dat er in de loop der jaren niet op verbeterd. Ik vind het toch best wel heel spannend.

Oops ... vergeten!

De uitnodigingen voor onze familiereceptie half januari moeten dringend de deur uit. Was ik totaal vergeten. Ieder lid van het organisatiecomité neemt een taak op zich en ik zorg ieder jaar voor de uitnodigingen want 'gij zijt het beste op de PC'. OK, graag maar ik mag het dus niet vergeten en dat was nu wel het geval. Direct maar even naar Ava Papierwaren om mooi papier en enveloppen, een winterfoto uitzoeken voor op de 'cover' en een passende tekst schrijven. En zorgen dat voor morgenavond alles op de bus is. Moet lukken.

Kerstdag

Vandaag een dagje makkelijk. We eten vanavond met de hele familie min één (*) bij mijn moeder. Ze is gisteren de hele dag bezig geweest met haar beroemde tomatensoep-met-balletjes. Verder heeft ze fazantenfilets met een saus van appel en kaneel besteld bij de traiteur, dus mijn taak zal eruit bestaan de schotels op tijd in de oven te schuiven. Terwijl bak ik ook nog even de stronkjes witloof die ik net heb voorgekookt. Mijn broer en zoonlief komen me vast assisteren met het bakken van de aardappelkroketten. Zo gaat het al jaren.

(*) De hele familie min één dus. Mijn schoonbroer (man van mijn zus) is zondag doodziek uit Egypte teruggekomen. Een of andere infectie waarvan ze tot op de dag van vandaag nog niet weten wat het is. Hij ligt sinds dinsdagmorgen in het ziekenhuis in quarantaine aan allerlei infusen Dit wordt wel een hele vreemde kerst voor mijn zus en de kinderen. Maar goed, ze kunnen niet de hele dag aan zijn bed zitten met een mondkapje voor en handschoenen aan, dus hebben ze besloten toch vanavond maar te komen. Met hun drietjes dan. Een beetje afleiding zal ze goed doen.

Kerstavond

Ik ben in volle voorbereiding van ons kerstavondmenu want alles wat we vanavond eten is home-made. We maken er met ons drieën een gezellige avond van, met lekker eten en drinken.

Dit staat er op tafel vanavond:

** KERSTAVONDMENU **

Aperitief
Mini kaascroissantjes
Kerstomaatjes met mozzarellaparels op een prikker
Lepelhapjes met scampi diabolique
Toastjes met wildpâté en uienconfit
Cava Berenguer Ramon I Brut Nature

Voorgerecht
Ouderwetse garnalencocktail
Huisgemaakte kaaskroketjes voor zoonlief
Cava Berenguer Ramon I Brut Nature

Hoofdgerecht
Gebraden rosbief
Prinsessenboontjes verpakt in ontbijtspek
Aardappelkroketjes
Château Treytins, Lalande de Pomerol 2006

Dessert
Haspengouwse tiramisu
Muscat de Beaumes de Venise

Fijne Kerstdagen!

Iglo

Hier werd vandaag duchtig gebouwd aan een iglo. Bij momenten is mijn bijna 27-jarige zoon nog een echt kind dat kan genieten van spelletjes in de sneeuw. Helaas is de iglo niet af geraakt. Niet bij gebrek aan sneeuw, want er lag nog meer dan genoeg maar de regen / natte sneeuw heeft roet in het eten gegooid. Nu ja, hij heeft er toch een paar uren plezier aan beleefd.

Koud!

Toen we gisterenmorgen naar Duitsland vertrokken was het koud: -12 graden. Maar dat is niks vergeleken met de -19 toen we vannacht om één uur uit het restaurant kwamen. Ik kan er maar één ding over zeggen: min negentien in combinatie met een ijzige wind is ... tja, gewoon KOUD!
Het weekend was tof. Mijn nichtje heeft geacteerd, gedanst en gezongen dat de stukken ervan af vlogen. Bij momenten was het echt ontroerend en we hebben er allemaal van genoten.
Vanmorgen na een uitgebreid ontbijt in het hotel terug huiswaarts gereden. Het sneeuwde lichtjes en het was echt spiegelglad. Normaal doen we er anderhalf uur over, nu moest het aan een slakkengang van gemiddeld 40 km/uur en na drie en een half uur waren we eindelijk thuis. Wie schetst onze verbazing dat, hoe verder we van de Ardennen wegreden hoe witter de wereld werd en hoe harder het sneeuwde. Het zag er allemaal prachtig uit, vooral in de bossen als we bijna thuis waren. Spijtig dat ik mijn fototoestel niet bij had. Thuisgekomen zag ik dat er zeker 10 cm bijgevallen was. Zó mooi. En als we de weerman mogen geloven, dan krijgen we er dinsdag nog eens 10 cm bovenop. Een witte kerst in het verschiet?

Weekendje weg

Ik ga zo ons koffertje pakken. We gaan er een weekendje tussenuit. Mijn nichtje (jongste van mijn zus, 19 lentes jong) speelt in een theatergezelschap en zingt voor 't eerst solo in een kerstmusical die ze dit weekend opvoeren. Dat vonden wij een mooie gelegenheid om ook eens naar haar te gaan kijken en luisteren. Voordien pakken we nog een dagje shoppen in Aken mee en na de musical gaan we met zijn allen - mijn moeder en de oudste van mijn broer gaan ook mee - lekker eten (zegt mijn zus toch) bij Cocon. Zondag gaan we misschien eens kijken op de kerstmarkt in Monschau. We willen wel op tijd thuis zijn want er wordt zware sneeuwval verwacht zondag in de oostkantons en ik wil echt niet de nacht doorbrengen in de auto. Zo, nu even mijn afstreeplijstje "weekendje weg" erbij nemen.

Winter!

Ze zeiden het op het weerbericht gisteren: voor donderdag 17 december wordt er veel sneeuw verwacht. Ik dacht, ach het zal wel weer niet voor ons zijn. Wat was ik blij verrast toen ik vanmorgen de rolluiken naar boven trok. Alles ziet er prachtig wit uit en het blijft mooi doorsneeuwen. In de Vlaanders ligt er al zo'n dikke tien centimeter. Daar zullen wij nog even geduld voor moeten hebben, maar de storing trekt van west naar oost dus dat komt helemaal goed!

En zoonlief is ook helemaal in zijn nopjes want op TV lieten ze beelden zien van schaatsers op de heide gisteren. De hockeysticks staan al klaar en ik weet dus waar ik hem de komende dagen (en laat ons hopen, weken, want hij heeft twee weken vakantie) moet zoeken.

Assertiviteit

Vanmorgen 10u had ik een afspraak bij de bandencentrale voor de bandenwissel. Door het warme weer de afgelopen weken was dat er nog niet van gekomen maar nu het winter wordt moeten dus de winterbanden erop. Ik had netjes online de afspraak gemaakt vorige week en het bevestigingsmailtje afgedrukt en meegenomen. Kom ik bij de bandencentrale aan en wat zie ik? Een rij ... niet te overzien! Daar ga ik dus niet achter staan want ik heb wel een afspraak en op de mail staat er "als u 10 minuten te laat bent vervalt uw afspraak". Dus ik zet me opzij en wacht af. Komt er een man naar me toe (ook gewoon een klant) die me zegt "het zal nog wat duren zenne madam, heel die rij is nog voor u". Ik antwoord hem "dat zal niet waar zijn, ik heb om 10u een afspraak". Ik zie hem naar de receptionist gaan en met grote gebaren teken doen naar mij en mijn wagen. Terwijl zwaai ik naar de receptionist met mijn bevestigingsmail. Die komt naar me toegelopen en ik zeg hem "ik had een afspraak om 10u en als ik 10 min. te laat ben vervalt mijn afspraak. Ik hoop dat dat geen eenrichtingsverkeer is." "Nee hoor", antwoordt hij terwijl hij een naar voren schuifelende auto tegenhoudt en tegen mij zegt "voegt u hier maar in". Ik heb maar niet meer achterom gekeken maar ik kan me zo voorstellen dat er nogal wat chauffeurs niet goed gezind waren. Tja, moeten ze ook maar een afspraak maken. Ik stond in ieder geval op minder dan een uur terug buiten!

Kerstmarkt

Op een van mijn forums - of is het fora - las ik dat er iemand naar de kerstmarkt ging in Lille, Noord Frankrijk. Vijf jaar geleden, toen Lille culturele hoofdstad van Europa was, hebben we deze stad voor het eerst bezocht en dat beviel ons uitermate. Daarom dacht ik "Lille ... waarom niet". Het is tenslotte maar anderhalf uur rijden. Zo togen wij vanmorgen al vroeg op pad. Het weer hadden we mee, alleen jammer dat we onze zonnebril vergeten waren. Die hadden we tijdens het rijden best kunnen gebruiken. We waren dus al op tijd in Lille en het was er nog helemaal niet druk. Ergens een gezellige brasserie opgesnord voor koffie, dat hadden we tenslotte wel verdiend. Zo denken wij er tenminste over als we langer dan een kwartier in de auto hebben gezeten. ;-)
Eerst maar even naar de kerstmarkt, dan zijn we daar al vanaf. Ik ben niet zo'n kerstmarkter hoewel het hier veel minder kitscherig was dan bv. vorig jaar in Strasbourg en Colmar. Op minder dan een kwartier hadden we het gezien. Ondertussen waren we al een aantal mooie winkels gepasseerd en manlief kon best nog wel wat nieuwe kleding gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan.
Dan zijn we afgezakt naar de wijk "Le Vieux Lille" alwaar we in het onooglijke restaurant van vijf jaar geleden, Le Porthos, heerlijk hebben gegeten, ver van alle tourist traps. Het zat er wel stampvol en telkens er een tafeltje vrij kwam was het ook direct weer bezet. Nadien hebben we de stadswandeling in Le Vieux Lille gedaan. Onderweg terug naar de parking was het zo druk dat we maar besloten de stad te ontvluchten en nog even langs de Auchan te rijden. Ook daar was het stikdruk. We zijn even gauwgauw langs de bubbels gelopen (Blanquette de Limoux die hier 8,95 euro kost, hebben we nu voor 5,20 euro!) en hebben onze voorraad kaas weer aangevuld. Daarna in een rustig tempo naar huis. Het was gewoon een fijne dag.

Kerstboom

Onze kerstboom staat al. Normaal gezien zetten we hem zo'n week voor kerst, op zijn vroegst. De enige reden voor die laattijdigheid was uitstel ... ik zag er altijd zo tegenop om een boom te gaan uitkiezen, en vooral om de lichtjes erin te hangen. Omdat de prijzen voor een mooie Nordmann of blauwe spar van enige lengte echt de pan uitswingden, hebben we vorig jaar besloten een kunstboom aan te schaffen. Een pre-lit boom, met de lichtjes er ineens in dus. Meer dan 5 minuten duurt het niet om de boom te laten schitteren. In elkaar zetten, hier en daar nog wat takken naar boven of naar beneden plooien, stekker in het stopcontact ... et voilà! Nu nog nieuwe ballen en versiersels. Ik heb een hele voorraad verschillende kleuren, maar ik wil toch een keer iets nieuws: een boom in harmonie met onze nieuwe inrichting. Foto volgt.

Blij!

Kreeg daarnet een telefoontje van een hele blije zoon. Per 4 januari kan hij starten op een nieuw project. Ik heb niet helemaal begrepen wat hij nu juist gaat bouwen, al klonk het allemaal heel interessant. Zo dacht hij er tenminste zelf ook over. Hij is vooral blij omdat het iets totaal nieuws is, iets wat hij in zijn 4-jarige carrière (lol) nog niet eerder heeft gedaan. Zoon blij, moeder blij.

Herbert Robbrecht *, Vrasene

De laatste avond van de Restaurantweek brachten wij door bij Herbert Robbrecht (1*, 15 pt Gault Millau). Om ‘7 pm sharp’ gingen alle lichten aan en werd de voordeur van de villa van het slot gedaan. We werden welkom geheten door een jonge ober in stijlvol zwart pak. Onze jassen werden aangenomen waarna hij ons begeleidde naar onze tafel. Klassiek interieur hier, bruin en beigetinten, mooie antieke kasten en kleinmeubeltjes her en der verspreid in de kamer. Het restaurant gaf inderdaad meer het gevoel van een gezellige warme woonkamer dan van een restaurant. Het is klein, een achttal tafels in totaal, beige tafelkleden tot op de grond met daarover smetteloos wit linnen. Heel veel privacy tussen de verschillende tafels. Hier trouwens à la carte eters gemengd met "restaurantwekers".
Het restaurantweekmenuutje stond op tafel. Drie gangen voor 37 euro, uit te breiden met een extra voorgerecht à 10 euro (of het originele voorgerecht te vervangen door het extra voorgerecht mits supplement van 5 euro) en een kaasgang à 10 euro. Bijpassende wijnen 17 euro voor het 3-gangenmenu.

Nadat wij de kaart hadden bekeken werd ons gevraagd of wij een aperitief wensten. Dat wensten wij, doch niet de voorgestelde champagne. Wij zijn niet zo’n champagneliefhebbers. In plaats daarvan kozen wij voor een rode porto (8 euro).

De maître kwam onze bestelling opnemen. Manlief ging voor het gewone 3 gangenmenu, ik heb het voorgerecht (foie gras) verwisseld voor het extra voorgerecht (vis). Er werd ons ook gevraagd of wij het wijnarrangement zouden nemen, of liever een wijn van de kaart kozen. Dat laatste paste ons beter want ik drink ’s avonds geen witte wijn omdat dat mijn slaapprobleem alleen maar verergert. Dus kregen wij de wijnkaart aangereikt. En wat voor een wijnkaart! Veel Frans uiteraard, maar ook Italiaans, Spaans, Oostenrijks, Duits, en nieuwe wereldwijnen. Uiteindelijk viel onze keuze op een Château Carteau 2006, St. Emilion Grand Cru (45 euro).

De amuses verschenen. Op een zeer speciaal bord een prikker met daarop een burgertje van makreel, daarnaast een glaasje met zalmtartaar en enkele grijze garnaaltjes op een avocadomousse, een schaaltje crème brûlée van époisses, en een glaasje pompoensoep met mosseltjes. Zeer fijne amuses, vooral het burgertje van makreel kon qua smaaksensatie tellen. De crème brûlée van époisses was dan weer zeer origineel. Erg smaakvol en fijn allemaal.

Ondertussen werden kleine sneetjes brood rondgebracht (dat ging zo de hele maaltijd door), huisgemaakt zuurdesembrood wat heel lekker was. Rondjes boter en een flesje olijfolie stonden op tafel.

De voorgerechten werden opgediend: terrine van ganzenlever en kalfsheerlijkheden met Westmalle dubbel, krokantje van rode biet en kruidige salade, parel van ganzenlever met stroop van trappist voor echtgenoot, rogvleugel gegaard op lage temperatuur, kort gebakken sint-jacobsvruchten, gesmolten spinazie en crème van pastinaak omringd door een beurre noisette verrijkt met geconfijte citroen voor mij. Wat een heerlijkheden! Manlief was vooral zeer blij met zijn parel van ganzenlever. Het is dat ik het niet lust, maar het zag er wel zeer aantrekkelijk uit. Ook mijn stukje rogvleugel was zalig, alsook de sint-jacobsvruchten die net genoeg gebakken waren. Boterzacht allebei en zeer goed passend bij de crème van pastinaak en de spinazie.

Wat ons opviel in dit restaurant was dat alles er zo soepel en gladjes verliep. Er heerste een enorme rust, de bediening sprak zacht en discreet, en al het personeel was ongelooflijk goed op elkaar afgestemd. Dat is toch net dat ietsje meer dat je in een middenklasser vaak niet krijgt. Of het nu aan de ster ligt, dat zou ik niet durven zeggen, maar het viel ons in ieder geval wel op.

Na een korte pauze volgden onze hoofdgerechten: medaillon van jong hertenkalf, wildjus met Penja peper, kweeperenchutney en boschampignons, zalf van butternutpompoen en wintergroentjes. Een heerlijk gerecht. Zelfs ik, die niet zo dol ben op wild, vond het zalig. De stukjes vlees waren als timbaaltje opgediend, op een bedje van kweeperenchutney en boschampignons, waarbij je even het zoetje proefde maar ook het zure van de chutney. De zachte zalf van butternutpompoen en de wildjus met het uitgesproken aroma van de peper pasten hier perfect bij.

Tijd voor het dessert. Hier scoort Herbert Robbrecht wat minder. Het was lekker, maar bij Bellefleur was het dessert lekkerder. Een triootje deze keer: chocolade macaron met crème van witte chocolade, maltezerrijst op een zandkoekje van chocolade, nougat roomijs. Het nougat ijs miste smaak, de macaron was nogal hard gebakken en de witte chocolade smaakte niet naar witte chocolade. De maltezerrijst was lekker, helaas was het maar één koffielepeltje. Het chocolade zandkoekje dat eronder zat was gewoon okee.

Wij sloten af met koffie en thee (7 euro pp). De theekaart was bijna zo uitgebreid als de wijnkaart. Thees uit alle delen van de wereld. Ik ben nogal traditioneel wat mijn thee betreft, dus ik koos voor een Orange Pekoe uit Sri Lanka. Deze werd opgediend in een gietijzeren potje met de nodige friandises ... zo’n 7 stuks per persoon, wat ik eigenlijk van het goede te veel vind. Zelfs mijn man, snoeper avant la lettre, heeft niet alles opgegeten.

Herbert Robbrecht kon als ervaring wel tellen. We hebben een zeer aangename avond gehad, super lekker gegeten. Alles was in evenwicht: kwaliteit/originaliteit van de gerechten, personeel, sfeer, interieur, ... Kortom: een diner met een sterretje.

Oh ja, toen we het pand verlieten kwam de chef himself nog even vragen of alles naar wens was geweest.

Kunst

Lamp voor boven de eettafel opgehaald vanmiddag en 'kunst' gekocht voor boven het dressoir: een duetje, 2 olieverfschilderijen 60x60 cm die bij elkaar horen. Het was niet direct de bedoeling dat vandaag al te doen, maar we willen het toch en als we dan iets zien dat ons bevalt zou het zonde zijn om over twee maanden vast te stellen dat het verkocht is. Ik ben er in ieder geval heel erg blij mee.

BLFLR

Op deze vrijdagmiddag hebben wij van een zeer mooie lunch genoten bij Bellefleur (13 pt Gault Millau). Dit restaurant stond al langer op mijn lijstje en toen ik het paswoord voor de Restaurantweek in mijn inbox zag binnenkomen heb ik dan ook meteen gereserveerd.

Bij binnenkomst werden onze jassen aangenomen en werden wij naar onze tafel begeleid. Het restaurant is opgesplitst in verschillende ruimtes. Wij zaten in een soort veranda, zeer ruim en licht en aangenaam warm. Gedurfd interieur met oranje en paarse armstoelen en een grote ‘tros’ oranje bolle lampen in de nok van het glazen dak. Ruim bemeten tafels met wit linnen en oversized glazen – net zoals ik het graag heb dus. Het was al meteen duidelijk dat het er hier helemaal niet stijf aan toe ging. De bediening was zeer professioneel maar ook zeer ongedwongen.

Er werd ons uitgelegd dat wij een driegangen-menu zouden krijgen (27 euro). Voor een wijnarrangement (vanaf de cava tot en met de koffie met friandises) werd eveneens 27 euro berekend maar een wijntje kiezen van de kaart, of een glas huiswijn, was natuurlijk ook mogelijk. Wij besloten tot de witte huiswijn om te starten. Ondertussen was de chef bij onze tafel komen staan om het menu voor te stellen. Ik kan het niet woordelijk herhalen want ieder ingrediëntje, hoe minuscuul aanwezig ook, werd apart vernoemd. Ik ga toch een poging wagen ...
Voorgerecht: carpaccio van coquille St. Jacques met een zalfje van topinamboer (aardpeer), cannelloni van (rauwe) topinamboer met granny smith en wintertruffel, op lage temperatuur gegaard buikspek met kervelwortel.
Hoofdgerecht: fazant ontdaan van zijn karkas en gegaard op lage temperatuur, gekarameliseerd witloof, geglaceerde aardappeltjes, puree van butternut, een rondje van butternut gevuld met iets (pastinaak?), zwarte beuling en rode biet in een schuimige saus (geen idee van wat)
Dessert: citroenbavarois, ijs van thijm, een stukje gearomatiseerde sponscake, abrikozengelei, muscovado suiker, een kletskop en een ander stukje gebak.

Ondertussen genoten wij alvast van onze droge witte Graves. Geen idee van welk château deze afkomstig was, maar het is wel lang geleden dat ik nog zo’n lekkere klassieker gedronken heb.

Al snel werden de amuses opgediend. Een langwerpig bord met (v.l.n.r.) een sesamkoekje met zalmmousse, een sushi met nobashi garnaal en iets gefrituurds erboven op, een stukje pumpernickel met carpaccio van ossenhaas en een toefje fijne truffelmayonaise, als laatste een rondje levermousse met een gelei van chardonnay.

Na een korte pauze kwam het voorgerechtje. Een foto (*) zegt vaak meer dan duizend woorden en de ingrediënten heb ik hierboven allemaal reeds vermeld. Een zeer mooi ogend en ook lekker gerechtje, al kon ik lang niet alle smaakjes terugvinden die de chef opgesomd had. In ieder geval wel de boterzachte schijfjes coquille op een emulsie van aardpeer, de sliertjes aardpeer, de schijfjes granny smith, het vierkantje buikspek. Een mooie smaakcombinatie. Idem voor het hoofdgerecht: zeer mooie presentatie, perfecte cuisson van de fazant en een goed passend garnituur met de pompoen en het witloof. Hierbij dronken wij overigens de rode huiswijn: een cabernet sauvignon van niet nader vermelde origine (ik had mijn bril niet bij) maar wel zeer lekker en vol van smaak.

Uiteindelijk volgde het dessert. Alweer een plaatje. Ik ben niet zo’n dessertenmens, dus voor mij meer dan voldoende. Voor echtgenoot had het iets meer mogen zijn. Hij was dan ook zeer gelukkig met het bordje friandises dat bij de koffie werd geserveerd.



All in all een fijne ervaring, al blijft het jammer dat de porties in dit soort restaurants niet van dien aard zijn om een mannenmaag te kunnen vullen. Bij thuiskomst was er dan ook direct een aanval op de snoepkast. ;-)


(*) De kwaliteit van de foto's is ronduit slecht maar mijn flits gebruiken durfde ik toch niet.

Kelder (2)

Met heel veel opluchting, toch wel, meld ik dat het terras geheel ontdaan is van oude spullen uit de kelder. Het staat er maagdeloos te wachten op een mooie lente ...

Kelder

Onze kelder - correctie: manlief zijn kelder - is mij al jaren een doorn in het oog. Het is geweldig praktisch zo'n grote ruimte onder je huis, maar niet als alles, maar dan ook letterlijk Alles, er zo maar in gedumpt wordt. En dat is dus bij ons het geval. Manlief kan heel moeilijk dingen weggooien, dus waar verdwijnt het als het moet opgeruimd worden? Juist, in de kelder. Ik zou er nog niet eens zo'n moeite mee hebben moest alles netjes geordend zijn, maar dat is dus niet het geval. Er staan rekken tegen de muren maar als je iets moet gaan zoeken ben je een halve dag kwijt want alles wordt weggestapeld waar er toevallig een gat is, of op een hoop gegooid, om er daarna nooit meer naar te kijken. Op een gegeven moment heb ik dus gezegd: het is nu jouw kelder, trek er je plan mee, ik kom er niet meer in.
Als de mannen van de gas of het water komen om de meters op te nemen is het eerste wat ik roep 'zie dat ge uw nek niet breekt'.
Met de renovatie van onze woonkamer vorige maand had manlief wel eens wat gereedschap nodig, dus dan dook hij de kelder in om vaak onverrichter zake weer terug aan de oppervlakte te komen. Niet gevonden! Toen vatte hij dus het plan op (hoera!) om de kelder eens grondig aan te pakken. Ik ben nogal van de ongeduldige soort en vraag hem al een paar weekjes wanneer hij er aan gaat beginnen. Tenslotte is hij al drie weken iedere donderdag en vrijdag vrij vanwege nog op te nemen vakantiedagen. Vanmorgen was het dan zover. Vanuit mijn bureau hoorde ik hem trap op, trap af, gaan. Af en toe kwam er een vraag 'mag dat ook weg'. Van mij mag ALLES weg wat daar ligt. Er staan zelfs nog dozen van de verhuis van 16 jaar geleden die nog niet open zijn geweest.
Enfin, toen ik dan vanmiddag de tafel ging dekken trok ik toch wel hele grote ogen. Alles wat hij uit de kelder gehaald heeft staat nu op het terras (en er is nog niet eens een kwart van de kelder gedaan). Dat moet soort per soort gesorteerd worden en naar het containerpark worden gebracht. De vraag is alleen: wanneer? Ik hoop maar dat we niet van de regen in de drup zijn geraakt ...

Koud!

Koud en zonnig, eindelijk!!! Heerlijk weer is het nu: vijf graden en een mooi zonnetje. Moest er toch maar eens aan denken om mijn winterbanden op mijn auto te laten leggen want het zou best kunnen dat we toch nog winter krijgen. Wie had dat gedacht, vorige week?