Mijn moeder

Mijn moeder, net 81 geworden, is nog erg lenig merkte ik gisteren toen ik haar betrapte tijdens haar turnoefeningen. Zij kan, met een kleine spreidstand, nog altijd met haar handen aan de grond. Dat kan ik al twintig jaar niet meer. :-(

Heerlijke lentedag

Wat een heerlijke lentedag was het vandaag. De zee lonkte, dus togen wij deze namiddag naar Vlissingen voor een fikse wandeling. Niet over het strand, daar was mijn schoeisel niet tegen bestand.
We waren niet de enigen daar. Met moeite vonden we een plaats voor de auto, het leek wel hoogzomer! De terrasjes zaten overvol met vrolijke, lachende mensen, het gezicht naar de zon gekeerd.

Om deze mooie dag op gepaste wijze af te sluiten hebben we heerlijk gedineerd bij De Jagersrust. Ik ga het menu niet uitgebreid beschrijven. Het was weer erg lekker, zoals we dat bij hen gewend zijn.

Dit hebben wij gegeten:
TONIJN - SCAMPI – MAKREEL
Tartaar van tonijn / gebakken scampi / gerookte makreel / bosui vinaigrette / hangop van boerderij yoghurt / focaccia krokantje

PROVENCAALS
Provencaalse vissoep met venkel / saffraan

ZEEWOLF
Zeewolf filet / saus met vadouvan / aubergine tapenade / groentestampje

ZOET
Vanille – kardamom mousse / peperkoek croutons / frambozen mascarpone / banaanpapier/ bananenijs / caramelsaus

Daarbij een paar glazen lekkere wijn en onze dag was helemaal geslaagd.

Alles okee

Het gaat wonderwel goed met manlief. Hij heeft niet te veel pijn en hij kan zijn arm al redelijk goed bewegen. Ik vreesde dat het na de operatie ongeveer hetzelfde scenario zou zijn dan in september met de schouderbladbreuk. Toen kon hij de eerste weken niet eens zijn lepel naar zijn mond brengen. Dat is gelukkig nu niet het geval. We kunnen dus zonder problemen en zonder in schandalen te vallen op restaurant. Dat moesten we misschien morgen maar eens doen. :-)

Ik wacht

De uren kruipen voorbij. Om half één heb ik manlief gedropt in het ziekenhuis. Dwz ik ben wel even mee op de kamer geweest, maar aangezien hij nog tot vijf uur moest wachten tot het zijn beurt was om onder het mes te gaan, ben ik al na een half uur vertrokken. Hij had zijn krant, en een boek, hij kon het verder wel zonder mij af.
En sindsdien wacht ik. En gaat de tijd heel langzaam voorbij. Om zeven uur mocht ik bellen ... nog drie kwartier.

Vakantie

Tja, die is weer voorbij. Het was genoeg hoor, zo'n week aan het zwembad/strand hangen. Het was ook veel te heet. De eerste drie dagen ging het nog, 26-28 graden, maar daarna volgden er vier dagen van 31-32 graden. Echt niks voor mij.

De excursies die er te maken zijn in Jordanië (Petra, Wadi Rum) hadden we twee jaar geleden al gedaan. Ik had nog wel zin in de Wadi Rum maar vond 160 euro voor een halve dag woestijn toch wat met zijn haar getrokken, zeker omdat we het al gezien hebben.

We hebben onze dagen dus meestal horizontaal doorgebracht, op een ligbed aan het zwembad, zowel aan het hotel als bij de Beach Club op het strand. Daar hadden we het hele zwembadencomplex zo goed als voor ons alleen. Behalve tijdens het weekend.

Tala Bay is een luxe vakantieoord voor welgestelde Jordaniërs en Saudi's (de grens met Saudi Arabië ligt op 6 km). Ook Westerse toeristen zijn er welkom. Maar in het weekend zie je echt heel veel hoofddoekjes. Ik heb mij toch weer de nodige vragen gesteld bij de onderdanigheid/volgzaamheid van deze dames. Bijvoorbeeld, man en kinderen spelen vrolijk in zee of in het zwembad, of zitten in een luchtige zwemshort aan het strand terwijl moeder de vrouw van kop tot teen ingepakt in haar - meestal - zwarte outfit onder een parasol zit en toekijkt hoe de rest van het gezin zich amuseert. Soms durft er wel eens een dame in het zwembad te gaan, mét alle kleren aan natuurlijk, hoofddoek inclusief (niet echt hygiënisch), om nadien weer nederig onder de parasol te kruipen. Ik had het daar echt wel moeilijk mee. Zij vinden het blijkbaar heel normaal, krijgen het mee van thuis en lopen netjes in het rijtje. Je zou er hier eens om moeten komen ...

Zonneallergie

Ik zit al twee dagen onder een grote parasol. Zonneallergie! Nog nooit is het zo erg geweest. Het zit overal, zelfs op mijn tenen en onder mijn voeten. Knalbruin zal ik dus deze vakantie niet worden. Geen idee hoe dat nu weer komt. Soms heb ik er veel last van, soms weinig en soms helemaal niks. Ik smeer al jaren dezelfde zonnecrème, dus daaraan kan het ook niet liggen. Ik heb er thuis pillen voor maar die heb ik natuurlijk niet bij omdat het de laatste jaren toch wel minder erg was.
Eigenlijk vind ik het niet eens zo erg dat ik niet in de zon kan. Het is veel te heet. Gisteren zag ik nog op weeronline 31 graden. Dat zijn er echt minstens vijf te veel voor mij. Manlief geniet. Voor hem kan het niet heet genoeg zijn. Hij ziet er dus ook al bijna uit zoals de locals hier.
Voor de rest gebeurt er hier weinig spectaculairs. We lezen veel, hij snorkelt en zwemt veel (had gisteren een grote octopus gezien en 10 dinar gevonden !!!) en we relaxen vooral.
Vanavond doen we een geleide wandeling door Aqaba. We hebben ze al eens meegedaan, maar een mens moet toch iets. En 's avonds is de temperatuur in ieder geval wat redelijker om buiten te komen.

De Hoop op d'Swarte Walvis

In januari kreeg ik bericht van Fleur van Smulweb dat ik de allerlaatste recensieprijs had gewonnen: een diner voor twee inclusief dranken bij De Hoop op d`Swarte Walvis op de Zaanse Schans. Niet direct in onze buurt, maar een fijne prijs laat ik niet graag liggen. Ik had bij het restaurant navraag gedaan of ik de prijs kon opnemen als het weer wat beter was, en dat mocht. Zo planden wij twee dagen Amsterdam waarbij we op onze eerste avond zouden gaan dineren bij De Walvis. Een blik op de routeplanner leerde ons dat we daar vanaf ons hotel heel gemakkelijk in minder dan een half uur per trein konden komen. Altijd praktisch als je ook wat wil drinken.

Op deze winderige donderdagavond meldden wij ons aan bij De Walvis, een prachtig historisch pand bij de ingang van de Zaanse Schans. We werden bij de receptie allerhartelijkst ontvangen met de woorden `aha, de prijswinnaars!`. Onze jassen werden aangenomen en er werd ons gevraagd of wij eerst een aperitief wensten te nemen in de bar, of gelijk aan tafel wilden. Wij wilden wel even in de bar een portje drinken. Een klassieke bar is het. Ik zou het eerder een herensalon noemen, met doorleefde lederen zetels en antiek meubilair. Heel stijlvol.

Die trend wordt trouwens verder gezet in het restaurant: warm klassiek, met veel helderwit geverfde ramen met kleine ruitjes, donkere overgordijnen tot op de grond, ruim bemeten tafels met hagelwit linnen en comfortabel zittende armstoelen. Wij kregen een mooie ronde tafel met zicht op de rest van het restaurant. Het is niet heel groot, wat de gezelligheid zeker ten goede komt. Aangename achtergrondmuziek ook.

We zouden een verrassingsmenu krijgen. Gelukkig kwam de dame van de bediening nog even vragen of er zaken waren die we niet mochten eten of niet lustten. Nu ben ik niet de gemakkelijkste eter, dus ik was heel blij dat ik mocht aangeven dat ik liever geen orgaanvlees eet … ik had namelijk een gerecht met ganzenlever op de kaart zien staan.

Op tafel stond reeds een assortimentje peper en zout (gewoon tafelzout, zwart lavazout en bruinig vanillezout) en een rondje boter. We kregen elk twee sneetjes lekker brood en degusteerden de ons onbekende zoutsoorten. Het vanillezout sprak ons het meeste aan. Je proefde echt de vanille. Helaas werd het brood in de loop van de avond niet aangevuld.

Drie amuses kregen we: een cilinder van mango met zalmtartaar, een bonbon van maïs en tartaar van coquille. Daarbij een streep balsamicocrème. Een mooi bord met veel verschillende smaakjes waarbij vooral de wat zoete cylinder van mango in combinatie met de zalmtartaar bijgebleven is.

Ons voorgerecht bestond uit verschillende bereidingen makreel: zoetzure makreelfilet, makreelstaartje met avocadocrème, oublie met makreeltartaar en vergeten groenten. Twee mooie stukken heerlijk sappige makreelfilet kregen we. Daarbij dan nog het grappige staartje dat rechtop op het bord stond. De oublie (ik denk van mango) was een beetje taaiig, maar de groenten waren dan wel weer erg lekker. Witte ui, rode ui, groene aspergepunten, een stukje artisjok en wat mij onbekende bladgroente.
Hierbij werd een Italiaanse Bolgheri geschonken, een witte Toscaanse wijn van de Vermentino druif. Vol en fruitig. Erg prettig bij de makreel, een vis die wel een stevige tegenstander kan verdragen.

Na een prettige pauze volgde het tussengerecht: geroosterde coquilles met octopus in beurre blanc en verschillende bonbons: van maïs, rode biet, doperwt, wortel en topinamboer. Zeer mooie presentatie met de verschillende kleurtjes. Lekkere smaakjes ook allemaal, ook de octopus waar ik normaal gezien niet zo gek van ben omdat hij vaak wat taai is. Dat had deze helemaal niet.
De wijn die we bij dit gerecht dronken was een Côtes de Prouilhe, Chardonnay, in houten vaten gerijpt. Een stevige witte wijn, misschien iets te stevig voor dit verfijnde gerecht.

Ons hoofdgerecht bestond uit rosé gebraden runderlende met een basilicumjus geserveerd met nieuwe aardappeltjes, cantharellen en trompette de la mort paddenstoelen. Drie mooie stukken runderlende vonden we op onze borden, omringd door heel veel paddenstoelen en een fijne jus. De Spaanse Raimet (100% Tempranillo), vol in de mond, die hierbij geschonken werd paste perfect bij het gerecht. Een heerlijk gerecht en een heerlijke wijn.

En toen kwam er nog dessert. Oh nee, eerst nog een pré-dessert amuse: een mini ijshoorntje met perenijs. Lekker! En dan het dessert zelf, voor echtgenoot is dit altijd het hoogtepunt van een goede maaltijd. En dat was ook hier niet anders: bombe van bloedappelsien, chocolade truffeltaart met spaghetti van witte chocolade, een quenelle vanille ijs en een glaasje met schuim van Grand Marnier. In het glas een Californische Electra Orange Muscat. Een zalige dessertwijn, niet te zoet, die heerlijk wegdronk.

Om af te sluiten was er nog koffie met friandises.
We zijn hier schandelijk verwend, en hebben een heerlijke avond gehad bij De Walvis. We hebben genoten van de fijne keuken en de joviale bediening. Geen stijf gedoe hier. Gewoon hartelijk en gastvrij.
Als je ooit de Zaanse Schans bezoekt is De Walvis zeer zeker een aanrader.

Amsterdam

Dat waren twee prettige dagen in Amsterdam. De eerste dag was het weer niet fameus – gelukkig is het wel droog gebleven - maar dat werd de tweede dag ruimschoots goedgemaakt met een heerlijk zonnetje. Er stond wel een stevige wind.

Maar laat ik bij het begin beginnen. De reis verliep vlekkeloos, geen file te zien in Nederland. Goed elf uur waren we al op onze bestemming, Hotel Casa 400 dat ik op Vakantieveilingen voor 40 euro had gekocht! Het hotel zag er prima uit, ruim, licht, luchtig, vriendelijk onthaal, snelle check-in. De auto ging in de privé ondergrondse parkeergarage en wij gingen met onze badge (de liften werken alleen maar als je je badge – tevens toegangskaart voor je kamerdeur – scant) naar onze kamer op de 7de verdieping. De deur naar de parkeergarage gaat trouwens ook alleen maar open als je je parkeerkaart scant. Goed beveiligd dus!

Trendy kamer, veel wit en ook wat donkerbruin, een kingsize extra lang bed met een super boxspring matras, flatscreen TV tegen de muur, gratis wifi, minibar, koffie- en theezetfaciliteiten en een mooie witte badkamer met ruime douche. We zaten op de 7de verdieping, ver van alle straatlawaai. Wij waren tevreden. Ook qua ligging: vlakbij de ring en de autostrade en op minder dan 5 min. lopen van station Amstel waar je zowel de trein als de metro kan nemen naar de stad (minder dan 10 minuten). Tram 12 kan ook nog, dus mogelijkheden genoeg.

Zo togen wij per trein naar Centraal om van daaruit onze stadswandeling te beginnen. Er zat in het begin niet echt structuur in want we wilden overal naartoe. Dat hebben wij namelijk altijd als we maar kort ergens zijn. Uiteindelijk hebben we half de stad doorkruist: Nieuwmarkt, Waterlooplein, Rembrandtplein, Kalverstraat, Dam, Jordaan. Jammer dat er veel gebouwen in de steigers staan.
’s Middags hebben we snel een broodje gegeten bij Café-Restaurant Dantzig omdat we daar toevallig voorbij liepen en nog niet echt iets fatsoenlijks waren tegengekomen. Het was niet slecht, gewoon een broodje.

’s Namiddags nog iets gedronken in zo'n typisch bruin café in de Jordaan. Een beetje een troosteloze wijk vond ik het. Ik herinner het mij als veel levendiger, maar dat zal best ook wel aan het weer gelegen hebben.

Om vijf uur hebben we de trein terug naar het hotel genomen want om half zeven werden we verwacht bij Restaurant De Hoop op d’Swarte Walvis in Zaanse Schans. Ook daar zijn we per trein naartoe gereisd: een klein halfuur vanuit station Amstel en tien minuten wandelen. Gemakkelijker kan niet. Over het restaurant schrijf ik nog een aparte recensie. Dat hebben ze wel verdiend. We zijn daar schandelijk verwend.

Na een redelijke nacht (ik heb toch geslapen van 12 tot 4 en daarna nu en dan nog even gedommeld) genoten we van een uitgebreid ontbijtbuffet in het hotel. Veel soorten brood, een groot assortiment zoet broodbeleg in mini verpakkingen, kazen, vleeswaren, eieren, vers fruit, yoghurt, granen, … Meer dan voldoende. De prijs was ook wel navenant (15 euro), maar ik vind ontbijten sowieso over het algemeen te duur in een stadshotel.

Na het ontbijt vlot uitgecheckt en de bagage in bewaring gegeven want wij gingen natuurlijk nog een dag de stad in. Met tram 12 deze keer, tot aan het Museumplein. De zon scheen en het zag er al heel wat vrolijker uit dan gisteren. Oud-Zuid is een mooie buurt. We hebben er een hele tijd rondgelopen alvorens we richting De Negen Straatjes gingen. Daar nog ergens op een hoekje in een simpele kroeg koffie gedronken, al viel het ons op dat er voor 12 uur heel weinig open is, en dat verwacht je toch niet in zo'n grote stad.

Na de Negen Straatjes ging het richting Spiegelkwartier, want we hadden voor de lunch gereserveerd bij Restaurant Spelt. Het kreeg goede kritieken op Iens, en ik ga niet zeggen dat het slecht was maar voor die prijs had ik liever bij Brasserie Van Baerle gegeten (te laat aan gedacht). Ook hier maak ik later wel een aparte recensie van.

Na de lunch zijn we via de Leidsestraat en het Leidseplein nog naar de P.C. Hooft gelopen en daarna naar De Pijp en dan was onze pijp uit. Nog koffie gedronken en taart gegeten bij De taart van mijn tante, plastic tafelkleden en heel veel kitsch kregen we er gratis bij. Wel lekkere taarten overigens!

Moe maar voldaan, zoals dat dan heet, keerden we terug naar het hotel waar we onze auto ophaalden. Drie en een half uur en vele files later waren we weer thuis.

Check

toiletgerief ... check
ondergoed ... check
sokken ... check
extra hemd/pulletje ... check

Amsterdam ... here we come!

Ritje

Vandaag het eerste dakloze ritje van dit jaar gemaakt. Met de verwarming hoog, de ramen naar boven, het windscherm uitgeklapt en de zon op onze bol was het aangenaam cruisen over Vlaamse wegen. We waren niet de enigen die er zo over dachten.

Een gegeven paard ...

Dat mag je niet in de bek kijken, zegt het spreekwoord.
Ik had een aantal maanden geleden een waardebon gewonnen voor een etentje voor twee bij Oma's Brasserie. Ik had er geen hoge verwachtingen van en mijn vermoedens bleken nog te kloppen ook. Toen ik zag waar we terecht kwamen had ik zin om direct weer weg te rijden. Maar goed, ik had gereserveerd en dan gaan we er gewoon voor. We zouden wel zien.

Het pand was een baancafé-achtig iets: Oma's Brasserie, Oma's Koffiehuisje, Oma's Danscafé ... polyvalent zal ik het maar noemen. De ingang was trouwens via het danscafé. Een twintigtal 60+ers genoten blijkbaar heel erg van hun biertje en van de muziek uit de zeventiger/tachtiger jaren. Mijn god, waar waren we terecht gekomen?!

We mochten doorlopen naar de brasserie, aan de voorkant van het gebouwtje. Het was eerder een veredelde frituur. Op één tafeltje na - het onze - zat het er helemaal vol. Het was er ook niet zo groot. Zo te zien allemaal vaste klanten en een sfeertje van ons kent ons. Ik gaf mijn waardebon af aan de dienster (ook 60+) die niet goed wist wat ze ermee aan moest. Toen kwam 'oma' (de chef) erbij en van haar mochten we gewoon kiezen van de kaart die heel klassiek en typisch Vlaams is met o.m. stoofvlees, vidé, fricandon met kriekjes, konijn, ribbekes, ... Maar ook garnalenkroketten (ik), kaaskroketten (manlief), kabeljauw van de chef (ik) en zalm van de chef (manlief).

Het was er niet gezellig en zo'n gelegenheid is absoluut niet onze stijl maar de mensen waren super vriendelijk, het was er kraaknet en het eten was zeker niet slecht. En toch ... Bij het buiten gaan zegden we tegen elkaar: 'we zijn verwend, doodgewoon rotverwend'. En zo is het.

De eerste zonnestralen

Zino geniet volop van de eerste zonnestralen.

Jonge Mechelse

Geen seizoensgroente, niet echt verantwoord, blablabla, ... Voor zo'n jonge Mechelse maak ik heel graag een uitzondering. Wat zullen we smullen vanavond!

PS Op de foto lijken ze groter dan ze zijn. Eentje per persoon zou net te weinig geweest zijn. Vandaar vier stuks.

Verwendagje

Ik neem een dag helemaal voor mezelf vandaag. Ben net terug van de kapper. In anderhalf uur was mijn haar verzorgd, geknipt, drooggeblazen en weer helemaal in model gelegd. Vanmiddag naar de schoonheidsspecialiste om mijn benen te laten waxen en voor een uitgebreide gelaatsverzorging, en nadien nog even langs de zonnebank. Kwestie van helemaal klaar te zijn voor een zonnige vakantie.