Tuinieren

Manlief en ik hebben gisteren samen in de tuin gewerkt. Zonder wrevel en zonder discussies. Dat is wel eens anders geweest. Mijn man en ik zijn namelijk nogal verschillend. Hij is een bijhouder, ik totaal niet. Hij is ook de doener, ik heb niet zo'n groene vingers. Bovendien had ik een goede reden om niet te hard te werken: de sinusitis waarmee ik al bijna twee weken zit opgescheept.

We hadden van zoonlief een kruiwagen vol rozenstruiken gekregen die bij ons in de tuin een plek zouden krijgen. Maar eerst nog een goede plek vinden ... Ik opperde om de hortensia's die ik - tussen haakjes - al lang beu ben omdat ze, ondanks snoeien ieder jaar, veel te groot worden, naar achter in de tuin te verhuizen zodat de rozen een mooie plek zouden hebben vlakbij ons terras. Daar kon manlief wel mee akkoord gaan. Aldus geschiedde: plantgaten gemaakt achter in de tuin, hortensia's uitgeschupt, de aarde klaar gemaakt voor de rozen. Zoveel rozen, waar laten we die allemaal? Ik hou van rozen, echt waar, maar manlief zou er tien zetten op een plek waar er slechts zes kunnen staan. Ik gooi ze ook niet graag weg, maar ik wil wel rust in de tuin en trop is gewoon te veel. Enfin, we hebben een compromis gevonden en we zijn eruit geraakt, zoals gezegd zonder wrevel en zonder discussie. 

Na 40+ jaar huwelijk gaan we het blijkbaar toch nog leren. Als hij nu ook zijn kelder nog opruimt waar hij al 40+ jaar van alles en nog wat verzamelt, dan komt het helemaal goed. ☺️

Kuisen

Vanmorgen voor het eerst in 25 jaar terug zelf mijne kuis gedaan. Nu ik op pensioen ben, en tijd zat heb, vond ik dat de tijd was aangebroken om terug zelf aan de slag te gaan in mijn huis. Ik zit niet graag in de weg als de kuisvrouw komt, en iedere week op mijnen alleenen gaan ontbijten of tout court op de vlucht gaan, dat zag ik niet echt zitten. En een beetje fysieke inspanning is nooit weg. Dacht ik.

Vandaar dus. Maar ik heb er al spijt van! Ik doe dat dus écht niet graag, en ik vind dat ik dat ook niet kan. Afstoffen oké, daar moet je niet veel voor kunnen en dat vind ik niet heel erg. Dat deed ik zelfs wel eens tussen de poetsbeurten van A. door. Ik ken de stoffige hoekjes in mijn huis beter dan eender wie. Maar stofzuigen ... of swifferen ... of dweilen ... Ik word daar zo moe van. Het is mijn eigen schuld hoor, want het moet vooruit gaan, dus ik als ne vliegende zot met die zware stofzuiger in de weer. Na een halve living kon ik al niet meer. Het zweet droop eraf en mijn hart ging in overdrive. Uiteindelijk ben ik vier keer moeten gaan zitten voor ik beneden rond was (droog en nat) en zó groot is het hier niet.

Enfin, den beneden is proper. Den boven zal voor een andere keer zijn.

Strijken

Telkens ik dit tafelkleedje strijk, denk ik aan mijn moeder. Nog niet zo lang geleden, goed anderhalf jaar, deed zij dit voor mij en dat al sinds ik het kreeg van een of andere oude tante als trouwcadeau. Er zit nogal wat kant in en rond en zij maakte er een erezaak van om met haar engelengeduld al die stukjes kant tot in de kleinste details netjes uit te strijken ... nadat het tafelkleedje eerst een vorstelijke behandeling had gekregen met zelf aangemaakt stijfsel van Remy. Wie doet dat nog dezer dagen? Ik kreeg telkens een tafelkleedje terug dat net uit de verpakking leek te komen.

Nu strijk ik het noodgedwongen zelf. En ik gebruik een spuitbus stijfsel. Het begint me steeds beter te lukken maar zo mooi als zij het kon ... ik betwijfel het. Dank u, mam, om dat (en al die andere dingen) bijna 38 jaar te hebben willen doen. 

Grootgrondbezitters

Sinds vanmiddag zijn wij grootgrondbezitters. De twee stukken bosgrond waren van mijn ouders. Toen in januari van dit jaar mijn moeder overleed (mijn vader is al 24 jaar dood) kwamen ze logischerwijze mee in de nalatenschap. Broer en zus waren niet geïnteresseerd. Wij wel want we halen er al jaar en dag ons hout voor de haard. Nu hebben we dus brandhout voor de komende honderd jaar. En het bos blijft - net zoals ons ouderlijk huis - in de familie. Dat vinden we allemaal een fijne gedachte.

We hebben de dag dan ook met zijn allen afgesloten met een lekker diner bij Kandinsky en zijn gelukkig en tevreden dat de hele erfenis op een mooie manier en zonder één onvertogen woord is afgehandeld.

Smeg

Hij staat er al even, onze nieuwe koelkast, maar ik had hem nog niet geshowd. Bij dezen dus. 

We zijn nog wel op zoek naar stoelen. Dat lijkt een iets minder makkelijke bevalling te worden. Ik heb er al wel wat op het www gezien die me aanstaan, maar ik wil ze ook in 't echt zien voor ik ze bestel. Moest er iemand een zaak kennen waar ze Pedrali 3D Colour stoelen in de toonzaal hebben staan ... laat het me weten! 

Edit: de Pedrali 3D Colour stoelen zijn inmiddels besteld.

In memoriam

Heden is er een gruwelijk einde gekomen aan het leven van een muisje dat al zo'n week of twee een prinsenleven leidde in onze kelder. Ik had het ontdekt doordat er geknabbeld was aan de aardappelen en er lagen allemaal mini keuteltjes in de zak. Een muisvriendelijke muizenval gezet dus, met een stukje aardappel erin want dat leek hij (of zij) wel lekker te vinden. De volgende dag was het stukje aardappel weg maar het 'deurtje' van de val was niet dichtgeklapt. Nog eens een aantal keren geprobeerd, met aardappel, met stukjes kaas. Niks gekort, hij was ons altijd te slim af. Tja, dan maar de grove middelen: gif gelegd. Dat vond hij blijkbaar maar niks want de zakjes gif bleven dicht. Uiteindelijk hebben we dan gisteren zo'n hele wrede muizenval gezet met een stukje kaas als lokaas en vanmorgen zat daar het muisje tussen. Wij zijn best wel dierenvrienden maar muizen in huis vonden we toch maar niks. Al vond ik het wel heel erg zielig, dat kleine muisje in dat valletje.

Oud en nieuw

Huis

Zo, de eerste werkweek zit er op en ik heb het gevoel dat de vakantie alweer eeuwen geleden is. Dat komt zeker door de chaos die er hier in huis heerst. Al een hele week wordt ons huis ingepalmd door werkmannen die nieuwe ramen en deuren komen plaatsen. Alles staat overhoop, het stof vliegt ons om de oren, en tot gisteren was alles ook afgedekt. We konden 's middags niet eens een boterham eten. Nu vinden wij dat op zich niet zo erg, dan eten we wel iets buitenshuis, maar het feit dat we niet vrij zijn in ons eigen huis begint ons na een week toch wel de keel uit te hangen. En we zijn er nog niet vanaf want binnen moet het nog volledig afgewerkt worden, nog minstens een dag (ik denk eerder aan twee dagen) werk. We zullen in ieder geval blij zijn het huis terug voor onszelf te hebben.
Maar het wordt mooi, dat wel. Dat vond de overbuurman tenminste ... Gelukkig voor hem, want hij moet er tenslotte op kijken.

Kerstboom

Onze kerstboom staat al. Normaal gezien zetten we hem zo'n week voor kerst, op zijn vroegst. De enige reden voor die laattijdigheid was uitstel ... ik zag er altijd zo tegenop om een boom te gaan uitkiezen, en vooral om de lichtjes erin te hangen. Omdat de prijzen voor een mooie Nordmann of blauwe spar van enige lengte echt de pan uitswingden, hebben we vorig jaar besloten een kunstboom aan te schaffen. Een pre-lit boom, met de lichtjes er ineens in dus. Meer dan 5 minuten duurt het niet om de boom te laten schitteren. In elkaar zetten, hier en daar nog wat takken naar boven of naar beneden plooien, stekker in het stopcontact ... et voilà! Nu nog nieuwe ballen en versiersels. Ik heb een hele voorraad verschillende kleuren, maar ik wil toch een keer iets nieuws: een boom in harmonie met onze nieuwe inrichting. Foto volgt.

Kunst

Lamp voor boven de eettafel opgehaald vanmiddag en 'kunst' gekocht voor boven het dressoir: een duetje, 2 olieverfschilderijen 60x60 cm die bij elkaar horen. Het was niet direct de bedoeling dat vandaag al te doen, maar we willen het toch en als we dan iets zien dat ons bevalt zou het zonde zijn om over twee maanden vast te stellen dat het verkocht is. Ik ben er in ieder geval heel erg blij mee.

Kelder (2)

Met heel veel opluchting, toch wel, meld ik dat het terras geheel ontdaan is van oude spullen uit de kelder. Het staat er maagdeloos te wachten op een mooie lente ...

Kelder

Onze kelder - correctie: manlief zijn kelder - is mij al jaren een doorn in het oog. Het is geweldig praktisch zo'n grote ruimte onder je huis, maar niet als alles, maar dan ook letterlijk Alles, er zo maar in gedumpt wordt. En dat is dus bij ons het geval. Manlief kan heel moeilijk dingen weggooien, dus waar verdwijnt het als het moet opgeruimd worden? Juist, in de kelder. Ik zou er nog niet eens zo'n moeite mee hebben moest alles netjes geordend zijn, maar dat is dus niet het geval. Er staan rekken tegen de muren maar als je iets moet gaan zoeken ben je een halve dag kwijt want alles wordt weggestapeld waar er toevallig een gat is, of op een hoop gegooid, om er daarna nooit meer naar te kijken. Op een gegeven moment heb ik dus gezegd: het is nu jouw kelder, trek er je plan mee, ik kom er niet meer in.
Als de mannen van de gas of het water komen om de meters op te nemen is het eerste wat ik roep 'zie dat ge uw nek niet breekt'.
Met de renovatie van onze woonkamer vorige maand had manlief wel eens wat gereedschap nodig, dus dan dook hij de kelder in om vaak onverrichter zake weer terug aan de oppervlakte te komen. Niet gevonden! Toen vatte hij dus het plan op (hoera!) om de kelder eens grondig aan te pakken. Ik ben nogal van de ongeduldige soort en vraag hem al een paar weekjes wanneer hij er aan gaat beginnen. Tenslotte is hij al drie weken iedere donderdag en vrijdag vrij vanwege nog op te nemen vakantiedagen. Vanmorgen was het dan zover. Vanuit mijn bureau hoorde ik hem trap op, trap af, gaan. Af en toe kwam er een vraag 'mag dat ook weg'. Van mij mag ALLES weg wat daar ligt. Er staan zelfs nog dozen van de verhuis van 16 jaar geleden die nog niet open zijn geweest.
Enfin, toen ik dan vanmiddag de tafel ging dekken trok ik toch wel hele grote ogen. Alles wat hij uit de kelder gehaald heeft staat nu op het terras (en er is nog niet eens een kwart van de kelder gedaan). Dat moet soort per soort gesorteerd worden en naar het containerpark worden gebracht. De vraag is alleen: wanneer? Ik hoop maar dat we niet van de regen in de drup zijn geraakt ...

Van alles wat

Ben ik blij dat wij gekozen hebben voor vernist parket. Onze Mop heeft steeds vaker ongelukjes. Soms een klein plasje, maar af en toe ook een hoopje. Het gebeurt meestal 's nachts, hoewel ze dag en nacht door haar kattenluikje naar buiten kan. Stel je maar eens even voor dat zo'n 'ongelukje' een hele nacht in geolied of geboend parket intrekt ... dat duurt maanden eer dat eruit gesleten is. Nu neem ik 's morgens een klamme vod, veeg het op en je ziet er niks meer van.

Deze morgen hebben we de nieuwe overgordijnen opgehaald. Het zal weer een heel ander zicht zijn eens ze hangen. Eerst nog de haakjes erin prutsen. Priegelwerk voor iemand met veel geduld. Niet voor mij dus.

Vanmiddag weer lekker geluncht met manlief. Hij had nog zoveel verlof staan dat hij vanaf nu tot het einde van het jaar iedere donderdag en vrijdag thuis is. En dat moet dan op de een of andere manier gevierd worden. Met een lunchje in onze geliefde Zilverden bijvoorbeeld! Het was, zoals altijd, weer erg lekker.

Genieten

Ik geniet. Ten eerste al van de stilte in huis. De mannen zijn allebei gaan fietsen - de jongste doet een zware toertocht met de mountainbike, de oudste een lange rit met de koersfiets. Ten tweede geniet ik van het zonnetje dat zo heerlijk in de keuken binnen schijnt. Da's het voordeel van een laptop. Je neemt hem mee waar het fijn zitten is. Onze kater Zino denkt er blijkbaar hetzelfde over want die heeft zich naast me op de keukentafel geïnstalleerd. Mag niet, maar ach, hij kijkt zo lief en spint van genoegen. Wie ben ik om hem dat niet te gunnen?

Pffff ...

Donkere meubels zijn erg mooi, alleen zie je er dus alles op. Waar ik vroeger één keer per week - hooguit twee keer - stof afdeed (of liet doen) loop ik nu iedere dag met mijn stofdoek langs de meubels. Dat was niet echt de bedoeling. Maar alles went, vermoed ik.

Nieuw

Voor en na

Vluchten

Gisteren na amper 4 uren werken was het onderparket geplaatst en vanmorgen om 9u lag alle parket erin. Wow, zo snel als dat gaat hoewel het passen en meten is en alles netjes tegen elkaar leggen want aan klikparket doen we niet mee. Nu wordt hij dus geschuurd. Eerst met een korrel 40, straks met een korrel 80 en als laatste een korrel 120 en daarna wordt hij fijn gepolierd maar dat zal niet meer voor vandaag zijn. Zo vertelde mij de vriendelijke jongeman die al twee dagen mijn huisgenoot is.
Maar vanmiddag ga ik vluchten want ik word stapelgek van het helse lawaai van die schuurmachine, ook al zit ik drie kamers verder met alle deuren potdicht. Ik heb mijn moeder al bereid gevonden om samen een stapje in de wereld te zetten. Dat kost bij haar trouwens nooit veel overredingskracht. Ze heeft trouwens nog een pulletje nodig en een paar pantoffels, en er is in de buurt een nieuwe tearoom geopend die we nog niet uitgeprobeerd hebben. Hoog tijd dus om dat vanmiddag uitgebreid te doen.

Moet er nog stof zijn

Er wordt hier geschaafd, geklopt, gelijmd en genageld dat het een lieve lust is. Het stof vliegt me - tot zelfs in mijn bureau - rond de oren. Maar mij hoor je verder niet klagen. Gisteren in de namiddag werd ik dan toch nog gebeld dat ze vandaag zouden beginnen. 7u vanmorgen stonden ze op de stoep, en het werk vordert gestadig.
Onze poezen weten niet waar kruipen van ellende. Vooral voor onze blinde Mop is het erg moeilijk. Zij heeft haar vaste plekje op de leuning van de zetel, maar aangezien de kamer leeg moest is die zetel al een paar dagen weg. Ik had wel een kussen neergelegd en gisteren had ze uiteindelijk haar draai daar gevonden. Maar vanmorgen moest dat kussen ook weg, dus nu loopt ze hier al de hele dag rond als een kip zonder kop. Ze mauwt niet maar je merkt dat ze iets zoekt wat ze niet vindt. Heel zielig is dit. Alleen al voor haar zal ik blij zijn dat alles weer een beetje normaal is. Hopelijk tegen het eind van de week, al zal dat kantje boordje worden denk ik.

Ze zijn niet gekomen :-(

Ondanks plechtige beloftes, én de belofte dat hij zou bellen moest er iets tussenkomen, is de parketman deze morgen niet opgedaagd. Om tien uur heb ik ten lange leste zelf gebeld en zijn uitleg sloeg nergens op. Zelfs geen verontschuldiging, niks. Ik was Razend (met hoofdletter R). Het is dat het onmogelijk is iemand anders te vinden die op korte termijn kan komen, anders wist ik het wel.
Toevallige lezers wil ik dus waarschuwen voor de firma Stals uit Lokeren (op mijn blog schrijf ik tenslotte wat ik wil): geen zaken mee doen. Ze deugen niet, komen hun afspraken niet na, het is zelfs te veel moeite om even te bellen. Niet doen dus.