Nieuwjaarke zoete

Op 31 december, de laatste dag van het jaar, is het hier de gewoonte dat de kinderen met een grote winkeltas van deur tot deur gaan om 'nieuwjaarke zoete' te zingen. Ze krijgen dan wat snoep, fruit, een halve euro, of een andere kleinigheid. Vroeger bleven de kinderen in hun eigen buurt, maar tegenwoordig is het al zo erg dat ouders en/of grootouders de kinderen met de auto naar een volgend dorp brengen omdat daar meer 'gedeeld' wordt.

Voor mij niet gelaten.

Gisteren besefte ik dat ik niks in huis had voor eventuele zingerkes. In onze rustige straat krijgen we er nooit veel, maar je zal altijd zien ... als je niets in huis hebt, komen ze massaal. En wie wil er graag het risico lopen om het liedje 'Hoog huis, laag huis ... Er zit een gierige pin in huis' te horen te krijgen?

Ik om zes uur gisteravond nog naar de Colruyt waar alle schabben met snoep (mini Mars, mini Snickers en van die dingen) zo goed als leeg waren. Ik heb gauw de laatste twee pakjes mini Nuts meegescharreld en een zak mandarijnen. De algemene regel is dat er tot 12u mag gezongen worden want in de namiddag moet natuurlijk het oudejaarsavonddiner bereid worden.

Het is nu 12u55 en ik heb welgeteld 4 zingerkes gehad.

Als er iemand behoefte heeft aan 16 mini Nuts en een zak mandarijnen? Laat maar weten.

Ochtendmens

Mijn man is een ochtendmens. Ik iets minder, to say the least ...

Hij staat op en begint nog voor hij ontbijt al direct te rommelen. Vaatwasser uitladen, droogkast aanzetten. En dat alles liefst met de radio op luid. Te luid voor mij in ieder geval, want ik zit 's morgens het liefst in een stil huis. Zo ben ik dat ook gewend tijdens de normale werkweek. Hij staat twee uren voor mij op en dan houdt hij zich stil, maar op zaterdag heb ik altijd van jan.

En daar ontstond van de week wat irritatie over. 

Ik was als eerste opgestaan en dacht aldus even in alle rust en stilte mijn ontbijt te kunnen nuttigen, even te facebooken en mails te checken zoals ik dat alle dagen doe. Dat was mis gedacht. Ik stond nog maar amper in de badkamer toen ik beneden het gerinkel van glazen en bestek al hoorde. Nog erger werd het toen ik beneden kwam: radio aan, droogkast aan het draaien en een vrolijke man aan de eettafel. Ik kan er niet aan doen, maar dat maakt mij slechtgezind. Komt erbij dat ik mij de laatste tijd niet echt super voel, noch lichamelijk noch geestelijk, wat het er niet beter op maakt. 

Gelukkig duurt mijn slecht humeur nooit lang, maar het wordt wel een punt waaraan gewerkt moet worden tegen de tijd dat we op pensioen gaan ...

Berlijn

Tussendoor een lang weekend Berlijn? Moet kunnen. Zeker als je vliegtuigtickets kan scoren aan 26 euro H/T. :-)

Is Berlijn een mooie stad? Niet echt.

Een interessante stad? Zeker wel! 

De hele stad ademt geschiedenis. Elke wijk heeft zijn verhaal en in veel gevallen is dit een dramatisch verhaal. We hebben ons vier dagen ondergedompeld in deze stad, het verleden laten herleven in de diverse musea en aan de gedenkmonumenten, maar evengoed genoten van de prachtige architectuur van de kerken en paleizen. En de sfeer opgesnoven in de verschillende wijkjes en op de verschillende kerstmarkten.

Een beeldverslag ...

Winterblues

Jep, ik heb het zitten: de winterblues.

Geen fut

In niks zin

Niet uit bed kunnen/willen 

Dikwijls slecht gezind 

Een hap en een snauw. 

Alles wat ik nu wil is in mijn huis zitten, mijn veilige warme haven.
Een lange winterslaap zou ik ook niet erg vinden.

Tekort aan (zon)licht, zegt men. 

Laat het dus maar heel snel weer lente worden.

Even terugkijken

Ik ben wel eens in een nostalgische bui en dan sla ik wat fotoboeken open om te mijmeren over vroeger. Deze keer was dat een album van 1983, het geboortejaar van zoonlief.

Deze foto van de twee mannen in mijn leven heb ik eruit gepikt.

Ondertussen is zoonlief al ouder dan zijn vader toen was ...

Wat vliegt de tijd!

Mistroostig

Mistroostig weer, mistroostige sfeer. Bah!

Tijd voor een vrolijke zonnige foto.

Good times were had by all ...

Moerstede revisited

Nadat we deze zomer een eerste keer bij Moerstede een voortreffelijke maaltijd genoten hadden en ik weet kreeg van hun 20-gangen diner op twee zaterdagen in november, heb ik direct gereserveerd.

Zo zaten we op zaterdag 14 november met nog een veertigtal andere gourmands in het gezellige restaurant waar we meteen een glas prosecco geserveerd kregen. De zoutjes, salamirondjes en olijven stonden al op tafel, evenals een grote karaf ijswater, een rondje boter en een schattig blikken busje olijfolie. Later werden de aperitiefhapjes vervangen door een mandje lekker donker brood.

Van 19u tot middernacht kregen wij een scala van twintig hapjes te verorberen, begeleid door vier wijnen die gul werden bijgeschonken. Algemeen genomen: de gerechtjes waren lekker en er was een goede variatie tussen vis en vlees. Geen ingewikkelde toestanden met stenen, bladeren of andere oneetbare bordvulling. Gelukkig, want daar hou ik niet van. Wat ik wel jammer vond is dat de warme gerechtjes niet allemaal even warm werden opgediend. De bediening door de vaste mensen was zoals de vorige keer prima in orde. De jonge hulpen kunnen nog wat training gebruiken, m.n. bij het uitschenken van de (eerste) wijn waarbij we geen enkele uitleg kregen. Gelukkig nam mevrouw Oostelbos nadien het wijnschenken over. Ook het afruimen van bordjes en bestek na iedere gang verliep nogal bruut en ze waren redelijk ongeïnteresseerd met hun werk bezig.

Wijnen:

Haut Marín, Les Fossiles 2014 Côtes de Gascogne 

Monferrato Montej Bianco 2012 

Crucero 'Carmenère' Viña Siegel 2012

Moscato d'Asti

Het 20-gangenmenu was opgedeeld in vier 'blokken' met telkens vijf gerechtjes. Uiteraard werden alle gerechtjes apart opgediend in een correct tempo. Ik maak er een beeldverslag van. Foto's zijn van smartphone kwaliteit zonder flits (omdat ik dat bijzonder storend vind), maar ze geven wel een idee.

Carpaccio van zeeduivel - scampi - tomaat

Tartaar van tonijn - sesam - soja-yuzusaus - wakamé

Crème brûlée van pompoen - geconfijte kabeljauw

Gerookte eend - rucola - rode ui

Lolly van eendenlever

Makreel in bananenblad

Tortilla van aardappel - zalm - gefrituurde dille

Soufflé van coquilles

Tom ka kai - eend

Spoom citroensorbet

Heilbot - spinazie - groene asperge - kruidensaus

Tongfilet - bospaddenstoelen

Kwartel boutje + filet + eitje - zuurkool - appel

Kalfshaas in rode portsaus

Hertenfilet - bataat - peperkoek - stoofpeer - wildjus

Crème brûlée van oude beemster - notenbrood

Panna cotta van witte chocolade - blauwe bessen - chocolade

Bastogne kwark

Citroentaartje

Parfait van sinaasappel - eiwitschuim

En afsluiten deden we met koffie. Zonder meringuetaartje. Maar dat meringuetaartje halen we in als we op 4 december terugkeren voor wederom een (hopelijk) lekkere maaltijd.

Auto rijden

Vanmiddag toen we in de auto zaten - manlief aan het stuur, ik als passagier ... gewoonlijk is het net andersom want Het Moet Wel Vooruitgaan! - zei hij plots: gij had rijinstructeur moeten worden. Of examinator! Ik vrees dat het niet als een compliment bedoeld was ... Volgende keer maar een plakker meenemen om op mijn mond te plakken.

Pensioentraining (2)

Onze week voorbereiding op pensioen zit erop. Het was een toffe week waarin we weer nieuwe mensen hebben leren kennen. 

Maar laat ik beginnen bij het begin ... Omdat we maandagmorgen al om half tien in Oostduinkerke moesten zijn - zonder verkeer ongeveer een uur en drie kwartier rijden - zijn we al op zondag naar zee vertrokken. Het was prachtig weer en wij hadden er zin in, dus waren we al vroeg bij het geboekte hotel en na een koffieke zijn we langs het brede strand en door de duinen naar Koksijde gelopen alwaar we op een zonovergoten terras genoten hebben van lekkere soletjes (slibtongen). Tegen de avond ingecheckt in Hof ter Duinen waar ik een 'Horizon' arrangement geboekt had, dwz kamer + ontbijt en diner in hun restaurant Bistronomie Eglantier. Upgrade gekregen naar een superior kamer en heerlijk gegeten in het restaurant, zeker voor herhaling vatbaar!

Na het ontbijt reden we dan de 5 km naar Ter Helme waar we tot vrijdag intern waren voor onze pensioentraining. Deze week wordt door veel (grote) bedrijven aangeboden aan hun werknemers met partner als appreciatie voor hun jarenlange trouwe inzet. Ter Helme is een vakantiecentrum dat buiten de schoolvakanties ook gebruikt wordt voor seminaries, zeeklassen en dergelijke. De accomodatie was eenvoudig (een ruime studio) maar alles was voorhanden en we hebben er drie keer per dag heel lekker gegeten. Al was dat natuurlijk niet de hoofdbedoeling van ons verblijf aldaar, maar lekker tafelen in fijn gezelschap is sowieso een prettige bijkomstigheid.  

Het stramien van het seminarie was iedere dag hetzelfde: van 9u30 tot 12u30 en van 16u tot 18u30 lezingen/voordrachten/groepsgesprekken. 's Middags samen lunchen, 's avonds samen dineren en na de middag 2 uren vrij om te wandelen, een terrasje te doen, een uiltje te knappen, enz.

Allerlei thema's kwamen aan bod, elke deelnemer (we waren met 20) kon zijn zegje doen, en buiten luisteren naar de sprekers (een arts, een notaris en een financieel expert) hebben we vooral heel veel gelachen en plezier gehad met elkaar.

Of we ook veel geleerd hebben? Natuurlijk hebben we er wel wat van opgestoken maar de vraag 'ga ik op pensioen of niet', die blijft vooralsnog onbeantwoord. 

Pensioentraining

Wij gaan een weekje op pensioentraining, d.w.z. dat wij min of meer terug in de schoolbanken gaan zitten om voordrachten, workshops en lezingen bij te wonen over verschillende onderwerpen die belangrijk zijn om op een gelukkige, gezonde en zinvolle manier de pensioentijd te beleven. Dat is althans wat de organisatie belooft. 

Ik ben heel benieuwd wat dit seminarie ons gaat brengen. Het wordt aangeboden door het bedrijf waar manlief ondertussen veertig jaar werkzaam is en het gaat door aan de Belgische kust, dat is alvast positief. Als het dan ook nog een beetje aangenaam weer wordt - we hebben ook wat vrije tijd tussendoor - dan is dat helemaal meegenomen. 

Wordt volgende week vervolgd ... 

La Providence

Ik had veel goede dingen gelezen over dit restaurant ... dat moest dus eens uitgeprobeerd worden.

Mooi interieur, veel privacy, super hartelijke ontvangst, zeer persoonlijke aanpak.

Naast een beperkte à la carte kaart wordt er gewerkt met een regelmatig wisselend menu 'La Providence' dat uit zes gangen bestaat. Hieruit kan je drie gangen kiezen, vier, vijf of alle zes. In het driegangenmenu kies je dus niet noodzakelijk een voor- en een hoofdgerecht (en dessert), maar je kan als je dat wil kiezen voor twee voorgerechten, een voorgerecht en een tussengerecht, een tussengerecht en een hoofdgerecht, enz.

 (Foto's van smartfoon, zonder flits)

Omdat we 's middags laat getafeld hadden kozen wij voor het driegangenmenu (44 euro) in de klassieke opstelling: voorgerecht, hoofdgerecht, dessert. Met aangepaste wijnen in een BOB-arrangement (drie halve glazen, 10,50 euro). De gastheer/sommelier is gepassioneerd door wijnen en dat merk je doordat hij er heel veel over weet te vertellen en omdat hij uitstekende wijnen uitgekozen had bij de gerechten. 

Er zaten best wat verrassende combinaties in de gerechten en ze waren zeer goed uitgebalanceerd. Mijn voorgerecht bijvoorbeeld was een salade van sneeuwkrab met gerookte aardappel, bleekselderij en limoen. Het knapperig frisse van de bleekselderij 'werkte' prima met de krab, de fijne blokjes gerookte aardappel en het fijne zuurtje van de limoendressing. De wijn die hierbij geschonken werd was een Emina Rueda 2013 (Verdejo en Viura).

Als hoofdgerecht had ik gebakken scholfilet met gemarineerd en zacht gegaard buikspek, knolselderpuree, spinazie en kalfsjus. Helaas was de kalfsjus veel te lang ingekookt en daardoor te geconcentreerd zodat hij erg overheerste bij de vis en de knolselderpuree. 'Hoog op smaak' mag, maar dit was er over. De smaak van de vis en van de fijne knolselderpuree viel helemaal weg. Jammer, en ik heb dit ook aan de gastheer gemeld. Ik had gevraagd om voor mij een rode wijn uit te schenken wat geen bezwaar was aangezien er in het gerecht toch wel wat aardse smaken zaten. Hier werd er gekozen voor een Bordeaux supérieur, Château de Lisennes 2009 (een blend van Merlot, Cabernet Sauvignon en Cabernet Franc).

Verrassend was dan weer het dessert: marquise van chocolade met caramel van rode biet en ambachtelijk roomijs. Vraag me niet hoe ze de caramel van rode biet gemaakt hadden, maar het was super lekker. En vooral de dessertwijn die hierbij geschonken werd was een schot in de roos: Elysium (Black Muscat). Van dit wijnhuis zou ik ook heel graag de Red Electra - een Black Muscat met een sprankeltje - een keer proeven.

Kortom: een restaurant met een zeer aangename sfeer, lekkere gerechten en heerlijke wijnen.

Gek, gekker, gekst

Dat je in Dubai indoor kan skiën terwijl het buiten 50°C is, dat is niks nieuws, net zomin als je telefoon opladen aan de zogenaamde Smart Palms die doorheen de stad verspreid staan, of onderwater dineren in het Al Mahara Restaurant in de Burj Al Arab. Maar de Emiratis hebben weer wat nieuws bedacht ... 

Bij het voorbereiden van onze toekomstige reis stuitte ik hierop: 

Withdraw solid gold from an ATM

Using an ATM for cash is so last year. In Dubai, you can simply withdraw gold bullion 

(as well as other precious metals such as silver) and commemorative coins 

at the touch of a button. The gold is available at current market prices. 

Find unique Gold ATM's at Dubai Mall, Madinat Jumeirah and Atlantis the Palm Dubai.

Tssss ...

Granola

Granola ... een maand geleden zei ik nog dat dit eten voor vogels was en niks voor mij. Toen wist ik nog niet dat granola echt superlekker is, én voedzaam bovendien. Niet de granola die je in de winkel koopt, want daar zit niet in wat ik specifiek nodig heb. Ik maak mijn granola zelf. Met een beetje graanvlokken (niet te veel, want dan kan ik even goed brood eten), wat pitten en zaden en vooral heel veel verschillende noten. En afgekruid met kaneel en vanille.

Maandag is granola-dag en dan maak ik ineens genoeg voor de hele week. Er wordt gehakt en gehusseld en het hele huis ruikt ernaar als de granola in de oven zit. Eens afgekoeld gaan er nog diverse bessen bij. 's Morgens wat Turkse of Griekse yoghurt erover en wat vers seizoensfruit en smullen maar.

Mijn recept ©:

2 el. havervlokken

2 el. speltvlokken

150 g noten (hazelnoten, paranoten, amandelen, okkernoten, ...)

2 el. pompoenpitten

2 el. zonnebloempitten

1 el. lijnzaad

1 el. kaneel

snuifje vanille 

3 el. honing

2 el. kokosolie

gedroogde moerbeibessen

gedroogde incabessen

gedroogde cranberries

Oven voorverwarmen op 180°C. 

Bakplaat bekleden met bakpapier.

Noten in stukken hakken.

Alle vaste ingrediënten door elkaar roeren in een grote kom. 

Kaneel en vanille (gemalen) toevoegen.

Olie en honing toevoegen.

Alles goed mengen.

De granola uitstrooien over de bakplaat en 20 min. in de oven zetten.

Regelmatig omroeren zodat het niet aanbrandt.

Uit de oven nemen en laten afkoelen.

Gedroogde vruchten toevoegen en onder elkaar roeren. 

Bewaren in een goed afsluitbare pot (tupperware).

Krabsalade

Ik ben een groot liefhebber van krab, in alle vormen en bereidingen.  Een pistolet met krabsalade ... het kan mij altijd bekoren. Maar ik ben ook een moeilijke want de enige krab die ik écht lekker vind in krabsalade is Chatka kingkrab uit blik. Aan gemiddeld 35 euro voor een blik niet iets om iedere week te eten.

Onlangs heb ik eindelijk een alternatief gevonden voor de dure Chatka krab. Huismerk Delhaize, 8.95 euro voor een blikje (190 gr), 50% poten. Deze kingkrab is afkomstig uit Patagonië en de krabsalade die ik ermee gemaakt heb kan qua smaak de concurrentie met Chatka gemakkelijk aan en natuurlijk is het grote prijsverschil fijn meegenomen. Ik neem nog een hapje!  

Paloma Pasha Resort

Alweer even geleden dat ik nog eens een foute vakantie had geboekt. Van in januari 2014 zie ik. Toen gingen we all in naar Cabo Verde en dat was geen hoogvlieger. Turkije heeft nooit hoog op mijn 'to do' lijst gestaan, maar omdat we met zijn vieren zouden gaan moest het toch allemaal een beetje betaalbare luxe zijn. 

Ik keek er heel erg naar uit, niet zozeer naar het all in gebeuren, maar vooral naar het samenzijn met zoonlief en zijn meisje. En het is ons zeker niet tegengevallen. Fantastisch hotel, heerlijk rustig gelegen, een geweldig zwembad, luxe wellness met sauna, Turks stoombad en hamam, fitnesszaal, enz. Ik had zalige swim-up rooms geboekt, dwz recht van je bed het zwembad in. Heerlijk! Geen vervelende lawaaierige cq. dronken gasten, een goede gevarieerde keuken en lekkere wijnen, alles van de eigen organische boerderij, zowel in het buffetrestaurant als in de vier à la carte restaurants (Ottomaans, Mexicaans, Italiaans, Vis), de snackbar en de patisserie. We zijn duidelijk niet van honger omgekomen! 

Maar het allerbelangrijkste is dat ik mijn zoon veel heb zien lachen. Met zijn drukke leven is hij altijd gestresst en nooit echt relaxt. Dat was hier wel anders. En daarom was het mij te doen. Mission accomplished.

Dit is weer zo iets dat ik zo graag met mijn moeder had willen delen. Mijn zoon was maar 15 of 16, ik wil het kwijt zijn, toen hij niet meer met ons op vakantie wou. Ik vond dat heel erg. Maar aangezien de laatste vakantie samen voor beide partijen een regelrechte ramp was, zijn we sinds die tijd zonder hem weg geweest. En toen zei mijn moeder: wacht maar, als hij ouder is gaat hij wel terug mee. En zie ...   

Het was een rustvakantie, dat was van in het begin onze bedoeling. Geen drukke Kusadasi of Bodrum toestanden, maar een rustig niet te groot hotel in een klein dorp. Om toch een beetje cultuur op te snuiven hebben we één keer een taxi genomen naar Ephesus, het belangrijkste archeologische gebied van Turkije, en een van de grootste opgravingen uit de Griekse oudheid. Zeer de moeite! 

En Özdere, ons dorp, lag op 10 minuten wandelen. Daar hebben we de zaterdagmarkt bezocht waar je 'genuine fake' kleding, handtassen en schoenen kan kopen. Michael Kors, Gucci, Prada, ... 10 euro voor de handtassen, 5 euro voor de portefeuilles. Helaas hadden ze mijn kleur niet. LOL
En ook veel fruit, noten, baklava en lekkere lokum. Afdingen is de boodschap. Eerst waren het drie doosjes lokum voor 5 euro. Ik heb ze tenslotte voor 2 euro meegekregen!

En voor de rest valt er niet veel te vertellen buiten het feit dat we er alle vier volop van genoten hebben. Ik wil volgend jaar best nog eens terug naar Turkije. Met de kinderen dan weer uiteraard.

De Moezel

Mijn BFF (Best Friend Forever) vroeg een tijd geleden of we niet eens met ons drieën (zij, manlief en ik) voor een lang weekend naar de Moezel konden om een paar dagen te gaan fietsen. Slik. Ik en fietsen ... eigenlijk liever niet maar manlief was natuurlijk direct enthousiast en ik wil mijn vriendin best wel een plezier doen. Fietsen aan de Moezel dus.

Donderdagmiddag kwamen we aan in Cochem, waar het heel druk was in het stadje. Gelukkig lag ons hotel op 2 km van het centrum, waar het - ondanks de drukke weg - toch redelijk rustig was. Maar daarover straks meer.

Het weer was niet echt om heel blij van te worden (het miezerde wat) en voor de volgende dagen zag het er al niet veel beter uit. Niets aan te doen. Als het écht geen fietsweer was, dan zouden we gewoon de huurfietsen annuleren en wat stadjes doen. 

Vrijdagmorgen was het droog, weliswaar grijs, en stonden we al om 10u aan het verhuurbedrijf om fietsen te 'passen'. Ik elektrisch, de twee anderen een gewone fiets.

Onze eerste rit zou in noordelijke richting gaan, tot in Löf en terug, 61 km in totaal. Ik moet zeggen, het viel me mee. Het is mooi rijden op de Mosel Radweg, alles vlak en het ging gewoon goed. Onderweg zijn we uiteraard een aantal keren gestopt om te drinken, te eten en te snoepen en om gewoon te genieten van het landschap. Aan pittoreske dorpjes geen gebrek. Het was ook heel aangenaam fietsweer: goed van temperatuur, met af en aan wolken en zon. Tegen zes uur leverden we onze fietsen weer in want mijn batterij moest gedurende de nacht opgeladen worden.

Zaterdag was het heel wat minder weer (grijs en af en toe een zonnetje) maar de rit - naar Bullay in zuidelijke richting - was prachtig. Dit stuk van de Moezel is een opeenvolging van meanders wat een fietstocht - voor mij althans - een stuk minder saai maakt. Ook vandaag natuurlijk weer lekker gegeten, gedronken en gesnoept onderweg. Dat hoort er gewoon bij. En ook heel dikwijls naar de lucht en de wolken gekeken want die wilden we toch wel graag vóór blijven. En dat is wonderwel gelukt. Op het moment dat wij - na een tocht van 53 km - onze fietsen inleverden bij het verhuurbedrijf vielen er dikke druppels naar beneden. Hoeveel geluk kan een mens hebben!

Zondag hebben we nog even gewandeld (in de zon) en zijn we na de middag terug naar huis gereden. Buiten het fietsen hebben we ook genoten van de heerlijke wijntjes, met o.a. een Kleine Weinprobe in het hotel bestaande uit vijf glaasjes wijn van 50cc: 3 Rieslings, een Rotling en een Dornfelder. Na het degusteren hebben we maar gelijk onze bestelling doorgegeven. Het is toch af en toe wel handig om met de auto op vakantie te gaan. ;-) 

We verbleven in het Moselromantik Hotel Panorama op basis van half pension. Vriendin is niet zo'n gourmand en vond het wat bezwaarlijk om 's avonds telkens nog een restaurant te moeten zoeken. Wij hebben ons deze keer aangepast, maar dat gaan we volgende keer toch anders doen. Het eten was niet slecht, maar het was ook zeker geen hoogvlieger ... nu weet ik ook wel dat wij zeer verwende eters zijn. Het hotel zelf ... nog nooit hebben we zo'n ongezellige kamer gehad in een hotel. Ik heb er zelfs geen foto van genomen en dat zegt genoeg. Het was een grote kamer, té groot om gezellig te zijn en qua decoratie een totale mislukking. Zo smakeloos heb ik het echt nog nooit gezien! De kamer kon ook niet goed verduisterd worden en dat vind ik, als slechte slaper, zeker een vereiste. Ze lag dan bovendien ook nog eens aan de straatkant zodat met open raam slapen niet mogelijk was. Gelukkig was alles wel heel proper. 

Het enige positieve wat ik over het hotel kan vertellen was de vriendelijkheid en de gedienstigheid van het personeel, en het zwembad en de sauna waren ook een plus. Maar we gaan hier niet nog eens een keer naartoe, dat is iets wat zeker is.

Omdat het fietsen me toch uiteindelijk wel meegevallen is, hebben we al afgesproken om volgend jaar aan de Zeeuwse kust te gaan fietsen. Ik zoek alvast een degelijk hotelletje en ik boek geen half pension.

Schildklier

Wat heb ik toch weer een problemen met mijn schildklier. Of ze werkt te traag, of ze werkt te hard, het is altijd wel iets met dat ding. Al van in het begin (15 jaar of langer geleden) toen de schildklierproblemen begonnen, krijg ik ze niet goed geregeld. Als de farmaceutische industrie dan ook nog eens beslist om de formule van mijn medicatie te veranderen, dan loopt het helemaal mis.

Vorige week moest ik bloed laten trekken voor mijn suiker en cholesterol. Omdat ik alweer een tijd van die onbestemde klachten had, vroeg ik om maar direct een extra buisje te vullen en mijn schildklierwerking nog eens te laten controleren.

En ja, ze werkt nu weer te hard. Ik kan alleen maar hopen dat het door de nieuwe formule komt. Nu dus zes weken een lagere dosering nemen en dan nog eens bloed laten trekken. Ik durf er bijna om wedden dat ik tegen die tijd weer een hogere dosering nodig heb want zo gaat het altijd. En zo blijft een mens bezig. 

Gelukkig ook goed nieuws: cholesterol en suiker zijn in orde!  

Brussel

Na het nogal tegenvallende bezoek van mijn zus in juli, had ik besloten haar niet meer bij ons thuis uit te nodigen. Ze heeft er zelf ook niet meer om gevraagd. Ze wou wel eens afspreken ergens halfweg tussen haar en mijn woonplaats. Ik stelde voor haar in Brussel te ontmoeten en een uitgestippelde stadswandeling te maken. Zo geschiedde op deze mooie donderdag in september.

We hebben een aangename dag doorgebracht met elkaar. Op neutraal terrein vallen er blijkbaar veel ergernissen weg. Daarbij komt dat we geen van beiden Brussel echt kenden en dus heel veel bezig waren met het stadsplan en met de informatie die ik vergaard had.

We hebben de hele wandeling va 6.5 km uitgelopen, hebben onderweg gezellig geluncht in de Marollen en zijn op plekken geweest waar ik nog nooit eerder ben geweest. Volgende keer, dat zal ergens voorjaar 2016 zijn, spreken we af in Hasselt.   

Freelancer

Ik ben freelancer, al twintig jaar. En ook nog eens met veel plezier omdat ik zelf de volledige controle heb op wat ik doe, wanneer ik het doe, hoe ik het doe, enz. Een freelancer is namelijk een kleine zelfstandige ondernemer die in opdracht diensten verleend. Ik heb het er dan ook heel moeilijk mee dat sommige van mijn opdrachtgevers de mening zijn toegedaan dat ik uitsluitend voor hen werk en dat ik per definitie dag en nacht (nu, zo erg is het gelukkig niet) moet klaarstaan als zij me nodig hebben. Er wordt wel eens vergeten dat ik voor meerdere opdrachtgevers werk. 

Zo ook weer deze morgen. Ik ben aan het werk voor opdrachtgever A. Opdrachtgever B belt met de vraag - het was eerder een bevel - om nu, onmiddellijk, direct, een werkje voor haar te doen ... 'het duurt niet lang, hooguit een uurtje'. Ik leg uit dat dat niet kan want dat ik nu met ander werk bezig ben, en dat ik toch deze namiddag bij haar op kantoor kom en het dan zal doen. Of ik dat werk dan NU niet even opzij kan leggen? NEEN, dat kan ik niet en dat wil ik niet. Ik ben freelancer, begrijp je, ik werk niet exclusief voor jou. Dit werk moet ik gewoon vanmiddag af hebben. Dat is mijn afspraak met opdrachtgever A. Teleurstelling, zelfs een beetje bozigheid hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Er zijn mensen die het nooit zullen begrijpen!

Leef!

Lieve mensen,

Leef en geniet! Stel leuke dingen, of dingen die je nog persé gedaan wil hebben, niet uit tot morgen. Misschien is er ook voor jou geen morgen meer. 

Deze avond werd ik gebeld dat er een goede kennis overleden is. Drieënzestig jaar. Het is in nauwelijks twee jaar tijd al het zesde overlijden van een prille zestiger binnen onze kennissenkring.

Reünie

Vandaag tien kwetterende en taterende dames ontvangen voor de lunch: mijn klasgenoten met wie ik in 1973 ben afgestudeerd. We hebben elkaar vorig jaar nog gezien bij een andere klasgenote, en normaal gezien spreken we zo eens in de vijf jaar een keer af maar we worden er niet jonger op. Er zijn trouwens al twee 'meisjes' niet meer onder ons. Op onze leeftijd moet je dingen niet meer uitstellen.

Ik heb mijn halve huis moeten verbouwen om iedereen een comfortabel plekje in de zithoek te kunnen geven, en daarna tevens een plek aan tafel. Mijn huis is namelijk niet gemaakt voor zoveel volk! En dan moest er natuurlijk ook nog geaperitiefd en gegeten worden ... mijn ijskast is ook niet gemaakt voor eten en drank voor zoveel volk! Maar het is allemaal goed gelukt en het heeft ook allemaal lekker gesmaakt.

Ik had een buffetje gemaakt met 

pastasalade

aardappelsalade

gerookte zalm

rosbiefrolletjes met kruidenkaas en rucola

tomaat/mozzarella

Franse kazen

komkommersalade

sla met tomberries.

En vier verschillende dessertjes:

chocolademousse (het blijft een voltreffer, al zeg ik het zelf)

panna cotta

mousse met advocaat

bavarois.

Hoe gezellig het ook was, ik ben blij dat ons huis weer terug van ons is.

Bittersweet

Mijn zotte moeder ... altijd in the mood voor een spelletje of wat deugnieterij met een van de kleinkinderen. Ik zou er geld voor geven om haar nog eens te zien lachen. Of gewoon te zien, tout court. 

Strijken

Telkens ik dit tafelkleedje strijk, denk ik aan mijn moeder. Nog niet zo lang geleden, goed anderhalf jaar, deed zij dit voor mij en dat al sinds ik het kreeg van een of andere oude tante als trouwcadeau. Er zit nogal wat kant in en rond en zij maakte er een erezaak van om met haar engelengeduld al die stukjes kant tot in de kleinste details netjes uit te strijken ... nadat het tafelkleedje eerst een vorstelijke behandeling had gekregen met zelf aangemaakt stijfsel van Remy. Wie doet dat nog dezer dagen? Ik kreeg telkens een tafelkleedje terug dat net uit de verpakking leek te komen.

Nu strijk ik het noodgedwongen zelf. En ik gebruik een spuitbus stijfsel. Het begint me steeds beter te lukken maar zo mooi als zij het kon ... ik betwijfel het. Dank u, mam, om dat (en al die andere dingen) bijna 38 jaar te hebben willen doen. 

Save our planet

Tegenwoordig vind je in iedere hotelbadkamer wel een kaartje met verzoek handdoeken en bedlinnen meerdere dagen te gebruiken, voor 'groene' doeleinden. Handdoeken die je gewisseld wil hebben, leg je op de grond (of in de douche of het bad), handdoeken die je wil hergebruiken hang je op. Ik geef eerlijk toe, ik doe daar niet aan mee. Een handdoek die ik gebruikt heb, ga ik niet opnieuw gebruiken. Dat doe ik thuis ook niet. Manlief wil echter wel graag meewerken aan een beter milieu en hangt zijn handdoeken dan ook netjes te drogen. In hotels, thuis niet!

Nu hebben wij dit jaar al in zeven hotels gelogeerd waar er zo'n kaartjes stonden. In niet één ervan werd rekening gehouden met deze policy. Handdoeken die ophingen werden gewoon van het haakje genomen en gewisseld voor propere. Ik wil best aannemen dat alles snel, snel moet gaan, maar het kan toch niet zo moeilijk zijn voor housekeeping om maar net zoveel handdoeken neer te leggen dan dat ze er opruimen? Dat zijn dus dingen waar wij ons aan ergeren. Als je er toch niks aan doet, Zet Dan Niet Zo'n Kaartjes Neer!

Happy

We waren vanmorgen al vroeg op pad, manlief en ik. Met de fiets! Eerst om boodschappen, daarna koffie drinken. Althans, dat was de bedoeling. Helaas was de tearoom gesloten. Daarom besloten we om nog maar een extra rondje te fietsen in de heide want die is nu op haar mooist. Ondanks de grote heidebrand van mei 2011 - en alle voorgaande branden - heeft de natuur zich toch grotendeels hersteld, al zijn er nog te veel plaatsen waar het pijpenstrootje welig tiert en de vergrassing in alle hevigheid toeslaat. Maar mooie plekjes zijn er gelukkig nog genoeg.  

Wat ben ik blij dat ik woon waar ik woon ...

Weer een jaar ouder

Sinds gisteren ben ik weer een jaar ouder. Wat vliegt de tijd! Mijn moeder zei altijd 'hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat'. En ze heeft gelijk. Soms slaat de paniek zelfs even toe: ik moet nog zoveel, ik wil nog zoveel. 

Maar toch was het weer een fijne dag, met heel veel smsjes, whatsappjes, telefoontjes en wensen op Facebook. Ik ben daar ook oprecht blij mee, hoewel ik veel van mijn Facebook 'vrienden' nog nooit in levenden lijve heb gezien.

Het allerblijste ben ik met de smsjes van onze kinderen (zoon & schoondochter), en met het feit dat zoonlief zelfs zijn vaste woensdagse mountainbike-afspraak heeft verplaatst om mij te verrassen met een prachtig boeket bloemen en drie dikke kussen. En een uitnodiging om bij hen te komen eten. 

Over eten gesproken ... manlief en ik hebben natuurlijk ook genoten van een lekkere lunch, bij Restaurant Rascasse quasi bij ons achter de hoek, waar we heerlijk op het terras hebben gezeten en ons uitgebreid hebben laten verwennen. 

Verjaren? Het is zo slecht nog niet.

Carwash

Ik was gisteren in de carwash. Het was nodig want mijn auto zag bruin van het stof in plaats van glanzend zwart, maar dit terzijde.

Deze carwash wordt gerund door buitenlanders. Het kunnen Turken zijn, maar even goed Armeniërs, Afghanen, Iraniërs, Irakezen of nog iets anders. Ik kan het niet vragen want ze spreken alleen hun eigen taal en een paar - voor hen - elementaire woorden. Zoals gisteren, toen ik mijn BTW bonnetje vroeg. De man zette een heel onhandige krabbel in het vakje 'handtekening', wees op het bonnetje en zei 'jij srijf'. Zijn ze analfabeet? Of schrijven ze alleen Arabisch? Welke toekomst denken ze te kunnen opbouwen op deze manier? Waarom zijn ze überhaupt naar België gekomen? Het zijn vragen waar ik helaas nooit een antwoord op zal krijgen. Maar mijn auto is proper, en dat is ook al heel wat!

Salalah

Going back to the Land of Frankincense and Myrrh. 

Can't wait!

Moerstede

Wij hebben weer een verborgen parel ontdekt: restaurant Moerstede in Bergen op Zoom. Met dank aan de AH Restaurantactie waaraan het restaurant deelneemt om wat meer bekendheid te krijgen, zo hoorde ik van de gastvrouw. 

Het restaurant is heel mooi gelegen, in de bossen ten oosten van Bergen op Zoom midden in het groen. Het heeft een mooie tuin en een aangenaam terras, maar ook binnen is het heel gezellig en warm aangekleed met antieke kasten, alcantara armstoelen, enz.   

Maar goed, het was een mooie zomeravond en wij kregen een tafel op het terras onder een reuzen parasol. We begonnen met een prosecco en kregen de kaart aangereikt die speciaal voor de AH actie opgesteld was. De voor- en de hoofdgerechten kwamen uit de gewone à la carte kaart, het hoofdgerecht was ofwel vis ofwel vlees. 

En wat een bijzondere formule voor de voorgerechten en desserts! Je kiest hier uit telkens elf gerechtjes drie gerechtjes naar keuze. Die worden opgediend in een 'box' en vormen samen het voorgerecht (idem voor het dessert). Wij waren zeer gecharmeerd door deze formule. Zo kan je heel veel verschillende dingen proeven maar de porties zijn ook groot genoeg om de smaken ten volle op te nemen. 

De AH kaart ... op de eerste bladzijde de elf voorgerechtjes (iedere regel is een gerecht, idem voor de desserts op de volgende bladzijde).

Nadat we onze (moeilijke) keuzes hadden doorgegeven kwam de amuse op tafel: een  kleine 'box' met een kruidenpannenkoekje (model poffertje) met huisgerookte zalm en onderin het schaaltje een fijne kruidige olie, en een glaasje bisque. Heerlijk!

Donker brood en boter werden op tafel gezet (en nadien ook weer aangevuld) en dan kon het Grote Genieten beginnen. Manlief zijn 'box' bestond uit de 3 creuzes, de ganzenlever en de zalmtartaar en ik heb het bij vis gehouden: carpaccio van zeeduivel, zalmtartaar, cavaillon met garnalen.

De vrouw des huizes staat ook in voor het wijnadvies. De wijnkaart krijg je aangereikt op een tablet en de keuze is enorm. Aangezien wij geen kenners zijn hebben wij het gehouden bij de rode huiswijn: Cantina Franzosi, een biologische wijn uit Lombardije.

Na een aangename wachtpauze - niet te kort, niet te lang - werd het hoofdgerecht opgediend: voor allebei de kabeljauw met zeekraal en een witte wijnsaus. Heel lekkere stevige kabeljauw, een dik nekstuk vermoed ik, sappig en helemaal hoe kabeljauw moet zijn. Zeekraal erbij, een paar worteltjes en een quenelletje aardappelmousseline en natuurlijk de zalige witte wijnsaus.

De desserts kwamen ook weer in een box. Drie stuks elk, en geen kleine porties! Manlief de zoetbek heeft genoten. Hij had de witteeikoekjes met frambozen, de hangop en de citroensorbet. Ik had in plaats van de witteeikoekjes (meringue dus) de parfait van sinaasappel. Een feestje!

En tot onze grote verbazing - verbijstering bijna - kwam bij het koffieservies in plaats van de gebruikelijke mignardises/friandises een meringuetaart om U tegen te zeggen. Bij het opdienen werd er al meteen meegegeven dat wat we niet opkregen in een doosje ging om mee naar huis te nemen. Wat een goed idee! (Al weet ik natuurlijk ook wel dat ze er niks meer mee kunnen doen als het eenmaal aangesneden is).

Dit is zo'n restaurant waarvan je zegt 'het plaatje klopt'. Het is er zeer aangenaam toeven, de gerechten zijn verfijnd en mooi afgewerkt, de smaken zitten goed, de prijzen zijn oké, het personeel is vriendelijk en professioneel maar absoluut niet opdringerig. Hier had ik het gevoel dat deze mensen je willen verwennen en het hun gasten op alle manieren naar de zin willen maken.

Het was een heerlijke avond uit, op alle vlakken. 

Tax Liberation Day

6 augustus 2015 ... Tax Liberation Day / Tax Freedom Day. Woohoo!
En België weer als laatste land van Europa. :-(

Kwizien

Afgelopen zondag was de tweede keer dat we restaurant Kwizien bezochten. De reden was het mooie weer en het feit dat ze vorige keer een groot terras aan het aanleggen waren rondom het restaurant.

De ligging van Kwizien is prachtig, tussen de velden in de Brabantse polder en langsheen een zeer rustige weg. Hoewel het aangename en ruime terras aan de straatkant gelegen is, heb je absoluut geen last van het verkeer. Om de eenvoudige reden dat er nauwelijks verkeer langs komt!

We hebben hier niet slecht gegeten en ik heb eigenlijk voor beide keren een beetje dezelfde opmerkingen. Ze willen wel, maar ze kunnen niet. Even uitleggen ... mijn hoofdgerecht was op de huid gebakken kabeljauw | Dijonaise | 3 x spinazie | aardappel mousseline. Dat was ook wat ik kreeg, maar alles was nogal ruw op het bord gesmeten, er zaten brokken in de veel te grote hoeveelheid mousseline, ... het was geen fijn afgewerkt bord. Bovendien was alles veel te zout. En dat was ook het geval voor het voorgerecht en het tussengerecht. Ik kan best wat kruiding verdragen, maar te zout (het zeewier bij de zalmcarpaccio) of te pikant (de nobashi garnaal die bij de kreeftenbisque geserveerd werd) ... mijn smaakpapillen zijn daar niet voor gemaakt. Ik hou van pure smaken: een garnaal die naar garnaal smaakt ipv naar chilipeper, enz. Het hoort ook absoluut niet bij het concept 'Belgische keuken'. Pikant komt in de Belgische keuken niet voor. Punt.

Verder vind ik het ook te duur voor wat het is en dat heeft weer te maken met het feit dat ze wel een fijne keuken willen brengen, maar daarin toch tekortschieten.

Misschien ga ik nog wel eens terug om te lunchen want er staan ook salades, wokgerechten en tapas op de kaart.

PS. De eigenaar (chef?) van Kwizien was niet erg opgezet met mijn recensie die ik ook op Iens had geplaatst. Het zou slechte reclame zijn voor zijn zaak want 'we zitten nog maar in de opstartfase'. Duh! We hebben er begin dit jaar ook al gegeten, de opstartfase lijkt me dan al wel voorbij te mogen zijn. En dan nog, ik schrijf gewoon eerlijk neer wat ik vind. Vrijheid van meningsuiting heet dat.