Saluti da Bologna!
dinsdag 29 mei 2018
zondag 27 mei 2018
Throwback Sunday
Eindelijk lukte het: klappen in de handjes. Ik weet niet hoe dikwijls we het hebben voorgedaan en ik kan het melodietje 'klappen in de handjes, blij, blij, blij ..' wel dromen, maar hij kreeg het maar niet onder de knie. En toen, ineens, klapten die handjes tegen mekaar. Kijk toch naar dat blije gezichtje! Het had hem zoveel moeite gekost.
vrijdag 25 mei 2018
dinsdag 22 mei 2018
Kim Kardashian
Ik heb heel veel problemen om broeken te vinden die me passen zonder dat er iets aan moet vermaakt worden. Vaak is het dan nog zo dat, eens ze vermaakt zijn, het model helemaal weg is.
Ik heb namelijk min of meer zo'n figuur als Kim Kardashian en ik heb er geen bum implants of butt injections voor nodig gehad, alles puur natuur.
Ben ik daar blij mee? NEE!! Ten eerste is een lijf dat niet in balans is gewoon lelijk en ten tweede is het heel moeilijk om je te kleden met een brede ronde poep en een - in verhouding - veel te smalle taille. Ik begrijp dan ook niet wat dames ertoe drijft om hiervoor veel geld achter te laten bij de plastisch chirurg. Ieder diertje zijn pleziertje zeker?
Wat ik mij wel afvraag is waar Kim haar kleding koopt. En ik leef op hoop, want nu zo'n ronde poep in de mode is, zou het weleens kunnen dat ontwerpers hier in de toekomst rekening mee gaan houden. Duimen maar!
En voor zij die niet weten hoe een Kim Kardashian poep eruit ziet, ziehier. Kim, niet gephotoshopt aldus 'de boekskes'.
Ik heb namelijk min of meer zo'n figuur als Kim Kardashian en ik heb er geen bum implants of butt injections voor nodig gehad, alles puur natuur.
Ben ik daar blij mee? NEE!! Ten eerste is een lijf dat niet in balans is gewoon lelijk en ten tweede is het heel moeilijk om je te kleden met een brede ronde poep en een - in verhouding - veel te smalle taille. Ik begrijp dan ook niet wat dames ertoe drijft om hiervoor veel geld achter te laten bij de plastisch chirurg. Ieder diertje zijn pleziertje zeker?
Wat ik mij wel afvraag is waar Kim haar kleding koopt. En ik leef op hoop, want nu zo'n ronde poep in de mode is, zou het weleens kunnen dat ontwerpers hier in de toekomst rekening mee gaan houden. Duimen maar!
En voor zij die niet weten hoe een Kim Kardashian poep eruit ziet, ziehier. Kim, niet gephotoshopt aldus 'de boekskes'.
zondag 20 mei 2018
Throwback Sunday
Op onze reis in Zuid-Afrika bezochten we ook met een lokale gids enkele townships in Kaapstad. In alle townships lopen er projecten om - in 't kort gezegd - deze mensen een beter leven te geven.
In een van deze townships, Khayelitsha, gingen we langs bij Vicky Ntozini van Vicky's Bed & Breakfast. Vicky verhuurde namelijk de twee kamertjes in haar armzalige shack aan toeristen. Destijds genoot je voor 170 rand per persoon per dag bij Vicky van half pension (koers in 2004 was 1 ZAR = 6 BEF of 0.15 EUR). In de jaren die volgden werd Vicky's shack wat gemoderniseerd en haar B&B liep als een trein. Vicky was een dame met ambitie. Om haar B&B te mogen uitbaten had ze reeds een cursus toerisme gevolgd en haar grote droom was om in de V.S. te gaan studeren eens haar vijf kinderen het huis uit waren.
Het heeft niet mogen zijn want Vicky is in 2012 op tragische wijze aan haar einde gekomen. Vicky werd vermoord door haar eigen echtgenoot. Einde verhaal.
vrijdag 18 mei 2018
dinsdag 15 mei 2018
Fietsen!
Het fietsseizoen is weer begonnen en we hebben het goed ingezet. Vorige week maar liefst vijf dagen van de zeven gefietst, de ene tocht al wat langer dan de andere.
Zaterdag hebben we een heel mooie rit gefietst in eigen streek. Het moet niet altijd ver zijn om mooi te zijn. De natuur is hier nu op haar best. Overal staat de rhododendron in bloei en het groen aan de bomen heeft nog zijn frisse lichte kleur. Ach, het is hier eigenlijk altijd mooi. Ik zou nergens anders willen wonen.
Gisteren hebben we een totaal andere toer gefietst in eigen streek, echt op de boerenbuiten. Grazende koeien, lammetjes in de wei, akkers die bemest worden (dan ben je blij dat je reukorgaan niet goed werkt), eindeloze weilanden. Anders dus, maar zeker niet minder mooi.
Zaterdag hebben we een heel mooie rit gefietst in eigen streek. Het moet niet altijd ver zijn om mooi te zijn. De natuur is hier nu op haar best. Overal staat de rhododendron in bloei en het groen aan de bomen heeft nog zijn frisse lichte kleur. Ach, het is hier eigenlijk altijd mooi. Ik zou nergens anders willen wonen.
Gisteren hebben we een totaal andere toer gefietst in eigen streek, echt op de boerenbuiten. Grazende koeien, lammetjes in de wei, akkers die bemest worden (dan ben je blij dat je reukorgaan niet goed werkt), eindeloze weilanden. Anders dus, maar zeker niet minder mooi.
zondag 13 mei 2018
Throwback Sunday
#tbs1978 #tennis #sportief
Veertig jaar geleden sloegen we wel eens een balletje, mijn schoonzus- en broer, mijn man en ik. Niet alleen op het tennisveld, maar ook in de squashzaal. Ik ben nooit echt sportief geweest en had altijd wel wat aanmoediging nodig. Ik kan me ook niet herinneren dat ik dit ook echt plezant vond. Het zal wel min of meer van 'moetes' geweest zijn.
Hoewel ik als kind/puber wel heel graag badminton speelde. Niet voor punten want ik ben absoluut niet competitief ingesteld, maar gewoon een pluimpje slaan bij ons in de straat. Toen kon dat nog want er kwam nauwelijks verkeer door. Zelfs mijn moeder deed mee (en ze kon het ook goed), en onze buurjongen die nu opnieuw mijn buurman is. Leuke tijden om op terug te kijken.
vrijdag 11 mei 2018
Photo Friday
Dinsdag waren we in Oostende waar we de Crystal Ship route - of althans een groot gedeelte - hebben gereden met de fiets. 'The Crystal Ship' is een populair kunstenfestival waarvoor vijftien (inter)nationale kunstenaars grootschalige muurschilderingen en kunstinstallaties maakten doorheen de ganse stad. De nieuwe kunstwerken vormen samen
met de creaties van voorgaande jaren een permanente tentoonstelling in
Oostende.
De bewegwijzering was - ondanks de kaart - niet altijd even duidelijk waardoor we veel meer kilometers gedaan hebben dan de vooropgestelde 30, en tegen een uur of vier werd het zó warm (32° op de fiets-GPS) dat we maar op en terras zijn neergeploft. Maar wat we gezien hebben was zeker de moeite waard!
Hierna een foto impressie.
De bewegwijzering was - ondanks de kaart - niet altijd even duidelijk waardoor we veel meer kilometers gedaan hebben dan de vooropgestelde 30, en tegen een uur of vier werd het zó warm (32° op de fiets-GPS) dat we maar op en terras zijn neergeploft. Maar wat we gezien hebben was zeker de moeite waard!
Hierna een foto impressie.
dinsdag 8 mei 2018
Weemoed
Laatst was ik in Antwerpen en midden van de Meir zat een muzikant piano te spelen. Hallelujah. Zeer mooi, zeer ontroerend en voor mij nog altijd zeer moeilijk om naar te luisteren. Ik ben heel even blijven staan, maar moest na enkele noten met een brok in de keel verder.
Waarom ik het daar zo moeilijk mee heb? De dochters van mijn zus hebben op prachtige wijze Hallelujah gezongen op mijn moeder haar begrafenis vier jaar geleden. Mijn moeder is plots gestorven door een hersenbloeding, als een donderslag bij heldere hemel. 's Avonds was ze er nog en 's morgens vonden we haar, buiten bewustzijn. Ze is niet meer bijgekomen.
Hallelujah zal me altijd met weemoed en gemis aan haar doen terugdenken.
Waarom ik het daar zo moeilijk mee heb? De dochters van mijn zus hebben op prachtige wijze Hallelujah gezongen op mijn moeder haar begrafenis vier jaar geleden. Mijn moeder is plots gestorven door een hersenbloeding, als een donderslag bij heldere hemel. 's Avonds was ze er nog en 's morgens vonden we haar, buiten bewustzijn. Ze is niet meer bijgekomen.
Hallelujah zal me altijd met weemoed en gemis aan haar doen terugdenken.
zondag 6 mei 2018
Throwback Sunday
#tbs2002 #guadeloupe #canopywalk #rainforest
In mei 2002 bezochten we Guadeloupe. We reden een paar dagen met een autootje rond en kwamen zo terecht in Bouillante (Basse Terre) in het Parc des Mamelles, het hart van het regenwoud, waar we een wandeling maakten over een hangbrug tussen de boomtoppen. Regen in het regenwoud, het is niet abnormaal maar met de vochtige hitte erbij is het ook helemaal niet aangenaam!
vrijdag 4 mei 2018
dinsdag 1 mei 2018
Catalunya lliure i independent
Neen, dit wordt geen politiek getint verslag van onze citytrip naar Barcelona van twee weken geleden. Al kan je er ter plekke echt niet meer omheen: de Catalanen willen en zullen vrij en onafhankelijk worden. Vier jaar geleden waren we voor het laatst in Barcelona en toen zag je al wel wat Catalaanse vlaggen en teksten her en der. Nu kan je er echt niet meer naast kijken. Gele strikjes, Catalaanse vlaggen, menukaarten eentalig Catalaans, ... Ik gun het de Catalanen dat de droom die zij al eeuwenlang koesteren, snel vervuld zal worden.
Barcelona dus, een heerlijke stad. Langs de ene kant hip en trendy, langs de andere kant een stad die voor elke leeftijd iets in petto heeft. Omdat we Barcelona al eerder bezocht hadden, hebben we deze keer eigenlijk onze neus achterna gelopen. Ik had wel wat dingetjes op het programma staan en die hebben we netjes afgewerkt. Geen Sagrada Familia, geen Park Güell, geen Casa Milà (La Pedrera), geen Picasso museum en geen hop-on hop-off bus (I hate it). We wilden deze keer wat meer zien van de ontwerper/architect Lluís Domènech i Montaner.
Op onze eerste avond al hebben we een concert bijgewoond in het Palau de la Música Catalana. Wat mij betreft een van de mooiste gebouwen van Barcelona, van de hand van Montaner (UNESCO Werelderfgoed sinds 1997). Vorige keer hebben we de rondleiding met gids gedaan en een heel klein stukje muziek mogen horen. De akoestiek is er werkelijk heel bijzonder. Vandaar dat we persé een concert wilden bijwonen. Op het programma op 16 april: Trio Ludwig met kamermuziek van Beethoven voor piano, viool en cello. We hebben er heel erg van genoten. Moest je dit ooit van plan zijn ... lang op voorhand reserveren is de boodschap.
Tijdens een van onze wandelingen over de Passeig de Gràcia passeerden we Casa Batlló, een van Gaudí's meesterwerken. We waren er al eerder geweest, maar ik wou toch nog eens een keer binnen kijken en de fantasie van de meester bewonderen. De 'skip the line' rij was ellenlang en aan de ticket counter stond geen mens. Tickets ter plaatse kopen is wel 4 euro duurder dan online, maar het voordeel is dat je direct binnen mag. En omdat ik ons hotel via booking.com geboekt had, had ik een kortingsvoucher voor bijna alle bezienswaardigheden die mooi het verschil in prijs compenseerde.
Tip: vergeet 'skip the line' tickets want je kan zeer lang staan wachten.
Van Casa Batlló wandelden we richting Casa Vicens, het eerste meesterwerk van Gaudí en een van de eerste gebouwen in modernisme català (vergelijkbaar met art nouveau/jugendstil) in Catalonië én in de wereld dat sinds 2005 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Veel kleur, ronde vormen, koepels, trompe-l’oeils, keramiek en mozaïeken. Op de permanente tentoonstelling staan een aantal maquettes van art nouveau gebouwen van andere architecten, o.a. van Victor Horta. Casa Vicens is na de jarenlange restauratie pas sinds kort toegankelijk voor het publiek. Zeker de moeite waard en (nog) niet druk.
Een ander gebouw dat we graag wilden zien was het Hospital de la Santa Creu i de Sant Pau, ook van de hand van Lluís Domènech i Montaner. Het is een enorm complex en een van de belangrijkste exponenten van het modernisme català. Het bestaat uit een hoofdgebouw en 27 paviljoenen - ondergronds door brede gangen met elkaar verbonden - waar de patiënten verzorgd werden. Veel ronde zalen, met heel veel fantasie doet het een klein beetje denken aan de oude ronde zalen in het Stuyvenbergziekenhuis in Antwerpen. En dezelfde kenmerken als het Palau de la Música: veel kleur, prachtige mozaïeken. UNESCO Werelderfgoed sinds 1997.
In de Catedral de la Santa Creu i Santa Eulàlia (La Seu) zijn we nog eens een kaarsje gaan branden voor onze overleden ouders. Het is een imposant gotisch bouwwerk met vijf monumentale portalen en veel zijkapellen met prachtige glasramen. Ook de Basilica Santa María del Mar in de wijk Born is de moeite waard om te bezoeken. Allebei prachtige voorbeelden van gòtic català.
We zijn ook een dag met de trein naar Montserrat geweest. Het Benedictijns klooster, Abadia de Montserrat, ligt hoog in de bergen, zo'n 45 km het binnenland in. Het klooster op zich is niet echt een parel van architectuur. De reden dat zoveel mensen dit klooster bezoeken is dat er hoog boven het altaar in de kloosterbasiliek een beeld staat van de zwarte madonna, 'la Moreneta', patroonheilige van Catalonië. Het is een gouden beeld uit de 12de eeuw en er worden nogal wat mirakels toegekend aan de madonna. Ik vond het een beetje tegenvallen, allemaal nogal commercieel en buiten de basiliek en het museum eigenlijk niets te zien. Vergelijk het met Scherpenheuvel. Gelukkig was de omgeving wel heel mooi, maar de treinreis was lang (anderhalf uur enkel) en vooral het eerste stuk zeer eentonig. Het is pas nadat je overgestapt bent in de rack railway dat je zicht hebt op de bijzondere bergtoppen waartussen het klooster 'verstopt' zit.
We hebben rondgewandeld in het mooie Parc de la Ciutadella, we hebben bijna iedere dag geterrast in de zon op de strandboulevard in La Barceloneta, de Mercat de Santa Caterina en La Boqueria op de Ramblas bezocht, zo maar door de smalle straatjes gedwaald, lekker gegeten en gedronken, en geshopt natuurlijk. Voor onszelf en voor onze Kleine Man. Maar we hebben vooral vijf dagen heel veel gestapt, gemiddeld zo'n 14 km per dag. Ik wist niet eens dat ik dat kón! Geen wonder dat we 's nachts heerlijk geslapen hebben in ons voortreffelijk boutique hotel.
Het was heerlijk om weer eens in Barcelona te zijn en te genieten van het mooie weer en de fantastische sfeer. Het was vast niet onze laatste keer.
Barcelona dus, een heerlijke stad. Langs de ene kant hip en trendy, langs de andere kant een stad die voor elke leeftijd iets in petto heeft. Omdat we Barcelona al eerder bezocht hadden, hebben we deze keer eigenlijk onze neus achterna gelopen. Ik had wel wat dingetjes op het programma staan en die hebben we netjes afgewerkt. Geen Sagrada Familia, geen Park Güell, geen Casa Milà (La Pedrera), geen Picasso museum en geen hop-on hop-off bus (I hate it). We wilden deze keer wat meer zien van de ontwerper/architect Lluís Domènech i Montaner.
Op onze eerste avond al hebben we een concert bijgewoond in het Palau de la Música Catalana. Wat mij betreft een van de mooiste gebouwen van Barcelona, van de hand van Montaner (UNESCO Werelderfgoed sinds 1997). Vorige keer hebben we de rondleiding met gids gedaan en een heel klein stukje muziek mogen horen. De akoestiek is er werkelijk heel bijzonder. Vandaar dat we persé een concert wilden bijwonen. Op het programma op 16 april: Trio Ludwig met kamermuziek van Beethoven voor piano, viool en cello. We hebben er heel erg van genoten. Moest je dit ooit van plan zijn ... lang op voorhand reserveren is de boodschap.
Tijdens een van onze wandelingen over de Passeig de Gràcia passeerden we Casa Batlló, een van Gaudí's meesterwerken. We waren er al eerder geweest, maar ik wou toch nog eens een keer binnen kijken en de fantasie van de meester bewonderen. De 'skip the line' rij was ellenlang en aan de ticket counter stond geen mens. Tickets ter plaatse kopen is wel 4 euro duurder dan online, maar het voordeel is dat je direct binnen mag. En omdat ik ons hotel via booking.com geboekt had, had ik een kortingsvoucher voor bijna alle bezienswaardigheden die mooi het verschil in prijs compenseerde.
Tip: vergeet 'skip the line' tickets want je kan zeer lang staan wachten.
Van Casa Batlló wandelden we richting Casa Vicens, het eerste meesterwerk van Gaudí en een van de eerste gebouwen in modernisme català (vergelijkbaar met art nouveau/jugendstil) in Catalonië én in de wereld dat sinds 2005 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Veel kleur, ronde vormen, koepels, trompe-l’oeils, keramiek en mozaïeken. Op de permanente tentoonstelling staan een aantal maquettes van art nouveau gebouwen van andere architecten, o.a. van Victor Horta. Casa Vicens is na de jarenlange restauratie pas sinds kort toegankelijk voor het publiek. Zeker de moeite waard en (nog) niet druk.
Een ander gebouw dat we graag wilden zien was het Hospital de la Santa Creu i de Sant Pau, ook van de hand van Lluís Domènech i Montaner. Het is een enorm complex en een van de belangrijkste exponenten van het modernisme català. Het bestaat uit een hoofdgebouw en 27 paviljoenen - ondergronds door brede gangen met elkaar verbonden - waar de patiënten verzorgd werden. Veel ronde zalen, met heel veel fantasie doet het een klein beetje denken aan de oude ronde zalen in het Stuyvenbergziekenhuis in Antwerpen. En dezelfde kenmerken als het Palau de la Música: veel kleur, prachtige mozaïeken. UNESCO Werelderfgoed sinds 1997.
In de Catedral de la Santa Creu i Santa Eulàlia (La Seu) zijn we nog eens een kaarsje gaan branden voor onze overleden ouders. Het is een imposant gotisch bouwwerk met vijf monumentale portalen en veel zijkapellen met prachtige glasramen. Ook de Basilica Santa María del Mar in de wijk Born is de moeite waard om te bezoeken. Allebei prachtige voorbeelden van gòtic català.
We zijn ook een dag met de trein naar Montserrat geweest. Het Benedictijns klooster, Abadia de Montserrat, ligt hoog in de bergen, zo'n 45 km het binnenland in. Het klooster op zich is niet echt een parel van architectuur. De reden dat zoveel mensen dit klooster bezoeken is dat er hoog boven het altaar in de kloosterbasiliek een beeld staat van de zwarte madonna, 'la Moreneta', patroonheilige van Catalonië. Het is een gouden beeld uit de 12de eeuw en er worden nogal wat mirakels toegekend aan de madonna. Ik vond het een beetje tegenvallen, allemaal nogal commercieel en buiten de basiliek en het museum eigenlijk niets te zien. Vergelijk het met Scherpenheuvel. Gelukkig was de omgeving wel heel mooi, maar de treinreis was lang (anderhalf uur enkel) en vooral het eerste stuk zeer eentonig. Het is pas nadat je overgestapt bent in de rack railway dat je zicht hebt op de bijzondere bergtoppen waartussen het klooster 'verstopt' zit.
We hebben rondgewandeld in het mooie Parc de la Ciutadella, we hebben bijna iedere dag geterrast in de zon op de strandboulevard in La Barceloneta, de Mercat de Santa Caterina en La Boqueria op de Ramblas bezocht, zo maar door de smalle straatjes gedwaald, lekker gegeten en gedronken, en geshopt natuurlijk. Voor onszelf en voor onze Kleine Man. Maar we hebben vooral vijf dagen heel veel gestapt, gemiddeld zo'n 14 km per dag. Ik wist niet eens dat ik dat kón! Geen wonder dat we 's nachts heerlijk geslapen hebben in ons voortreffelijk boutique hotel.
Het was heerlijk om weer eens in Barcelona te zijn en te genieten van het mooie weer en de fantastische sfeer. Het was vast niet onze laatste keer.
Abonneren op:
Posts (Atom)