Onze vrije vakantieweek is ietsjes anders uitgedraaid dan we in eerste instantie hadden gedacht. We zouden nog een week
ergens naartoe gaan, maar zover is het niet gekomen. De reden hiervoor is even eenvoudig als bizar: ik durfde het niet aan. Ik slaap de laatste weken weer nauwelijks en om dan vrijwillig nóg meer aan slaap in te boeten (slapen in een vreemd bed is sowieso nog een pak slechter dan thuis)??? Neen, ik zag het niet zitten.
Vandaar zijn het enkele dagtripjes geworden - met iedere dag een lunch of diner buitenshuis want tijdens mijn vakantie kook ik niet. Een van de dagtripjes was richting Ardennen. Nu ben ik eigenlijk geen fan van de Ardennen. Voor niet-wandelaars, niet-mountainbikers en niet-kayakkers zoals ik valt er daar weinig te beleven. Hoewel het best wel leuk was om dakloos en met prachtig weer door het glooiende landschap te cruisen. Een afwisseling van donkere dennenbossen, weilanden met gezapig herkauwende koeien, waterlopen en riviertjes, een kasteeltje her en der, en kleine stadjes waar de tijd heeft stilgestaan. En het station van Luik, want daar was het mij in hoofdzaak om te doen.
Ik ben een fan van de architectuur van Santiago Calatrava en het station van Liège-Guillemins is ook door hem ontworpen. Ik was niet teleurgesteld! Het is natuurlijk maar één gebouw, lang niet zo indrukwekkend als in Valencia, maar wel weer dat fascinerende lijnenspel gecombineerd met de ronde vormen. Een station zoals ieder station zou moeten zijn: open, transparant en verwelkomend, licht en luchtig dankzij de stalen dakconstructie waarin heel veel glas verwerkt is.
Na een korte koffiepauze op het terras van de Brasserie van het
Grand Café de la Gare begaven we ons richting zuiden. We zouden de Ourthe volgen aan de hand van een route die ik op internet gevonden had. Dat is hopeloos mislukt, dus ik heb er uiteindelijk mijn goede oude wegenkaart maar bijgenomen.
Onze eerste stop was in Sy ... nooit van gehoord, maar de avond voordien had ik de Michelin geraadpleegd voor een eetadresje-met-terras en zo kwam ik bij
A la Ferme uit. In Sy. Een onooglijk dorp. Neen, zelfs geen dorp slechts een klein gehucht. Geen GSM bereik, geen WiFi en nauwelijks verkeer.
Het hotel-restaurant is prachtig gelegen, aan de oever van de Ourthe met zicht op de voorbijvarende kayakkers. Het heeft een mooi terras met oude lindes die voor de nodige natuurlijke schaduw zorgen. We hadden geluk, er was nog net één tafeltje vrij.
We hebben hier een super lekker menu gegeten met alles-erop-en-eraan. En toen kregen we de rekening ... oops! geen betaalkaarten. En zoals gewoonlijk hadden wij niet genoeg cash bij. Bankautomaat?
Non, madame, le plus proche est à Hamoir (12 km verder).
Pas de problème. Ça nous arrive tous les jours! Ze nemen een kopie van je identeitskaart, je krijgt hun bankrekeningnummer mee en je stort het maar als je thuis bent.
Ik blijft het toch vreemd vinden voor een hotel-restaurant.
Na onze lange lunch reden we verder - zoals gezegd met de goede oude wegenkaart op schoot - tot helemaal in Houffalize. Het viel wel een beetje tegen dat je niet altijd de Ourthe kan volgen. Je rijdt er wel naast, maar je ziet hem niet altijd. Maar goed, we zijn nog even afgestapt in Hotton en in La Roche en Ardenne. Al bij al was het weer een fijne uitstap.
