Fietsen, fietsen, fietsen ...

Met het mooie weer van de laatste dagen hebben we weer wat mooie fietstochten gemaakt.

Zondag heb ik met een vriendin gefietst: Kapellen, Ekeren (ze wou even gaan kijken naar haar kleinzoontje die daar in het zwembad zwemles had), langs de luxe villa's in Brasschaat en door de Uitlegger terug naar huis. 38 km. Geen foto's want daar houdt de vriendin niet van.

Dinsdag, nadat de mist was opgetrokken, hebben manlief en ik het 'Land van Playsantiën' gefietst: Ranst, Malle, Zandhoven, Zoersel. Goed voor 40 km fietsplezier.

Vandaag, na een bezoek aan de NKO-arts (ik) en de tandarts (man), zijn we naar Antwerpen gefietst. Naar het Eilandje meer bepaald. Daar vonden we nog net een plaatsje op het zonnige terras van het nieuwe trendy restaurant (onder leiding van Vicky Geunes, 2*) U Eat & Sleep Antwerpen voor een heerlijke lunch. De omgeving van het MAS is zo gezellig geworden ... er heerst - bij mooi weer zoals vandaag - een echte vakantiesfeer. En toch weer 38 km op de teller!

Dat was het voorlopig wat fietsen betreft. Morgen nog een lunch met de vriendinnen, vrijdag koffers pakken en zaterdag het vliegtuig op naar Spanje waar we de zomer nog met een maand gaan verlengen.

Hasta la próxima.

De Kale Berg

Manlief droomt er al jaren van om de Kale Berg, a.k.a. Mont Ventoux, te 'doen' (met de racefiets uiteraard). Drie dagen geleden opperde hij het idee om het NU te doen, onder het mom van 'nu kan het nog, wie weet wat is het volgend jaar weer'. 

Het is wel heel kort voor ons vertrek naar Spanje, maar op onze leeftijd moet je niet meer uitstellen, en ik zeg ook geen 'nee' tegen een onverwacht reisje. Vliegtuigtickets en een huurwagen waren snel geboekt, alsook een B&B midden in de mooie provençaalse natuur. Nu maar hopen dat het weer wat meezit om de beklimming te doen ...

#morningride 🚲 #bikeride ❤️ my #village

Nationaal Park De Biesbosch

De weerman beloofde een droge dag, weliswaar met bewolking maar met een aangename temperatuur, dus ... we hebben weer gefietst vandaag. Nationaal Park De Biesbosch was ons doel. 

Onze auto parkeerden we ergens aan de rand van de weg bij Werkendam en Pontje Steur vaarde ons over naar het Nationaal Park.

De Biesbosch is beschermd natuurgebied. Het is een zeer waterrijk gebied met een grote vogelpopulatie en ontelbare bloemen op de oevers. En hoewel er al veel bloemen uitgebloeid waren, was het toch nog een kleurrijk schouwspel. Ik laat de foto's voor zich spreken. 

Scheldeboorden

Ja, alweer gefietst! De Scheldeboorden deze keer, met vertrek een aankomst in Sint-Amands. Zeer mooie tocht langs beide oevers van de Schelde waar het aangenaam fietsen was, ondanks het feit dat het toch wel druk was op onze nationale feestdag. Drie keer overgezet met een veerpont. Gratis en voor niks! Dat bestaat dus nog.

Tochtje van 37 km (St. Amands, Mariekerke, Bornem, Temse) Veel toffe cafeetjes en restaurantjes om even (of wat langer) te verpozen. 

De andere kant van de Schelde (richting Dendermonde) doen we een volgende keer.

Trappistenroute

En ja hoor, nog eens gefietst: de Trappistenroute in de omgeving Westmalle, Oostmalle, Zoersel, Brecht.

Een hele mooie route, deels gravel en deels asfalt, en nauwelijks autoverkeer. Langs rustige wegen begon onze rit aan Café Trappisten in Westmalle, recht tegenover de Trappistenabdij. Helaas zijn noch de abdij, noch de brouwerij te bezoeken. 

Vervolgens reden we door de Trappistenbossen naar de Trappistinnenabdij op de Brechtse Heide. Ook hier een leven gewijd aan gebed en arbeid. Onder de merknaam 'Trapp' maken de nonnen zeep die ze verkopen in hun winkeltje. Ik had geen behoefte aan zeep (en ben allergisch aan nonnen, dit ten gevolge van twaalf studiejaren op nonnenscholen).

Verder langs het kanaal Dessel-Schoten, door bos, hei en weiland en via enkele dure villawijken, naar het Domein de Renesse met gelijknamig kasteel waar er een café is ingericht. Het was gezellig zitten op de mooie binnenplaats met zicht op de vijver. 

Nadien door 's Herenbos, langs het Lindepaviljoen en het Zoerselhof terug naar ons beginpunt: Café Trappisten in Westmalle waar het terras overvol zat. Gelukkig kennen we in de buurt nog wel andere aangename terrasjes. 

Toch weer 44 km in de benen.

Rondje Hageland

Niet te warm, niet te koud (toen we vertrokken om 9u) ... dat vroeg om nog maar eens een fietstocht, en weer eentje uit de box. Het mocht geen te lange zijn en niet te ver weg want we hadden 's avonds een eet-afspraak. Een rondje van 44 km in het Hageland leek ons wel iets: Diest, Zichem, Scherpenheuvel, Bekkevoort, Kortenaken, Webbekom, Diest. 

Ik ben uiteraard al wel eens in Scherpenheuvel geweest (te voet, toen ik nog jong en fit was), maar verder kende ik de streek niet. 'Licht glooiend' stond er in de beschrijving. 'Flink glooiend', zeg ik! 228 hoogtemeters is niet niks als je dat niet gewend bent. Wat was ik blij met de turbostand op mijn e-bike. En nog blijer met de lange afdalingen na de inspanning. 

Het was een mooie tocht met veel afwisseling: de mooie Demervallei, de stille dorpen, weilanden met grazende koeien, akkers met graan, stukken bos, en het laatste stuk tussen de boomgaarden. En wat een mooie vergezichten overal.

Op de middag was het toch warmer dan verwacht en ik was blij dat de zon zich af en toe verstopte achter de wolken. 

Een fijne dag weer.

 

 

De zee

De zee maakt mij altijd zo blij. Ik ben echt een ander mens als ik aan zee ben. Zo ook maandag weer tijdens onze fietstocht van Het Zoute naar De Haan. Het was in eerste instantie niet de bedoeling om zo ver te fietsen (we moesten ook nog terug!), maar het ging vlot en we hadden alle tijd van de wereld.

En manlief wou zo graag nog eens door het bos naar de Lekkerbek (tussen Wenduine en De Haan). In Wenduine heeft hij samen met zijn familie de eerste twintig jaar van zijn leven alle zomervakanties doorgebracht. Mama ging met de kinderen twee maanden, papa kwam in de weekends en een gedeelte van de maand augustus (want papa dacht dat hij in zijn bedrijf niet gemist kon worden). Mijn man heeft hele goede herinneringen aan die vakanties. In zijn beleving was het ook de hele vakantie mooi weer ... Helaas hebben we het huis dat zij altijd huurden niet teruggevonden, door het bos tussen Wenduine en De Haan mocht je niet meer fietsen en de Lekkerbek was gesloten. Drie keer pech. 

Wat is de kustlijn toch veranderd op enkele jaren tijd. Overal zie je enorme beachclubs, heelder speeltuinen voor de kinderen en nauwelijks nog vrij strand om met emmertjes en pondjes te spelen en ook nauwelijks vrij zicht op zee. Ik heb niks tegen een beachclub. In tegendeel, we hebben er gisteren ook twee bezocht en heerlijk gelounged maar trop is te veel. En nu was er nauwelijks volk aan zee, maar wat moet dat zijn in juli en augustus? Die twee maanden zien ze ons niet aan de Belgische kust.

Na 50 km begon mijn linkerknie op te spelen en zadelpijn had ik al tien kilometer eerder, ondanks mijn duur ergonomisch zadel. Dus stopten wij nog bij Ellis Gourmet Burger op de Dijk in Knokke om een hapje te eten en een glas te drinken in de laatste zonnestralen, waarna wij 'moe maar tevreden' huiswaarts keerden.

Weer 56,8 km op de teller!

Zadelpijn

Sinds ik mijn nieuwe e-bike heb, fiets ik veel vaker en ook veel liever dan vroeger. Het enige vervelende / pijnlijke is de zadelpijn die al na een kilometer of twintig de kop opsteekt. Na een rit van veertig kilometer, zoals twee weken geleden met ons damesgroepje, kon ik wel huilen van de pijn.

Een meefietsende dame zei me dat ze vroeger ook zo'n last had van zadelpijn. Sinds ze een goed zadel heeft, rijdt ze pijnloos kilometers en kilometers aan een stuk. Vorige zomer is ze nog met haar man naar Praag gefietst ... 900+ kilometer op 7 dagen tijd.

Zo'n zadel wou ik ook! 

Dus heb ik gisteren bij de gespecialiseerde fietshandel de afstand tussen mijn zitbeenderen laten opmeten en een ergonomisch zadel van SQlab gekocht. Vandaag mag ik er maximum 10 km mee fietsen, dan twee dagen niet. Dit zo'n keer of vijf herhalen en dan langzaam de frequentie en de afstand opdrijven. 

En dan zou ik - als het goed is, en daar reken ik wel op - pijnloos moeten kunnen fietsen.

Fietsen op de hei en zo ...

Wat is het toch mooi bij ons op de hei. Ik heb echt genoten van mijn fietstochtje op de eerste dag van mijn pensioen en toch nog wat zonnige foto's kunnen maken, al dreigde het weer stokken in de wielen te steken. Zomaar op een voormiddag in de week kom je nauwelijks mensen tegen ... dit is iets wat ik zeker meer ga doen. 

Het ligbed in de tuin in de zon is niet meer gelukt, en in het boek van Lize Spit ben ik ook nog geen bladzijde verder geraakt. Maar ons Kind, dat nog steeds in ziekenverlof is, kwam op bezoek en had voor één keer eens geen haast!

's Avonds zijn manlief en ik gaan eten in Het Havenhuis in Etten-Leur om mijn eerste dag te vieren. Van de apero tot het hoofdgerecht buiten op het terras, dessert en koffie binnen. Wat was dat ook weer zalig genieten. Het was de tweede keer dat we hier aten, deze keer op het gezellige terras, en het zal zeker niet de laatste keer zijn.

Kortom, een geslaagde eerste pensioendag!

Nieuwe fiets

Eigenlijk moest ik beschaamd zijn ...

Ik heb een nieuwe e-bike gekocht terwijl ik met mijn 'oude' (van 2010) maar 1079 km gereden heb. Het is een Gazelle geworden met de motor op de trapas.

Mijn oudje had de motor in het voorwiel en dat stuurde niet echt prettig. Ik ontdekte pas het verschil toen ik ging proefrijden met allerlei merken en modellen op de fietsbeurs in Antwerpen.

Deze keer ben ik écht van plan om eens wat vaker de fiets te nemen. Het moet. Niet alleen van de cardioloog en de pneumoloog, maar ook van mezelf want ik word zo stijf als een hout. Zere knieën, stramme spieren, alles erop en eraan.

Ik was al goed gestart vorig weekend op de Veluwe en nu donderdag doe ik er nog eens 50 à 60 km bij met de fietsclub. In gewone kleren trouwens en zonder helm. 

Hoppa!

Weekendje weg

Ons geplande uitstapje naar de Loire is niet doorgegaan. De vrachtwagenblokkades aan de grens met als gevolg ellenlange files, de verscherpte veiligheidscontroles met dezelfde ellenlange files, én bovendien het weer dat er niet denderend uitzag ... Onze goesting om te gaan fietsen langs de Loire was helemaal over, dus heb ik donderdagavond nog snel het hotel geannuleerd.

Maar we moesten toch iéts op onze grijze vrije vrijdag. Dat werd een heerlijke uitgebreide lunch in Pot au Feu in Olen. De eerste asperges ... zo lekker!, gevolgd door een rijkelijke waterzooi van noordzeevis en een taartje van citroencrème en meringue. We hebben lang getafeld in het gezellige restaurant, paar wijntjes erbij en er echt van genoten.

Zaterdagmorgen bleek het weer dan toch beter dan verwacht en kregen we toch weer zin om een paar dagen weg te gaan. maar dan wat dichterbij. Ik had nog een hotelvoucher voor de Veluwe (een veiling van Hotelkamerveiling 'gewonnen') die in mei zou komen te vervallen ... even het weerbericht voor de komende dagen gecheckt, hotel geboekt, ingepakt en zondag heel vroeg vertrokken. Zo snel kan het gaan! 

Zondag waren we dan ook al best vroeg in het Nationaal Park De Hoge Veluwe alwaar we elk een witte fiets namen om ons doorheen het mooie landschap te begeven richting Kröller-Müller Museum. Wij zijn geen museummensen, maar het zou toch zonde zijn het museum niet te doen terwijl je er langs fietst. De tentoonstelling sprak me ook niet echt aan (allemaal dode materie). De wandeling door de beeldentuin beviel ons beter. Frisse lucht, de zon die doorbrak, de mooie natuur.

Nadien terug op de fiets, langs bossen en heidevelden, grasvlakten en zandverstuivingen. We hebben heel wat kilometers afgelegd door het mooie park. Het is dan ook heel prettig rijden op de goed onderhouden geasfalteerde weggetjes.

Het was al na 5 uur toen we incheckten in het Princess Hotel De Wipselberg in Beekbergen. Het mooie landhuis (waar trouwens alleen het restaurant gevestigd is) zag er heel aantrekkelijk uit zo boven op een heuvel gelegen. Maar eigenlijk is het hotel meer een motel want de kamers bevinden zich in paviljoentjes rondom het landhuis. Het was ook allemaal nogal basic (gelukkig wel heel proper) en niet wat je van een 4-sterrenhotel mag verwachten. Maar hey, ik heb met die veiling ook maar 40 euro betaald voor een nacht kamer + ontbijt (buffet) voor twee! En de ligging was prachtig: midden in de natuur. Meer dan perfect voor een rustige nacht.

Voor 's avonds had ik Restaurant De Watermolen in Velp uitgezocht. De keuze was niet zo heel uitgebreid: op zondagavond zijn er redelijk wat restaurants gesloten. Het restaurant (effectief een oude watermolen) was gezellig rustiek ingericht en we hebben er niet slecht gegeten, maar ook niet echt goed. Ik had me namelijk bij 'procureur van Iberico varken' iets anders voorgesteld dan een vrij taaie uitgebakken varkenskotelet en het krokant buikspek was helaas verre van krokant. Het stukje had nauwelijks de pan gezien. Maar goed, we hadden een gezellige avond. Altijd beter dan op een kale hotelkamer te zitten.

Maandagmorgen weer vroeg uit de veren voor het ontbijt en om uit te checken. Met het zien van de strakblauwe hemel en de stralende zon besloten we ter plekke om nog voor een dag fietsen te huren. Het hotel heeft mapjes met fietsknooppuntenroutes waar we een rondje van 35 km hadden uitgezocht. Dat zijn er uiteindelijk  48 geworden ... als er onderweg één bordje ontbreekt (dit was een nieuw fietspad), dan kan het dus gebeuren dat je naar rechts rijdt waar je eigenlijk naar links had gemoeten. Gelukkig was er na een aantal kilometer een man uit de streek die zo vriendelijk was ons te begeleiden naar het dichtstbijzijnde knooppunt. En gelukkig was ik wel zo verstandig geweest om een e-bike te nemen want 48 kilometer waarvan ongeveer drie kwart met tegenwind en/of zijwind ... ik was nooit levend terug aan het hotel geraakt. Het rondje viel ook wat tegen. Heel veel openbare weg zonder afgescheiden fietspad, dus nogal wat verkeer waarmee we de rijbaan moesten delen. Maar goed, we zijn eens in Apeldoorn geweest en in Bussloo en in nog wat andere dorpjes. We hebben Paleis Het Loo bekeken vanop afstand (maandag gesloten) en hebben her en der nog wat gegeten en geterrast in de zon want het was de hele dag zalig weer. 

Dat pakken ze ons alweer niet meer af.

Kop vooruit en verstand op nul

Oftewel fietsen. Ik vind het zo'n domme sport. Jezelf afbeulen op een fiets met de kop vooruit en het verstand op nul. Om recreatief te fietsen heb je geen tactieken nodig, alleen maar goede benen en wat uithoudingsvermogen.

En dat het mij daaraan ontbreekt, dat is me nu wel duidelijk. Ik moet namelijk van de cardioloog een half uur per dag fietsen. Manlief heeft mijn fiets op de rollen gezet want geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om in de winter buiten te gaan fietsen. Vanaf het moment dat ik op de fiets stap kan ik maar aan één ding denken: hoeveel minuten moet ik nog? 

En dan te weten dat ik eind september nog vlotjes 60 km per dag afmaalde tijdens onze korte fietsvakantie aan de Moezel.

Ik hoop dat ik ooit nog eens met plezier op de fiets zal stappen, maar ik vrees ervoor eerlijk gezegd.

Happy

We waren vanmorgen al vroeg op pad, manlief en ik. Met de fiets! Eerst om boodschappen, daarna koffie drinken. Althans, dat was de bedoeling. Helaas was de tearoom gesloten. Daarom besloten we om nog maar een extra rondje te fietsen in de heide want die is nu op haar mooist. Ondanks de grote heidebrand van mei 2011 - en alle voorgaande branden - heeft de natuur zich toch grotendeels hersteld, al zijn er nog te veel plaatsen waar het pijpenstrootje welig tiert en de vergrassing in alle hevigheid toeslaat. Maar mooie plekjes zijn er gelukkig nog genoeg.  

Wat ben ik blij dat ik woon waar ik woon ...

Terug aan 't werk

Jaja, manlief is terug aan 't werk en deze keer is het voor echt. Vorige week is hij langs de bedrijfsarts geweest en zij heeft hem goedgekeurd voor de arbeid.

Ons leven wordt dus terug normaal. Ik ben blij met mijn herwonnen vrijheid en hij is blij dat hij eens met iemand anders kan praten dan met mij.

Waar ik niet echt blij mee was, dat was het feit dat hij besloot om direct de eerste dag alweer met de koersfiets te gaan werken. Maar goed, wie ben ik? Hij luistert toch niet. Ik kan alleen maar hopen dat zijn engelbewaarder op zijn schouder blijft zitten.

Jammer maar helaas

Manlief heeft vandaag een moeilijke knoop doorgehakt: de geplande fietsvakanties (2 stuks, één in de Ardennen en één in de Pyreneeën) gaan niet door. Hij ziet nu zelf ook wel in dat het onmogelijk is om de eerste week van mei vier dagen aan een stuk te fietsen, à rato van zo'n 150 km per dag met best wat hoogteverschillen. En een maand later een hele week zware cols te gaan rijden. Hij kan/mag de eerste maanden niet trainen en het zou gewoon onverantwoord zijn om zo snel al zo'n zware ritten te gaan doen. Hij heeft ze dus noodgedwongen allebei geannuleerd. Ik heb er me - voor één keer - niet mee bemoeid. Het moest echt wel zíjn beslissing zijn.

Wat ik wel gedaan heb, is snel een vliegtuigticket voor hem gekocht want de vakantie in Zuid-Frankrijk die we gepland hadden aansluitend aan zijn fietsvakantie in de Pyreneeën (en waarvoor ik al een ticket had), die laat ik niet aan mijn neus voorbij gaan! Zo ben ik dan ook weer wel. ;-)

Manlief is weer thuis ...

Na een kort ziekenhuisverblijf mocht ik vanmorgen manlief gaan ophalen in het ziekenhuis. En nu zit hij thuis ... te zitten. De altijd zo actieve man zit in zijn zetel en buiten een paar stappen zetten met behulp van twee krukken kan hij niks.

Ik word bijna depressief als ik eraan denk dat ik vijf dagen geleden nog een sportieve man had met een afgetraind lichaam. En dat die sportieve man nu verder moet met een titanium heupprothese in zijn lijf die nog alle kanten op kan. Wordt het aanvaard door het lichaam? Gaat het ontsteken? Gaat de prothese luxeren? Maandenlang zal hij buiten strijd zijn. Al minstens tot 27 april is hij werkonbekwaam.

Vanaf maandag gaat hij intensief trainen in de gymzaal van het ziekenhuis onder begeleiding van allerlei therapeuten. Met minuscule stapjes hoopt hij toch over een half jaar weer op zijn Heilige Fiets te zitten ...

Zucht

Het is alweer een tijd geleden (van 8 januari 2014, om precies te zijn) dat manlief een ongeval had met zijn fiets. Maar vandaag was het weer zover. Hoezee!

Tien voor zes vanmorgen gaat de telefoon. Ik wist alweer hoe laat het was en ik moet eerlijk toegeven dat ik niet de vriendelijkheid zelve was. Tien voor zes is voor mij tenslotte een kot in de nacht. Zijn eerste bekommernis was zijn Fiets. Of ik die even (tien voor zes, weet je wel?!) kon komen ophalen. Ik wist nog niet eens wat er gebeurd was, maar zijn Fiets, zijn heilig ros, moest in veiligheid worden gebracht. Op mijn vraag: en gij dan? antwoordde hij dat hij de ambulance had gebeld. Hij 'dacht' dat hij iets had want hij kon niet meer recht.

Enfin, lang verhaal kort: hij heeft zijn heup gebroken en wordt deze middag geopereerd. Zijn fiets? Die staat veilig op het politiebureau.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het was een gecompliceerde breuk. De chirurg heeft dan ook beslist de linkerheup volledig te vervangen door een titanium prothese. Als hij zich tegen zaterdag zelfstandig kan wassen, dan mag hij naar huis. En dan volgt er natuurlijk nog een lange revalidatie.

Fietsen

Fietsen ... het gaat nooit mijn hobby worden, maar het móet. Orders van de cardioloog. Iedere dag een half uur. Eén keer per week mag ik brossen.

Vandaag was het prachtig weer en heb ik met mijn BFF meer dan een uur gefietst. En natuurlijk hebben we de halve namiddag op een terras in de zon doorgebracht. Je zou wel gek zijn om niet te terrassen met een middagtemperatuur van 20 graden! Morgen nog meer van dat...

Fiets

Gisteren voor het eerst dit jaar gefietst. Ik had al eerder willen fietsen, maar had een aantal goede redenen (die heb ik altijd) om het niet te doen.

Tijdens de eerste mooie lentedagen was mijn fiets in onderhoud. En tijdens de volgende mooie lentedagen was mijn fiets in herstelling ... en dat is hij nog steeds. Hoe dat zo komt?

Na de winter gaat mijn fiets - hoe veel of hoe weinig ik er ook op gereden heb - in jaarlijks onderhoud bij de fietsenhandelaar. Sinds kort hebben zij twee vestigingen en de nieuwe vestiging is een stuk dichterbij. Dus hadden we eind januari mijn fiets daar afgedropt. Toen we hem na een week gingen ophalen zei de mekanieker dat er een ongelukje mee gebeurd was. Mijn fiets was van de vrachtwagen gevallen toen ze hem van het ene filiaal naar het andere transporteerden. Buiten een kras op het frame zag ik er niet veel aan, maar we moesten eerst maar eens proberen of hij voor de rest nog ok was.

Zo gezegd, zo gedaan. Manlief is er een keer mee naar de winkel geweest en die merkte direct dat er een slag in het voorwiel zat. Fietsenhandel gebeld en afgesproken om de fiets terug binnen te brengen - wel meteen in het juiste filiaal deze keer - zodat de verzekering een expertise kon komen uitvoeren. De expert besliste dat er een nieuw frame moest komen (ik begrijp het nog altijd niet want die kras was echt niet zo opvallend). Frame besteld en dan begon het wachten op een telefoontje dat nooit kwam. Uiteindelijk zelf maar gebeld ... het geleverde frame was niet de juiste kleur. Ze zouden een nieuw frame bestellen, 'maar we gaan u zeker bellen'. Zo'n loze woorden heb ik nog nergens gehoord. Drie weken gewacht en uiteindelijk toch maar weer zelf gebeld. Hetzelfde verhaal: het geleverde frame is niet de juiste kleur. Dat wist ik toch al? Wat maakt mij trouwens die kleur uit? Ik wil mijn fiets terug en wel liefst voordat de zomer voorbij is. Na vier weken en nog steeds geen telefoontje eens in de winkel binnengestapt en vastgesteld dat mijn fiets daar nog steeds stond zonder nieuw frame, al dan niet in de juiste kleur. Toen was voor mij de maat vol en hadden ze ook nog eens pech dat ik een slechte dag had. Ik kan dan heel gemeen zijn. Het gevolg is wel dat er mij toen prompt een leenfiets (e-bike) aangeboden werd die ik kan gebruiken zolang mijn eigen fiets niet in orde is.

Twee weken geleden heb ik nog maar eens gebeld hoe ver ze stonden met mijn fiets en nu blijkt dat er door het overbouwen van het frame (jeej, het is overgebouwd!!) softwarematig iets niet in orde is. Hoe dat kan en wat het ene met het andere te maken heeft? Daar hadden ze zelf ook geen uitleg voor. 'Da's nu eenmaal het nadeel van een elektrische fiets' kreeg ik als antwoord. Mijn fiets zal nu worden opgehaald door de fabrikant om e.e.a. terug in orde te brengen. 'Dit gaat u niets kosten hoor mevrouw' ... Nee, natuurlijk niet! Of wat hadden ze gedacht? Ik heb hem niet van de kamion laten vallen, want daar is alles mee begonnen.

Oh, oh, wat ben ik afgedwaald. Manlief en ik hebben dus gisteren een klein fietstochtje van 14 km gemaakt. Met het vaste voornemen van mijnentwege om meer te fietsen dit jaar en de volgende jaren. De tijd zal het leren ...

Op de foto ... 'zijn' fiets!