Blue Moon

Wat zal ik weer heerlijk wakker liggen vannacht. Het is namelijk weer volle maan, en niet zomaar eentje. Het is de tweede volle maan van de maand december, wat door NASA officieel Blue Moon genoemd wordt. Bovendien zou er in de loop van de avond ook nog een gedeeltelijke maansverduistering te zien zijn. Het kan niet op dus. Ik zal in ieder geval weer blij zijn dat we twee nachten verder zijn.

Oudejaarsavond

Oudejaarsavond brengen we onder ons tweetjes thuis door. Ik ga een beetje kokkerellen. Niks speciaals, gewoon wat dingen die we allebei graag lusten. Aperitiefhapjes (mini vidés en zakouskis) haal ik bij de bakker. Ik maak een witloofroomsoep met reepjes gerookte zalm, daarna scampi in kruidenboter met stokbrood en als dessert Schwarzwälder-kirsch trifle. Verder kijken we wat TV en met een beetje geluk zijn we om middernacht nog wakker om elkaar een heel goed jaar te wensen.

Voor alle lezers en lurkers: een heel gelukkig 2010!

Winter

Elzas/Vogezen, december 2008

Nieuwe baan

Vier januari ga ik aan de slag bij mijn tandarts voor drie halve dagen per week. Als freelancer, want ik ben in de loop der jaren wel gesteld geraakt op mijn vrijheid. Vanmiddag ben ik even gaan kijken in mijn nieuwe biotoop. Als patiënt kende ik natuurlijk de praktijk al maar wat het werk op zich betreft is dit nieuw terrein. De praktijk zit letterlijk op de grens, dus ze heeft zowel Nederlandse als Belgische patiënten met als gevolg een dubbele administratie. En omdat haar praktijk (of hun praktijk, want het zijn twee dames-tandartsen) nog niet geautomatiseerd is, is er voorlopig nog heel veel schrijf- en telwerk bij. Dat wil zeggen dat ik dringend iets aan mijn handschrift zal moeten doen want met altijd op de computer te werken is dat er in de loop der jaren niet op verbeterd. Ik vind het toch best wel heel spannend.

Oops ... vergeten!

De uitnodigingen voor onze familiereceptie half januari moeten dringend de deur uit. Was ik totaal vergeten. Ieder lid van het organisatiecomité neemt een taak op zich en ik zorg ieder jaar voor de uitnodigingen want 'gij zijt het beste op de PC'. OK, graag maar ik mag het dus niet vergeten en dat was nu wel het geval. Direct maar even naar Ava Papierwaren om mooi papier en enveloppen, een winterfoto uitzoeken voor op de 'cover' en een passende tekst schrijven. En zorgen dat voor morgenavond alles op de bus is. Moet lukken.

Kerstdag

Vandaag een dagje makkelijk. We eten vanavond met de hele familie min één (*) bij mijn moeder. Ze is gisteren de hele dag bezig geweest met haar beroemde tomatensoep-met-balletjes. Verder heeft ze fazantenfilets met een saus van appel en kaneel besteld bij de traiteur, dus mijn taak zal eruit bestaan de schotels op tijd in de oven te schuiven. Terwijl bak ik ook nog even de stronkjes witloof die ik net heb voorgekookt. Mijn broer en zoonlief komen me vast assisteren met het bakken van de aardappelkroketten. Zo gaat het al jaren.

(*) De hele familie min één dus. Mijn schoonbroer (man van mijn zus) is zondag doodziek uit Egypte teruggekomen. Een of andere infectie waarvan ze tot op de dag van vandaag nog niet weten wat het is. Hij ligt sinds dinsdagmorgen in het ziekenhuis in quarantaine aan allerlei infusen Dit wordt wel een hele vreemde kerst voor mijn zus en de kinderen. Maar goed, ze kunnen niet de hele dag aan zijn bed zitten met een mondkapje voor en handschoenen aan, dus hebben ze besloten toch vanavond maar te komen. Met hun drietjes dan. Een beetje afleiding zal ze goed doen.

Kerstavond

Ik ben in volle voorbereiding van ons kerstavondmenu want alles wat we vanavond eten is home-made. We maken er met ons drieën een gezellige avond van, met lekker eten en drinken.

Dit staat er op tafel vanavond:

** KERSTAVONDMENU **

Aperitief
Mini kaascroissantjes
Kerstomaatjes met mozzarellaparels op een prikker
Lepelhapjes met scampi diabolique
Toastjes met wildpâté en uienconfit
Cava Berenguer Ramon I Brut Nature

Voorgerecht
Ouderwetse garnalencocktail
Huisgemaakte kaaskroketjes voor zoonlief
Cava Berenguer Ramon I Brut Nature

Hoofdgerecht
Gebraden rosbief
Prinsessenboontjes verpakt in ontbijtspek
Aardappelkroketjes
Château Treytins, Lalande de Pomerol 2006

Dessert
Haspengouwse tiramisu
Muscat de Beaumes de Venise

Fijne Kerstdagen!

Iglo

Hier werd vandaag duchtig gebouwd aan een iglo. Bij momenten is mijn bijna 27-jarige zoon nog een echt kind dat kan genieten van spelletjes in de sneeuw. Helaas is de iglo niet af geraakt. Niet bij gebrek aan sneeuw, want er lag nog meer dan genoeg maar de regen / natte sneeuw heeft roet in het eten gegooid. Nu ja, hij heeft er toch een paar uren plezier aan beleefd.

Koud!

Toen we gisterenmorgen naar Duitsland vertrokken was het koud: -12 graden. Maar dat is niks vergeleken met de -19 toen we vannacht om één uur uit het restaurant kwamen. Ik kan er maar één ding over zeggen: min negentien in combinatie met een ijzige wind is ... tja, gewoon KOUD!
Het weekend was tof. Mijn nichtje heeft geacteerd, gedanst en gezongen dat de stukken ervan af vlogen. Bij momenten was het echt ontroerend en we hebben er allemaal van genoten.
Vanmorgen na een uitgebreid ontbijt in het hotel terug huiswaarts gereden. Het sneeuwde lichtjes en het was echt spiegelglad. Normaal doen we er anderhalf uur over, nu moest het aan een slakkengang van gemiddeld 40 km/uur en na drie en een half uur waren we eindelijk thuis. Wie schetst onze verbazing dat, hoe verder we van de Ardennen wegreden hoe witter de wereld werd en hoe harder het sneeuwde. Het zag er allemaal prachtig uit, vooral in de bossen als we bijna thuis waren. Spijtig dat ik mijn fototoestel niet bij had. Thuisgekomen zag ik dat er zeker 10 cm bijgevallen was. Zó mooi. En als we de weerman mogen geloven, dan krijgen we er dinsdag nog eens 10 cm bovenop. Een witte kerst in het verschiet?

Weekendje weg

Ik ga zo ons koffertje pakken. We gaan er een weekendje tussenuit. Mijn nichtje (jongste van mijn zus, 19 lentes jong) speelt in een theatergezelschap en zingt voor 't eerst solo in een kerstmusical die ze dit weekend opvoeren. Dat vonden wij een mooie gelegenheid om ook eens naar haar te gaan kijken en luisteren. Voordien pakken we nog een dagje shoppen in Aken mee en na de musical gaan we met zijn allen - mijn moeder en de oudste van mijn broer gaan ook mee - lekker eten (zegt mijn zus toch) bij Cocon. Zondag gaan we misschien eens kijken op de kerstmarkt in Monschau. We willen wel op tijd thuis zijn want er wordt zware sneeuwval verwacht zondag in de oostkantons en ik wil echt niet de nacht doorbrengen in de auto. Zo, nu even mijn afstreeplijstje "weekendje weg" erbij nemen.

Winter!

Ze zeiden het op het weerbericht gisteren: voor donderdag 17 december wordt er veel sneeuw verwacht. Ik dacht, ach het zal wel weer niet voor ons zijn. Wat was ik blij verrast toen ik vanmorgen de rolluiken naar boven trok. Alles ziet er prachtig wit uit en het blijft mooi doorsneeuwen. In de Vlaanders ligt er al zo'n dikke tien centimeter. Daar zullen wij nog even geduld voor moeten hebben, maar de storing trekt van west naar oost dus dat komt helemaal goed!

En zoonlief is ook helemaal in zijn nopjes want op TV lieten ze beelden zien van schaatsers op de heide gisteren. De hockeysticks staan al klaar en ik weet dus waar ik hem de komende dagen (en laat ons hopen, weken, want hij heeft twee weken vakantie) moet zoeken.

Assertiviteit

Vanmorgen 10u had ik een afspraak bij de bandencentrale voor de bandenwissel. Door het warme weer de afgelopen weken was dat er nog niet van gekomen maar nu het winter wordt moeten dus de winterbanden erop. Ik had netjes online de afspraak gemaakt vorige week en het bevestigingsmailtje afgedrukt en meegenomen. Kom ik bij de bandencentrale aan en wat zie ik? Een rij ... niet te overzien! Daar ga ik dus niet achter staan want ik heb wel een afspraak en op de mail staat er "als u 10 minuten te laat bent vervalt uw afspraak". Dus ik zet me opzij en wacht af. Komt er een man naar me toe (ook gewoon een klant) die me zegt "het zal nog wat duren zenne madam, heel die rij is nog voor u". Ik antwoord hem "dat zal niet waar zijn, ik heb om 10u een afspraak". Ik zie hem naar de receptionist gaan en met grote gebaren teken doen naar mij en mijn wagen. Terwijl zwaai ik naar de receptionist met mijn bevestigingsmail. Die komt naar me toegelopen en ik zeg hem "ik had een afspraak om 10u en als ik 10 min. te laat ben vervalt mijn afspraak. Ik hoop dat dat geen eenrichtingsverkeer is." "Nee hoor", antwoordt hij terwijl hij een naar voren schuifelende auto tegenhoudt en tegen mij zegt "voegt u hier maar in". Ik heb maar niet meer achterom gekeken maar ik kan me zo voorstellen dat er nogal wat chauffeurs niet goed gezind waren. Tja, moeten ze ook maar een afspraak maken. Ik stond in ieder geval op minder dan een uur terug buiten!

Kerstmarkt

Op een van mijn forums - of is het fora - las ik dat er iemand naar de kerstmarkt ging in Lille, Noord Frankrijk. Vijf jaar geleden, toen Lille culturele hoofdstad van Europa was, hebben we deze stad voor het eerst bezocht en dat beviel ons uitermate. Daarom dacht ik "Lille ... waarom niet". Het is tenslotte maar anderhalf uur rijden. Zo togen wij vanmorgen al vroeg op pad. Het weer hadden we mee, alleen jammer dat we onze zonnebril vergeten waren. Die hadden we tijdens het rijden best kunnen gebruiken. We waren dus al op tijd in Lille en het was er nog helemaal niet druk. Ergens een gezellige brasserie opgesnord voor koffie, dat hadden we tenslotte wel verdiend. Zo denken wij er tenminste over als we langer dan een kwartier in de auto hebben gezeten. ;-)
Eerst maar even naar de kerstmarkt, dan zijn we daar al vanaf. Ik ben niet zo'n kerstmarkter hoewel het hier veel minder kitscherig was dan bv. vorig jaar in Strasbourg en Colmar. Op minder dan een kwartier hadden we het gezien. Ondertussen waren we al een aantal mooie winkels gepasseerd en manlief kon best nog wel wat nieuwe kleding gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan.
Dan zijn we afgezakt naar de wijk "Le Vieux Lille" alwaar we in het onooglijke restaurant van vijf jaar geleden, Le Porthos, heerlijk hebben gegeten, ver van alle tourist traps. Het zat er wel stampvol en telkens er een tafeltje vrij kwam was het ook direct weer bezet. Nadien hebben we de stadswandeling in Le Vieux Lille gedaan. Onderweg terug naar de parking was het zo druk dat we maar besloten de stad te ontvluchten en nog even langs de Auchan te rijden. Ook daar was het stikdruk. We zijn even gauwgauw langs de bubbels gelopen (Blanquette de Limoux die hier 8,95 euro kost, hebben we nu voor 5,20 euro!) en hebben onze voorraad kaas weer aangevuld. Daarna in een rustig tempo naar huis. Het was gewoon een fijne dag.

Kerstboom

Onze kerstboom staat al. Normaal gezien zetten we hem zo'n week voor kerst, op zijn vroegst. De enige reden voor die laattijdigheid was uitstel ... ik zag er altijd zo tegenop om een boom te gaan uitkiezen, en vooral om de lichtjes erin te hangen. Omdat de prijzen voor een mooie Nordmann of blauwe spar van enige lengte echt de pan uitswingden, hebben we vorig jaar besloten een kunstboom aan te schaffen. Een pre-lit boom, met de lichtjes er ineens in dus. Meer dan 5 minuten duurt het niet om de boom te laten schitteren. In elkaar zetten, hier en daar nog wat takken naar boven of naar beneden plooien, stekker in het stopcontact ... et voilà! Nu nog nieuwe ballen en versiersels. Ik heb een hele voorraad verschillende kleuren, maar ik wil toch een keer iets nieuws: een boom in harmonie met onze nieuwe inrichting. Foto volgt.

Blij!

Kreeg daarnet een telefoontje van een hele blije zoon. Per 4 januari kan hij starten op een nieuw project. Ik heb niet helemaal begrepen wat hij nu juist gaat bouwen, al klonk het allemaal heel interessant. Zo dacht hij er tenminste zelf ook over. Hij is vooral blij omdat het iets totaal nieuws is, iets wat hij in zijn 4-jarige carrière (lol) nog niet eerder heeft gedaan. Zoon blij, moeder blij.

Herbert Robbrecht *, Vrasene

De laatste avond van de Restaurantweek brachten wij door bij Herbert Robbrecht (1*, 15 pt Gault Millau). Om ‘7 pm sharp’ gingen alle lichten aan en werd de voordeur van de villa van het slot gedaan. We werden welkom geheten door een jonge ober in stijlvol zwart pak. Onze jassen werden aangenomen waarna hij ons begeleidde naar onze tafel. Klassiek interieur hier, bruin en beigetinten, mooie antieke kasten en kleinmeubeltjes her en der verspreid in de kamer. Het restaurant gaf inderdaad meer het gevoel van een gezellige warme woonkamer dan van een restaurant. Het is klein, een achttal tafels in totaal, beige tafelkleden tot op de grond met daarover smetteloos wit linnen. Heel veel privacy tussen de verschillende tafels. Hier trouwens à la carte eters gemengd met "restaurantwekers".
Het restaurantweekmenuutje stond op tafel. Drie gangen voor 37 euro, uit te breiden met een extra voorgerecht à 10 euro (of het originele voorgerecht te vervangen door het extra voorgerecht mits supplement van 5 euro) en een kaasgang à 10 euro. Bijpassende wijnen 17 euro voor het 3-gangenmenu.

Nadat wij de kaart hadden bekeken werd ons gevraagd of wij een aperitief wensten. Dat wensten wij, doch niet de voorgestelde champagne. Wij zijn niet zo’n champagneliefhebbers. In plaats daarvan kozen wij voor een rode porto (8 euro).

De maître kwam onze bestelling opnemen. Manlief ging voor het gewone 3 gangenmenu, ik heb het voorgerecht (foie gras) verwisseld voor het extra voorgerecht (vis). Er werd ons ook gevraagd of wij het wijnarrangement zouden nemen, of liever een wijn van de kaart kozen. Dat laatste paste ons beter want ik drink ’s avonds geen witte wijn omdat dat mijn slaapprobleem alleen maar verergert. Dus kregen wij de wijnkaart aangereikt. En wat voor een wijnkaart! Veel Frans uiteraard, maar ook Italiaans, Spaans, Oostenrijks, Duits, en nieuwe wereldwijnen. Uiteindelijk viel onze keuze op een Château Carteau 2006, St. Emilion Grand Cru (45 euro).

De amuses verschenen. Op een zeer speciaal bord een prikker met daarop een burgertje van makreel, daarnaast een glaasje met zalmtartaar en enkele grijze garnaaltjes op een avocadomousse, een schaaltje crème brûlée van époisses, en een glaasje pompoensoep met mosseltjes. Zeer fijne amuses, vooral het burgertje van makreel kon qua smaaksensatie tellen. De crème brûlée van époisses was dan weer zeer origineel. Erg smaakvol en fijn allemaal.

Ondertussen werden kleine sneetjes brood rondgebracht (dat ging zo de hele maaltijd door), huisgemaakt zuurdesembrood wat heel lekker was. Rondjes boter en een flesje olijfolie stonden op tafel.

De voorgerechten werden opgediend: terrine van ganzenlever en kalfsheerlijkheden met Westmalle dubbel, krokantje van rode biet en kruidige salade, parel van ganzenlever met stroop van trappist voor echtgenoot, rogvleugel gegaard op lage temperatuur, kort gebakken sint-jacobsvruchten, gesmolten spinazie en crème van pastinaak omringd door een beurre noisette verrijkt met geconfijte citroen voor mij. Wat een heerlijkheden! Manlief was vooral zeer blij met zijn parel van ganzenlever. Het is dat ik het niet lust, maar het zag er wel zeer aantrekkelijk uit. Ook mijn stukje rogvleugel was zalig, alsook de sint-jacobsvruchten die net genoeg gebakken waren. Boterzacht allebei en zeer goed passend bij de crème van pastinaak en de spinazie.

Wat ons opviel in dit restaurant was dat alles er zo soepel en gladjes verliep. Er heerste een enorme rust, de bediening sprak zacht en discreet, en al het personeel was ongelooflijk goed op elkaar afgestemd. Dat is toch net dat ietsje meer dat je in een middenklasser vaak niet krijgt. Of het nu aan de ster ligt, dat zou ik niet durven zeggen, maar het viel ons in ieder geval wel op.

Na een korte pauze volgden onze hoofdgerechten: medaillon van jong hertenkalf, wildjus met Penja peper, kweeperenchutney en boschampignons, zalf van butternutpompoen en wintergroentjes. Een heerlijk gerecht. Zelfs ik, die niet zo dol ben op wild, vond het zalig. De stukjes vlees waren als timbaaltje opgediend, op een bedje van kweeperenchutney en boschampignons, waarbij je even het zoetje proefde maar ook het zure van de chutney. De zachte zalf van butternutpompoen en de wildjus met het uitgesproken aroma van de peper pasten hier perfect bij.

Tijd voor het dessert. Hier scoort Herbert Robbrecht wat minder. Het was lekker, maar bij Bellefleur was het dessert lekkerder. Een triootje deze keer: chocolade macaron met crème van witte chocolade, maltezerrijst op een zandkoekje van chocolade, nougat roomijs. Het nougat ijs miste smaak, de macaron was nogal hard gebakken en de witte chocolade smaakte niet naar witte chocolade. De maltezerrijst was lekker, helaas was het maar één koffielepeltje. Het chocolade zandkoekje dat eronder zat was gewoon okee.

Wij sloten af met koffie en thee (7 euro pp). De theekaart was bijna zo uitgebreid als de wijnkaart. Thees uit alle delen van de wereld. Ik ben nogal traditioneel wat mijn thee betreft, dus ik koos voor een Orange Pekoe uit Sri Lanka. Deze werd opgediend in een gietijzeren potje met de nodige friandises ... zo’n 7 stuks per persoon, wat ik eigenlijk van het goede te veel vind. Zelfs mijn man, snoeper avant la lettre, heeft niet alles opgegeten.

Herbert Robbrecht kon als ervaring wel tellen. We hebben een zeer aangename avond gehad, super lekker gegeten. Alles was in evenwicht: kwaliteit/originaliteit van de gerechten, personeel, sfeer, interieur, ... Kortom: een diner met een sterretje.

Oh ja, toen we het pand verlieten kwam de chef himself nog even vragen of alles naar wens was geweest.

Kunst

Lamp voor boven de eettafel opgehaald vanmiddag en 'kunst' gekocht voor boven het dressoir: een duetje, 2 olieverfschilderijen 60x60 cm die bij elkaar horen. Het was niet direct de bedoeling dat vandaag al te doen, maar we willen het toch en als we dan iets zien dat ons bevalt zou het zonde zijn om over twee maanden vast te stellen dat het verkocht is. Ik ben er in ieder geval heel erg blij mee.

BLFLR

Op deze vrijdagmiddag hebben wij van een zeer mooie lunch genoten bij Bellefleur (13 pt Gault Millau). Dit restaurant stond al langer op mijn lijstje en toen ik het paswoord voor de Restaurantweek in mijn inbox zag binnenkomen heb ik dan ook meteen gereserveerd.

Bij binnenkomst werden onze jassen aangenomen en werden wij naar onze tafel begeleid. Het restaurant is opgesplitst in verschillende ruimtes. Wij zaten in een soort veranda, zeer ruim en licht en aangenaam warm. Gedurfd interieur met oranje en paarse armstoelen en een grote ‘tros’ oranje bolle lampen in de nok van het glazen dak. Ruim bemeten tafels met wit linnen en oversized glazen – net zoals ik het graag heb dus. Het was al meteen duidelijk dat het er hier helemaal niet stijf aan toe ging. De bediening was zeer professioneel maar ook zeer ongedwongen.

Er werd ons uitgelegd dat wij een driegangen-menu zouden krijgen (27 euro). Voor een wijnarrangement (vanaf de cava tot en met de koffie met friandises) werd eveneens 27 euro berekend maar een wijntje kiezen van de kaart, of een glas huiswijn, was natuurlijk ook mogelijk. Wij besloten tot de witte huiswijn om te starten. Ondertussen was de chef bij onze tafel komen staan om het menu voor te stellen. Ik kan het niet woordelijk herhalen want ieder ingrediëntje, hoe minuscuul aanwezig ook, werd apart vernoemd. Ik ga toch een poging wagen ...
Voorgerecht: carpaccio van coquille St. Jacques met een zalfje van topinamboer (aardpeer), cannelloni van (rauwe) topinamboer met granny smith en wintertruffel, op lage temperatuur gegaard buikspek met kervelwortel.
Hoofdgerecht: fazant ontdaan van zijn karkas en gegaard op lage temperatuur, gekarameliseerd witloof, geglaceerde aardappeltjes, puree van butternut, een rondje van butternut gevuld met iets (pastinaak?), zwarte beuling en rode biet in een schuimige saus (geen idee van wat)
Dessert: citroenbavarois, ijs van thijm, een stukje gearomatiseerde sponscake, abrikozengelei, muscovado suiker, een kletskop en een ander stukje gebak.

Ondertussen genoten wij alvast van onze droge witte Graves. Geen idee van welk château deze afkomstig was, maar het is wel lang geleden dat ik nog zo’n lekkere klassieker gedronken heb.

Al snel werden de amuses opgediend. Een langwerpig bord met (v.l.n.r.) een sesamkoekje met zalmmousse, een sushi met nobashi garnaal en iets gefrituurds erboven op, een stukje pumpernickel met carpaccio van ossenhaas en een toefje fijne truffelmayonaise, als laatste een rondje levermousse met een gelei van chardonnay.

Na een korte pauze kwam het voorgerechtje. Een foto (*) zegt vaak meer dan duizend woorden en de ingrediënten heb ik hierboven allemaal reeds vermeld. Een zeer mooi ogend en ook lekker gerechtje, al kon ik lang niet alle smaakjes terugvinden die de chef opgesomd had. In ieder geval wel de boterzachte schijfjes coquille op een emulsie van aardpeer, de sliertjes aardpeer, de schijfjes granny smith, het vierkantje buikspek. Een mooie smaakcombinatie. Idem voor het hoofdgerecht: zeer mooie presentatie, perfecte cuisson van de fazant en een goed passend garnituur met de pompoen en het witloof. Hierbij dronken wij overigens de rode huiswijn: een cabernet sauvignon van niet nader vermelde origine (ik had mijn bril niet bij) maar wel zeer lekker en vol van smaak.

Uiteindelijk volgde het dessert. Alweer een plaatje. Ik ben niet zo’n dessertenmens, dus voor mij meer dan voldoende. Voor echtgenoot had het iets meer mogen zijn. Hij was dan ook zeer gelukkig met het bordje friandises dat bij de koffie werd geserveerd.



All in all een fijne ervaring, al blijft het jammer dat de porties in dit soort restaurants niet van dien aard zijn om een mannenmaag te kunnen vullen. Bij thuiskomst was er dan ook direct een aanval op de snoepkast. ;-)


(*) De kwaliteit van de foto's is ronduit slecht maar mijn flits gebruiken durfde ik toch niet.

Kelder (2)

Met heel veel opluchting, toch wel, meld ik dat het terras geheel ontdaan is van oude spullen uit de kelder. Het staat er maagdeloos te wachten op een mooie lente ...

Kelder

Onze kelder - correctie: manlief zijn kelder - is mij al jaren een doorn in het oog. Het is geweldig praktisch zo'n grote ruimte onder je huis, maar niet als alles, maar dan ook letterlijk Alles, er zo maar in gedumpt wordt. En dat is dus bij ons het geval. Manlief kan heel moeilijk dingen weggooien, dus waar verdwijnt het als het moet opgeruimd worden? Juist, in de kelder. Ik zou er nog niet eens zo'n moeite mee hebben moest alles netjes geordend zijn, maar dat is dus niet het geval. Er staan rekken tegen de muren maar als je iets moet gaan zoeken ben je een halve dag kwijt want alles wordt weggestapeld waar er toevallig een gat is, of op een hoop gegooid, om er daarna nooit meer naar te kijken. Op een gegeven moment heb ik dus gezegd: het is nu jouw kelder, trek er je plan mee, ik kom er niet meer in.
Als de mannen van de gas of het water komen om de meters op te nemen is het eerste wat ik roep 'zie dat ge uw nek niet breekt'.
Met de renovatie van onze woonkamer vorige maand had manlief wel eens wat gereedschap nodig, dus dan dook hij de kelder in om vaak onverrichter zake weer terug aan de oppervlakte te komen. Niet gevonden! Toen vatte hij dus het plan op (hoera!) om de kelder eens grondig aan te pakken. Ik ben nogal van de ongeduldige soort en vraag hem al een paar weekjes wanneer hij er aan gaat beginnen. Tenslotte is hij al drie weken iedere donderdag en vrijdag vrij vanwege nog op te nemen vakantiedagen. Vanmorgen was het dan zover. Vanuit mijn bureau hoorde ik hem trap op, trap af, gaan. Af en toe kwam er een vraag 'mag dat ook weg'. Van mij mag ALLES weg wat daar ligt. Er staan zelfs nog dozen van de verhuis van 16 jaar geleden die nog niet open zijn geweest.
Enfin, toen ik dan vanmiddag de tafel ging dekken trok ik toch wel hele grote ogen. Alles wat hij uit de kelder gehaald heeft staat nu op het terras (en er is nog niet eens een kwart van de kelder gedaan). Dat moet soort per soort gesorteerd worden en naar het containerpark worden gebracht. De vraag is alleen: wanneer? Ik hoop maar dat we niet van de regen in de drup zijn geraakt ...

Koud!

Koud en zonnig, eindelijk!!! Heerlijk weer is het nu: vijf graden en een mooi zonnetje. Moest er toch maar eens aan denken om mijn winterbanden op mijn auto te laten leggen want het zou best kunnen dat we toch nog winter krijgen. Wie had dat gedacht, vorige week?

Torta tenerina, enz.

Vanmiddag bezoek gehad van schoonzus en schoonbroer. Twee grote snoepers en manlief kan er ook wat van, dus ik dacht vanmorgen 'ik ga bakken'. Mijn appel-/rozijnencake zag er super smakelijk uit toen hij uit de oven kwam. Daarna ging de torta tenerina (zachte chocoladetaart) erin. Omdat het nogal een plakkerig deeg is met al die chocolade en bijna geen bloem had ik - mijn vorige pogingen indachtig - speciaal een siliconen vorm gekocht. Lukt altijd om de taart netjes uit de vorm te krijgen ... dacht ik. Niet dus. De taart brokkelde helemaal kapot. Nu ja, met de frambozencoulis en de slagroom kon ik er nog wel wat van maken en blijkbaar werd hij lekker bevonden want hij was op een klein stukje na helemaal op toen de gasten naar huis gingen. Maar liefst 200 gram pure chocolade was erin verwerkt! Ook de citroenbavarois (van de bakker) was meer dan half. Ik weet echt niet waar ze 't allemaal steken hoor. Zelf heb ik uit beleefdheid een klein stukje van elk meegegeten maar ik geef er niet echt om. En mijn appel-/rozijnencake? Tja, die was ik compleet vergeten. Manlief vond het niet erg. Zo heeft hij morgen nog wat om naar uit te kijken. :-)

Regen ...

Ik ben de regen en de wind kotsbeu. Vorig jaar rond deze tijd vroor het al. Ik verlang naar landschappen zoals op de foto ...

Goedgekeurd

Net terug van mijn jaarlijkse controle bij de gynecoloog. Ben weer van binnen en van buiten onderzocht en goedgekeurd voor een jaar. :-)

Aaargh

Ik lees net een pracht van een recensie en ga even op de aangegeven website kijken wat er daar in dat 2*-restaurant nog meer aan lekkers op de kaart staat. Bij de desserten valt mijn oog op "gateau aux chocola". Aaargh ... zó zonde! Ik begrijp niet dat een restaurant van dit niveau het zich durft/wil permitteren om zulke stomme fouten te maken. Ik heb het al meer geschreven: als je de taal niet meester bent, schrijf het dan gewoon in het Nederlands. Wat is er tenslotte mis met chocoladetaart? En als je dan toch persé chique wil doen, laat het dan tenminste even nakijken door iemand die wel foutloos Frans kan schrijven. Misschien moest ik mezelf maar aanmelden als proofreader.
Voor de goede orde, het is dus "gâteau au chocolat".

Van alles wat

Ben ik blij dat wij gekozen hebben voor vernist parket. Onze Mop heeft steeds vaker ongelukjes. Soms een klein plasje, maar af en toe ook een hoopje. Het gebeurt meestal 's nachts, hoewel ze dag en nacht door haar kattenluikje naar buiten kan. Stel je maar eens even voor dat zo'n 'ongelukje' een hele nacht in geolied of geboend parket intrekt ... dat duurt maanden eer dat eruit gesleten is. Nu neem ik 's morgens een klamme vod, veeg het op en je ziet er niks meer van.

Deze morgen hebben we de nieuwe overgordijnen opgehaald. Het zal weer een heel ander zicht zijn eens ze hangen. Eerst nog de haakjes erin prutsen. Priegelwerk voor iemand met veel geduld. Niet voor mij dus.

Vanmiddag weer lekker geluncht met manlief. Hij had nog zoveel verlof staan dat hij vanaf nu tot het einde van het jaar iedere donderdag en vrijdag thuis is. En dat moet dan op de een of andere manier gevierd worden. Met een lunchje in onze geliefde Zilverden bijvoorbeeld! Het was, zoals altijd, weer erg lekker.

Het weer

Ik moet even zeuren over het weer. Die abnormaal hoge temperaturen komen me eigenlijk stilaan de strot uit. Ik zweet me te pletter als ik met een - niet eens zo dikke - jas buiten loop. Dertien graden zag ik daarnet (17/11 - 10u32) op de buitentemperatuurmeter van mijn auto. Dat is toch geen temperatuur voor de tweede helft november. Ik snak echt naar wat kouder weer. Droog en koud, en een klein beetje zon.

Het leven

Net via via vernomen dat er een internetkennis enkele maanden geleden overleden is. Twee maanden jonger dan ik, een hartaanval. Het mag dan maar een internetkennis zijn die ik slechts een paar keer in levende lijve ontmoet heb en waar ik niet eens zo veel contact mee had, toch was ik er even niet goed van. Hij had nog zoveel taken hier op deze aardkloot. Zijn dochter en drie kleinkindjes hadden hem nog zo erg nodig. Na haar scheiding zou dat zijn taak worden, zorgen voor zijn dochter en haar kindjes, zo schreef hij me nog eerder dit jaar. Het heeft niet mogen zijn. Het leven is soms niet eerlijk.

Lekker hapje ...

Portugal 2

Portugal is geboekt! Het is nog totaal iets anders geworden dan wat we eerst in gedachten hadden. We waren ons zo aan 't bedenken, als we in juni alles doen (rondreis + Algarve), dan is de vakantie zo snel 'op'. Zeker omdat we dit jaar ook in september niet zijn weggeweest. Dus hebben we de reis gewoon opgesplitst in twee stukken. In juni gaan we voor 10 dagen naar de Algarve. De vlucht is geboekt en we hebben een mooi (uitziend althans) appartement gereserveerd in Cabanas de Tavira, helemaal aan de oostkust bij de Spaanse grens. Cabanas is een heel klein vissersplaatsje bekend van de tonijnvangst. Helaas is ook dit stukje Algarve al gedeeltelijk ingepalmd door projectontwikkelaars maar het is wel overal laagbouw en het zou er niet echt toeristisch zijn. We zijn benieuwd ... Nu de huurauto nog en dan mag het voor mijn part heel snel juni zijn. Het vervolg van onze Portugal-reis - het rondreis gedeelte met Lissabon en het noorden - zouden we dan in september willen doen. Als dat geen prettige vooruitzichten zijn ...

Verrassing

Het is altijd een verrassing als ik 's morgens mijn werk-Outlook open: zit er een opdracht in of niet? Mijn opdrachten komen namelijk voor 95%, wat zeg ik, 99% per mail. Ik had niet echt iets verwacht vanmorgen en mijn plan was om samen met de poetsvrouw een beetje te huishouden. Niet dat ik daarop zit te wachten want huishouden is niet mijn dada maar de nieuwe living wil ik nog wel eens aanpakken. Ik heb al tegen manlief gezegd 'Geen paniek, dat blijft niet zo. Dat komt omdat het allemaal nog nieuw is'.
Maar goed, het plan gaat niet door want er zat een fijne opdracht in mijn postvak. En ik heb ook een positief antwoord op een offerte die ik een half jaar (!) geleden heb gemaakt. Ze hebben er wel wat in geschrapt maar er zitten toch nog flink wat uren werk in. En, niet onbelangrijk, het betaalt goed! ;-)

Genieten

Ik geniet. Ten eerste al van de stilte in huis. De mannen zijn allebei gaan fietsen - de jongste doet een zware toertocht met de mountainbike, de oudste een lange rit met de koersfiets. Ten tweede geniet ik van het zonnetje dat zo heerlijk in de keuken binnen schijnt. Da's het voordeel van een laptop. Je neemt hem mee waar het fijn zitten is. Onze kater Zino denkt er blijkbaar hetzelfde over want die heeft zich naast me op de keukentafel geïnstalleerd. Mag niet, maar ach, hij kijkt zo lief en spint van genoegen. Wie ben ik om hem dat niet te gunnen?

Niet goed bezig

Neen, ik ben niet goed bezig. Ik ga vanmorgen naar de bakker voor een brood en kom thuis met twee worstenbroden (in bladerdeeg, zó lekker) en een clafoutis van myrtillen. Die worstenbroden zitten nu in de oven en zijn allebei voor mij. De clafoutis ga ik vanavond eerlijk delen met manlief.
Zo wordt het natuurlijk nooit wat met mijn lijn want vanavond eten we bovendien nog frietjes. :-(

Donderdag fotodag

Met dit barslechte weer vond ik het tijd voor een super zonnige foto. Deze is genomen in Nice (Z-Frankrijk).

:-)

We zijn weer compleet. Ik blij!

Volle maan

Ik slaap de laatste dagen weer zó slecht, dus ik ben maar eens even op de kalender gaan kijken. En ja hoor, volle maan is weer in aantocht. Vannacht is het zover. Nog één of hooguit twee slechte nachten dus, en dan ben ik weer tot het einde van de maand gerust.

Portugal

Ik heb me de hele morgen onledig gehouden met het zoeken van een vakantieverblijf in de Algarve voor onze zomervakantie van volgend jaar. We willen niet in een overdrukke plaats, maar toch kort bij een prettig stadje en een mooi strand. Tja, waar begin je te zoeken hé, het internet staat er vol van. Alleen vielen de prijzen van de appartementen me zwaar tegen. Weliswaar met de nodige luxe en in mooie residenties, maar dat hadden we vorig jaar in Zuid-Frankrijk voor ongeveer de helft van de prijs. Naar de prijzen van een kleine villa heb ik niet eens meer gekeken. Een package boeken bij een reisbureau is geen optie want vooraf doen we een rondreis in het noorden en rond Lissabon. Gelukkig vallen de hotelprijzen in die regio's wat beter mee. Ik heb nog wat tijd, dus ik zoek naarstig verder ...

Pffff ...

Donkere meubels zijn erg mooi, alleen zie je er dus alles op. Waar ik vroeger één keer per week - hooguit twee keer - stof afdeed (of liet doen) loop ik nu iedere dag met mijn stofdoek langs de meubels. Dat was niet echt de bedoeling. Maar alles went, vermoed ik.

Nieuw

Ode aan "oma"

Op geregelde tijdstippen nodigden mijn vriendin en ik onze beider moeders uit om samen ergens te gaan eten. Dat zouden we eind oktober weer eens gaan doen. Het lot heeft er helaas anders over beslist, want oma, zoals we mijn vriendin haar moeder noemden, is afgelopen nacht in haar slaap gestorven. Woensdag zou ze 90 geworden zijn, alles voor het feestje was al in gereedheid gebracht.
Oma genoot altijd het meest van onze uitjes. Ze hield van een lekker glas en op restaurant liet ze zich wel eens - heel bescheiden hoor - gaan. Ze dronk dan een glaasje champagne als aperitief, een glas wijn bij het eten en als afsluiter nog een Irish of een French coffee. Tegen die tijd was ze al erg vrolijk en spraakzaam geworden en hoe later op de avond, hoe plezanter het altijd werd met haar. Maar oma kon ook heel weemoedig zijn. Eigenlijk is zij de dood van haar man, onze papa, zoals zij hem altijd noemde, nooit helemaal te boven gekomen. Tijdens zo'n avondje uit kwam hij dan ook dikwijls ter sprake.
Ik ben heel blij dat we dit de laatste jaren nog voor oma hebben kunnen doen want ze keek erg uit naar onze uitstapjes. Maar ik ben er zeker van dat oma nu ook gelukkig is, want ze was er vast van overtuigd dat ze ooit terug naar haar man zou gaan, en dat is nu gebeurd.
Rust zacht, lieve oma en doe de groetjes aan opa.

Voor en na

Tijd voor een foto

Vluchten

Gisteren na amper 4 uren werken was het onderparket geplaatst en vanmorgen om 9u lag alle parket erin. Wow, zo snel als dat gaat hoewel het passen en meten is en alles netjes tegen elkaar leggen want aan klikparket doen we niet mee. Nu wordt hij dus geschuurd. Eerst met een korrel 40, straks met een korrel 80 en als laatste een korrel 120 en daarna wordt hij fijn gepolierd maar dat zal niet meer voor vandaag zijn. Zo vertelde mij de vriendelijke jongeman die al twee dagen mijn huisgenoot is.
Maar vanmiddag ga ik vluchten want ik word stapelgek van het helse lawaai van die schuurmachine, ook al zit ik drie kamers verder met alle deuren potdicht. Ik heb mijn moeder al bereid gevonden om samen een stapje in de wereld te zetten. Dat kost bij haar trouwens nooit veel overredingskracht. Ze heeft trouwens nog een pulletje nodig en een paar pantoffels, en er is in de buurt een nieuwe tearoom geopend die we nog niet uitgeprobeerd hebben. Hoog tijd dus om dat vanmiddag uitgebreid te doen.

Moet er nog stof zijn

Er wordt hier geschaafd, geklopt, gelijmd en genageld dat het een lieve lust is. Het stof vliegt me - tot zelfs in mijn bureau - rond de oren. Maar mij hoor je verder niet klagen. Gisteren in de namiddag werd ik dan toch nog gebeld dat ze vandaag zouden beginnen. 7u vanmorgen stonden ze op de stoep, en het werk vordert gestadig.
Onze poezen weten niet waar kruipen van ellende. Vooral voor onze blinde Mop is het erg moeilijk. Zij heeft haar vaste plekje op de leuning van de zetel, maar aangezien de kamer leeg moest is die zetel al een paar dagen weg. Ik had wel een kussen neergelegd en gisteren had ze uiteindelijk haar draai daar gevonden. Maar vanmorgen moest dat kussen ook weg, dus nu loopt ze hier al de hele dag rond als een kip zonder kop. Ze mauwt niet maar je merkt dat ze iets zoekt wat ze niet vindt. Heel zielig is dit. Alleen al voor haar zal ik blij zijn dat alles weer een beetje normaal is. Hopelijk tegen het eind van de week, al zal dat kantje boordje worden denk ik.

Ze zijn niet gekomen :-(

Ondanks plechtige beloftes, én de belofte dat hij zou bellen moest er iets tussenkomen, is de parketman deze morgen niet opgedaagd. Om tien uur heb ik ten lange leste zelf gebeld en zijn uitleg sloeg nergens op. Zelfs geen verontschuldiging, niks. Ik was Razend (met hoofdletter R). Het is dat het onmogelijk is iemand anders te vinden die op korte termijn kan komen, anders wist ik het wel.
Toevallige lezers wil ik dus waarschuwen voor de firma Stals uit Lokeren (op mijn blog schrijf ik tenslotte wat ik wil): geen zaken mee doen. Ze deugen niet, komen hun afspraken niet na, het is zelfs te veel moeite om even te bellen. Niet doen dus.

Hoe dom kan je zijn ...

Ik ging mijn vaatwasser reinigen en had daarvoor zo'n speciale reinigingsflacon van Finish gekocht. Nu is dit niet mijn normale merk, maar ik was niet meer zo tevreden van Dreft en Calgonit, dus ik wilde wat anders proberen. Op de sticker op de voorkant van de flacon stond "enkel de sticker verwijderen, niet de dop". Dus ik trek die sticker eraf en zet de flacon omgekeerd in het bordenrek onderaan in de vaatwasser zoals op de sticker stond. Ik zet de vaatwasser op 65° en op lang programma, 2 uren en 25 minuten maar liefst. Na die tijd open ik de machine en wat zie ik, heel verbaasd? Die flacon is nog net zo vol als toen ik hem erin zette! Dan valt mijn oog op een stickertje óp de dop ... en toen viel het muntje ook. Stom, stom, stom!

Kaal

Het wordt stilaan kaal in huis. Eerst het tapijt weg, toen alle schilderijen en foto's van de muren (om te kunnen schilderen), en nu ook de eetkamermeubels weg! Ik ga ze in ieder geval niet missen en ben blij dat we er zelfs nog een paar centen voor gekregen hebben. Ik had het eigenlijk niet meer verwacht. Ze stonden al weken op tweedehandssites en er stuurde wel eens iemand een mailtje met een bod ... 150 euro in het beste geval. Ten lange leste had ik vrijdag een afspraak gemaakt met de Kringloop om ze te komen ophalen. Toen vond ik het toch weer zonde van ze gratis en voor niks weg te geven aan een instelling die ze wél voor geld voortverkoopt en dacht ik 'ik probeer het nog eens op een andere tweedehandssite'. En gisteren, onderweg naar Aken, hadden we prijs! Gisteravond zijn ze al opgehaald. Morgen de rest van de meubels en spullen eruit zodat dinsdagmorgen de mannen van het parket aan het werk kunnen. Ik hoop tenminste dat ze komen ... Wordt vast vervolgd!

Het is nu echt begonnen ...

De werkzaamheden in onze woonkamer bedoel ik. Vanmorgen iets na achten stond de verwarmingsman al aan de deur. Er moesten namelijk nog enkele in-de-weg-staande buisjes weggewerkt worden. Dat heeft hij netjes gedaan.
De meubelwinkels hebben ook al contact opgenomen over de levering van de meubels. Staat gepland op 21 oktober. Spannend!
De enige waar we een beetje (veel) moeite mee hebben is de man van het parket. Hij zou ons midden deze week (= woensdag voor mij) bellen om definitief af te spreken of ze nu volgende week maandag of dinsdag beginnen. Woensdag niemand gehoord. Gisteren bel ik hem zelf op de middag, maar hij had zijn agenda niet bij. Of ik na twee uur nog eens wou terugbellen. Halloooo ... hij ging toch bellen?! Maar goed, ik tussen twee en vier ontelbare pogingen gedaan om hem te bellen, kreeg echter geen antwoord. Dan maar een kwaaie mail gestuurd en een half uur nadien nog eens gebeld. En toen werd er plots wel opgenomen. Dinsdag of woensdag zouden ze beginnen (al één dag opgeschoven dus ...), maar hij wilde eerst nog eens komen kijken. Lijkt me een logische stap, maar dat had hij al veel eerder moeten doen. Dat had hij trouwens ook beloofd zo'n vier weken geleden, echter al die tijd hebben we niemand gezien. Hij zou dan vanmorgen langskomen of volgende week dinsdag maar dan kunnen ze dinsdag niet beginnen. Als hij toch niet zou komen vanmorgen, dan ging hij in ieder geval bellen. Wat denk je? Niemand gezien, en niemand gehoord. Mijn vertrouwen in dat bedrijf staat op dit moment op level zero. Straks dus voor de zoveelste keer nog maar eens zelf erachteraan gaan. Grrrrrr. Ik word er helemaal slechtgezind van.

Blauw

Respectievelijk Tropea (Calabria), Taormina (Sicilia) en Furanafushi (Malediven).

De herfst kleurt paars

Ja, de herfst kleurt paars. Tenminste als je afgaat op de etalages van de sjieke en minder sjieke modewinkels in Knokke. Ik wist niet eens dat er zoveel verschillende tinten paars waren! Ik heb het nooit een mooie kleur gevonden, maar weer is gebleken dat een mens op den duur toch zwicht. Vorig jaar al was er nogal wat paars te zien in de winter en toen al had ik één stuk paars gekocht. Ondertussen liggen er al verscheidene paarse bloesjes en T-shirts in mijn kast. Ik had daarstraks ook nog mooie paarse enkellaarsjes gezien maar helaas waren ze in mijn maat al uitverkocht. :-(

Opruimdrang

Ik weet niet wat me bezielt maar ik zit opgescheept met opruimdrang. Iets wat me nog nooit overkomen is, en het is ook geen lente trouwens. Maar goed, een onweerstaanbare drang ... daar moet je gewoon aan voldoen. Vanmorgen heb ik de vestiairekast in de gang beneden aangepakt. Daar staan namelijk (bijna) al mijn handtassen, zodat ik ze gemakkelijk voor het grijpen heb. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik niet zó dikwijls verwissel van tas, da's veel te veel gedoe. En nu vond ik de tijd rijp om wat tassen te elimineren. Met pijn in het hart heb ik zeven handtassen, groot en klein, in de zak voor 'de arme kinderen' gestopt. Tassen die ik al jaren niet meer meedroeg maar waar ik blijkbaar toch op een of andere manier aan gehecht was want bij iedere tas dacht ik 'zou ik deze nog even terugzetten'. Op zo'n moment moet een mens hard zijn, of er komt helemaal niks van terecht. Er staan nu nog zeker drie tassen - oude handtassen, nog zonder GSM-vakje zelfs - waarvan ik weet dat ik ze nooit meer zal meenemen, maar ik kan er echt nog geen afscheid van nemen. Volgend jaar nog maar eens een poging wagen, want ik heb gemerkt dat ik aan tassen echt geen gebrek heb. En mijn nieuwe rode handtas die ik zaterdag voor een prikje op de kop heb getikt, die staat helemaal vooraan te pronken!

Digitaal

Mijn allereerste foto met de digitale camera (Venetië, oktober 2003)

Renoveren

Even een vervolg breien aan mijn blogje van 15 september. Ondertussen zijn we al een heel eind opgeschoten met de werkzaamheden. De kasten zijn uitgeruimd, in totaal 10 volle bananendozen en 4 grote zakken voor het stort. Het viel me toch moeilijker dan ik had gedacht om dingen weg te gooien. Bij het inladen van de nieuwe kasten zal er dus nog even gesorteerd en alsnog weggegooid moeten worden.
De muren en het plafond zijn geschilderd, behalve de contrastmuur (muur waar de inbouwhaard in zit). Daarvoor had ik allerlei staaltjes meegenomen uit de Brico. Het ziet er wel vrolijk uit met al die kleurtjes maar zo kan het natuurlijk niet blijven. En ik kan moeilijk kiezen want een klein plekje petroleumblauw of violet is nog wel iets anders dan een hele muur in die kleur! We laten het dus even bezinken. Morgen beginnen we aan de deuren en de ramen. Het fijnere werk dus. En morgen middag gaan we lekker uit lunchen. Dat hebben we wel verdiend ...

Luchtballon

Deze hing gisteravond pal boven onze tuin!

Griekse keuken

Wat koken (en eten) betreft ben ik zeer traditioneel. Ik hou van de Belgisch/Franse keuken met een mediterraanse toets. Gisteren echter had ik echt zin om eens iets uit te proberen. We hebben al een aantal keren heerlijk gegeten bij het Mezze Cafe Varelli in Antwerpen, dus Griekse hapjes zouden het worden. Tzatziki, keftedakia, spanakopita, kolokytakia keftede en yiaourti me meli ke karidhia als dessert. Ik had ook mijn moeder uitgenodigd en ik weet zeker dat, moest ze geweten hebben wat we zouden eten, ze een uitvlucht had gevonden om niet te hoeven komen. Maar ze heeft gesmuld, net zoals wij drieën.
Ik wil hier geen receptensite van maken, maar we vonden de Griekse gehaktballetjes zó lekker dat ik dat receptje toch maar even hier ga neerzetten.

Keftedakia
* 1 kleine ui
* 250 g kalfsgehakt
* 1 eierdooier
* 1 theelepel oregano
* ½ theelepel paprikapoeder
* ¼ theelepel kaneelpoeder
* 1 eetlepel tomatenketchup
* 3 eetlepels paneermeel
* zout, peper
* 2 teentjes knoflook
* 4 takjes peterselie
* 2 takjes munt
* 2 eetlepels bloem
* 3 eetlepels (olijf)olie

De ui pellen en fijnsnipperen. In een kom de uisnippers, het gehakt, de eidooier, de oregano, het paprikapoeder, het kaneelpoeder, de ketchup, het paneermeel, het zout en de peper door elkaar mengen. De knoflook pellen en erboven uitpersen.
De peterselie en de munt erboven fijn knippen.
Het gehaktmengsel nogmaals goed doorkneden en er kleine balletjes van vormen. In een diep bord de bloem strooien en de gehaktballetjes door de bloem wentelen, zó dat de balletjes er helemaal mee bedekt zijn.
In een pan de olie verhitten en de gehaktballetjes in ± 10 minuten aan alle kanten bruin bakken.

Met dank aan Ingrid voor het recept!

Herfst

Poes

Onze Mop, vijftien en een half, wordt nu echt wel oud. Ze is al meer dan een jaar volledig blind, maar ze trekt nog goed haar plan in huis. Ze gaat ook nog buiten, maar verder dan het terras en een klein stukje van het gazon komt ze niet meer. Haar vaste plekje in huis is op de leuning van de zetel (soms links, soms rechts). Met veel moeite kan ze er nog op geraken, en daar ligt ze dan vrijwel de hele dag te slapen. Maar de laatste weken is ze er al verschillende keren afgevallen. Een doffe plof op het parket en daar ligt ze dan. Heel zielig. Ik weet niet of ze zich pijn doet, maar ze zit dan op de grond heel onwezenlijk te kijken. We hebben al geprobeerd haar op een ander plekje te leggen, gewoon in de zetel wat toch een stuk minder hoog is en waar ze eigenlijk niet af kan vallen. Maar ze wil altijd terug naar die leuning.

Ontruimen

Hehe, het heeft wat voeten in de aarde gehad maar eindelijk is dan toch ons nieuw parket besteld. Plaatsing in de week van 12 oktober. Meubels komen in de week van 19 oktober. Ter voorbereiding - en om eens te zien wat 'het zegt' zonder vanwege blijkbaar geen mode meer - hebben we alvast het tapijt, dat al 33 jaar onze woonkamer siert, weggehaald. De living oogt ineens een stuk groter, hoewel het huidige parket best wel donker is van kleur. Het nieuwe parket wordt heel licht, de nieuwe meubels donker. Het wordt vast prachtig al zullen daar nog heel wat uren werk aan vooraf gaan: schilderen en behangen, alle kasten leeghalen en de inhoud in dozen stoppen, de meubels versjouwen en droog wegzetten tot de kringloop ze komt halen, enz. Dan nog nieuwe gordijnen, lampen en decoratie want het wordt totaal anders dan het was. Ik kijk er naar uit!

11 september 1976

Vandaag 33 jaar geleden was voor echtgenoot en mij een heel belangrijke dag. Toen zijn we namelijk getrouwd. Of het ook de dag van ons leven was? Het was in ieder geval een hele drukke dag met veel te veel erin gepropt, maar zo ging dat dus in 1976. Het begon al met een ontvangst van de 'suite' bij ons thuis (wij zijn gewoon ouderwets van thuis uit getrouwd, samenwonen was een no-no) met een hapje en een drankje. Daarna ging het in gehuurde statige zwarte Mercedessen naar het gemeentehuis voor de burgerlijke plechtigheid. De fotograaf in zijn wagen achter ons aan om het allemaal netjes vast te leggen voor het nageslacht. Na het gemeentehuis volgde de kerkelijke plechtigheid. Met recht een 'plechtigheid' want het koor waarin mijn vader zong verzorgde de gezangen. Wijzelf hadden het liever iets moderner gehad, maar vaders wil was wet in die tijd. Na de kerk met het gevolg naar de feestzaal waar de eerste genodigden voor de receptie al stonden te wachten. Mijn ouders zaten in zaken in die tijd, dus er was heel veel volk op de receptie. Ik herinner me er verder weinig van, alles gaat op zo'n dag toch een beetje langs je heen. Na de receptie volgde het diner voor de naaste familie. Even een paar uurtjes rust en genieten, van het eten en van elkaar. Dan volgde de fotosessie, helaas in de regen. En tegen acht uur moesten we alweer paraat staan voor de genodigden voor ons avondfeest met een gigantisch buffet en een echte bruidstaart met verdiepingen. En toen moesten we gaan dansen: echtgenoot en ik de openingsdans (ik denk dat het Samba Pa Ti van Santana was, maar ik ben niet helemaal zeker), daarna ik met mijn vader, echtgenoot met zijn moeder, enz. enz. Helemaal volgens de etiquette. Het feest is nog heel lang doorgegaan maar wij zijn er rond een uur of twee van onder gemuisd want we moesten om zes uur de volgende morgen ons vliegtuig halen naar Mallorca voor een welverdiende huwelijksreis.

Koud zweet

Gisteren moesten we persé nog een keer naar zee. Het was zo'n mooi weer, dus wij onze handdoek en ons boek ingepakt en weg waren we. Toen we ons neervleiden op onze gehuurde ligbedden en ik zo eens rondkeek of ik nog wat 'bekenden' zag (en die zag ik!) viel het mij op dat 90% van de badgasten gepensioneerden waren. En toen bedacht ik mij dat wij zelf ook niet ver meer van ons pensioen zijn. Het koude zweet brak even uit want pensioengerechtigd betekent toch dat je aan de laatste fase van je leven begonnen bent. En ik moet nog zoveel, heb nog zoveel plannen en wensen. Nog maar goed dat we niet op voorhand weten hoe lang we 't gaan trekken.

Huh?!

We zijn wel veranderd op 37 jaar tijd!!!

Tja ...

"There is more money being spent on breast implants and Viagra today than on Alzheimer's research. This means that by 2040, there should be a large elderly population with perky boobs and huge erections and absolutely no recollection of what to do with them."

Nostalgie

In de stille Kempen op de purperen hei,
Staat een eenzaam huisje, met een berk er bij,
En een zomeravond, in gedroom alleen,
Kwam ik ongeweten langs dit huisje heen.

Hoe schoon nog de wereld, de zomerse hei,
Dat is hier op aarde de hemel voor mij!

In het eenzaam huisje, zat een meisje ach!
Lijk ik nergens anders, ooit een meisje zag!
Door het venster keek ze, mij verlegen aan,
Schoof het gordijntje toe en is maar opgestaan.

Hoe schoon nog de wereld, de zomerse hei,
Dat is hier op aarde de hemel voor mij!

Maar wat heeft de liefde, ook hier niet verricht!
Want nu schuift het gordijntje, nooit meer voor me dicht!
Door het open venster, dat men vroeger sloot,
Lach ik op ons kindje op zijn moeders schoot.

Hoe schoon nog de wereld, de zomerse hei,
Dat is hier op aarde de hemel voor mij!

Herfst

Wat een rotweer op deze eerste septemberdag. Het regent al de hele dag. Een reuzen verschil met gisterenavond toen ik om 21u nog met open kap rondreed bij 23°.
Man heeft alvast wat klein hout gehaald om de open haard aan te maken. Misschien is het vanavond nog niet echt nodig, maar als het zo'n weer blijft zitten wij morgenavond voor een brandend haardvuur. Gezellig, dat wel, maar wel een beetje vroeg op 't jaar.

Happy together

Vroeg op

Ik was al vroeg op op deze zonnige zaterdag. De reden is simpel: rond 10u komt de man van het parket kijken hoe hij onze living gaat aanpakken. Nu ja, hij of een ander, want volgende week komt er nog eentje. Dus het moet er allemaal een beetje toonbaar uitzien. Vooral ik dan, en het duurt altijd wel even voor de slaap uit mijn gezicht is. Maar hij kan komen, het huis ligt er netjes bij en ik ben zo wakker als ik maar kan zijn.

Donderdag fotodag

Sterren ... ja of nee - De Zwaan*, Etten-Leur

Gisteravond, dankzij de Restaurantweek in Nederland, hebben wij onze eerste ervaring opgedaan in een restaurant met een Michelinster. Het heeft mij nooit echt aangesproken omdat ik het geld er niet aan kon geven maar nu, met een menu aan 35 euro, wilde ik het toch wel eens proberen. Goed, wij naar Etten-Leur, Restaurant De Zwaan (1*, 15 pt Gault Millau). We werden daar vriendelijk ontvangen in het pandje op de Markt en naar onze ronde tafel geleid. Er waren al heel wat tafels bezet en aan de menukaartjes te zien waren het allemaal “restaurantweeketers”. De Zwaan is niet echt wat ik een gezellig restaurant zou noemen. Eigenlijk is het een tamelijk groot huis, verdeeld in verschillende kamers. Er hangt redelijk wat kunst aan de muur, mooi en minder mooi, kwestie van smaak uiteraard, maar voor de rest is het kaal. Muren overwegend wit gemengd met het eeuwige grijs, wit tafellinnen en zwaar zilveren bestek (waar ik wel van hou). Wat ik zeer ongezellig vond, en niet restaurantwaardig eigenlijk, was de verlichting in het deel waar wij zaten. Het authentieke balken plafond zat vol met van die lelijke grote ouderwetse spots. Absoluut ongezellig. Wat mij nog stoorde was het indringende parfum van de flamboyante zaakvoerder die deze avond, naast de echte maître, tevens fungeerde als maître en als sommelier. Telkens hij onze tafel passeerde kwam er daar een walm van parfum mee die echt onaangenaam was. Gelukkig vervliegen zo’n dingen nogal snel, dus in de loop van de avond was dat ‘probleem’ opgelost.

We waren nog maar amper gezeten toen onze aperitieven werden opgenomen. In overleg bestelde ik voor mezelf een glas witte wijn die ik kon doordrinken bij het voorgerecht. Hun huiswijn vermoed ik en als ik goed gekeken heb was dit een Domaine Saint Felix Cuvée Pierre Martin Blanc. Man wilde wel een rode porto. Daarbij kwamen wat snoeperijtjes: een stengel van tuinkruiden, een kletskopje van chorizo, een zandkoekje met parmezaan en een rondje met olijf. Het leken wel dessertkoekjes. Origineel en smakelijk.

De menukaart: 5 gangen, dus we begrepen al dat we mits meerprijs twee gerechten extra konden kiezen. Inderdaad, zo bleek toen de flamboyante zaakvoerder het menu kwam toelichten. Basis voor de restaurantweek is een driegangenmenu aan 35 euro maar De Zwaan had ervoor gekozen twee extra tussengerechten in te lassen. We kregen een nieuwe kaart, met prijzen deze keer (*) en we moesten het allemaal maar eens rustig bekijken. We hadden al wel wat mini-mini gerechtjes zien voorbijkomen, dus eigenlijk was het snel beslist: man ging voor de 5 gangen en ik nam 4 gangen want ik eet geen eendenlever (tweede tussengerecht). Daarbij kozen we ook voor echtgenoot dezelfde witte wijn die ik in mijn glas had en voor bij het hoofdgerecht zouden we de rode wijn van het arrangement nemen (Cabernet Sauvignon 2007, Reserve, Bodega Panul, Colchagua Valley, Chili).

Al gauw werd ons een amuse geserveerd: een huisgemaakt garnalenkroketje met rouille in een nogal hoog onhandig glaasje. Het was een hele kunst met het vorkje het kroketje in stukjes te krijgen in dat smalle glaasje, dus bij mij werd het nogal een smosboel. Het garnalenkroketje was lekker maar het smaakte niet erg naar garnaal. De rouille was gewoon goed, minder op smaak dan ik gewend ben.

De gerechten dan …
Voorgerecht: gazpacho van meloen met rivierkreeft en yoghurtsorbet. Een langwerpig bord met links een glaasje gazpacho met komkommerschuim, in het midden een vierkantje gegrilde watermeloen en rechts een klein timbaaltje rivierkreeftjes met een mini quenelletje yoghurtsorbet erop. De gazpacho was lekker, het komkommerschuim paste er heel goed bij met zijn zachte smaak. Ik ben niet zo van de rivierkreeftjes, ik vind dit niet een ingrediënt waarmee je veel eer kan behalen. Het stukje gegrilde watermeloen was een plezant aardigheidje.
Eerste tussengerecht: gegrilde heilbot met bloemkoolcouscous en zomertruffel. Een diep bord met een stukje gegrilde heilbot (2x3 cm) op een rondje bloemkoolcouscous. Op de heilbot wat schilfers zomertruffel. Onderaan een sausspiegel(tje) van onbestemde smaak en erbij nog een half ministronkje gestoofd witloof. Lekkere heilbot, maar zo’n mini mini stukje dat het in twee hapjes binnen was. Ook het rondje bloemkoolcouscous was lekker en origineel van smaak.
Tweede tussengerecht (voor man): makreel met likkepot van eendenlever, citroenbulgur en rode biet. Een makreelfiletje dus op een bedje van citroenbulgur met weinig smaak vergezeld van een schijfje eendenlever met daarbovenop wat kleurige bolletjes (de likkepot vermoed ik) en twee hele rondjes rode biet! Ernaast nog een lepeltje kalfsjus. Hier de eerste en enige hoera-klank tijdens deze maaltijd. De eendenlever: die smolt weg op de tong en zo’n lekkere had hij nog nooit gegeten.
Hoofdgerecht: runder rib eye gerookt op hout van whiskey barrels, pommes praques en gedroogde tomaat. Pommes wat??? Nu ja, we zouden het wel zien. Een aantal mooie sneetjes van de entrecôte op een spiegel van vleesjus verrijkt met whiskey, twee halve kerstomaatjes en pommes praques dus. Ik heb me echt moeten inhouden om niet luidkeels te gaan lachen toen ik het rondje geprakte aardappel (pommes écrasées) op mijn bord ontwaarde. Beste mensen, als je de Franse taal niet machtig bent, sla er dan geen slag naar en schrijf niet zo’n idiote dingen.
Dessert: kruimeltaart van rood fruit met stroopwafelijs en caramelmousse. Een vierkantje kruimeltaart met binnenin rood fruit, een quenelletje caramelmousse en een quenelletje (lekker) stroopwafelijs. Niets bijzonders, gewoon lekker.

Mijn commentaar bij het eten: de porties waren klein, echt heel klein. Ik had aan het einde van de maaltijd wel voldoende gegeten maar mijn man – okee, toegegeven, die eet misschien abnormaal veel – had er zonder enige moeite nog drie gangetjes bij gekregen. Gelukkig werden de broodjes regelmatig bijgevuld, maar het is wel jammer dat je met brood je maag moet vullen. Vooral het eerste tussengerecht was eigenlijk schandelijk duur voor wat het was. Je zag het stukje heilbot amper liggen, in twee happen was het binnen. Wat we kregen was allemaal lekker, maar niet dat je zegt "hier wil ik nog eens eten". Misschien ben ik gewoon wel een heel moeilijk mens. Ooit heb ik op een forum een discussie gehad over de prijsstelling in sterrenrestaurants en mijn vraag was toen "als het twee keer zo duur is, is het dan ook twee keer zo lekker". Daarop kreeg ik hele felle reacties. Nu weet ik dus dat dat niet zo is. Bij geen enkel gerecht had ik een "wow" gevoel, er was niks dat er echt uit sprong (behalve dan die eendenlever van mijn man). Nu, we hebben dit eens kunnen proberen tegen een redelijke prijs maar het is wat ons betreft niet voor herhaling vatbaar. Ik heb ook heel veel moeite met het feit dat er expliciet bij een gerecht vermeld wordt "en rode biet" en je dan uiteindelijk twee rondjes van 2 mm dik ter grootte van een stukje van 5 cent op je bord terugvindt. Vermeld dat gewoon niet, laat dat een extra verrassing zijn dan kan het alvast niet tegenvallen.

Uiteindelijk blijf ik mij dus de vraag stellen wat toch die hoge prijzen rechtvaardigt. Het zitcomfort? Ik heb al op betere stoelen gezeten. De aankleding? Die was helemaal niet bijzonder. Het personeel dat mekaar wat in de weg liep? Ik denk dat het de rekening is. Die wordt namelijk afgedrukt op een A4tje van 120 gram …

Als eindconclusie kan ik eigenlijk alleen mede-blogger Bert maar bijtreden als hij schrijft "een zaak voor dames met veel poen die niet teveel eten". Ook voor mij is de verhouding scheef.

(*) Prijzen voor het Restaurantweekmenu:
5 gangen: 60 euro - met bijpassende wijnen: 95 euro
4 gangen: 47,50 euro – met bijpassende wijnen: 72,50 euro
3 gangen: 35 euro – met bijpassende wijnen: 53 euro

Zino

Een dag of drie geleden kwam onze Zino (kater) thuis en toen ik hem wilde oppakken gromde hij als een kwaaie hond. Dat doet hij nooit, dus ik even gekeken of hij misschien gewond was. Zat er toch wel een gat in zijn buik met een doormeter van anderhalve centimeter. Een verse wonde, maar hij begon ze al snel proper te likken en we dachten dat het vanzelf wel weer zou dichtgaan. Hij scheen er ook verder geen last van te hebben. Toen ik dan vanmorgen nog eens keek was de wonde weer helemaal open en ben ik toch maar langs de dierenarts geweest. Bleek dat het geen gat was, maar een snede die helemaal open stond en het was ondertussen helemaal ontstoken. Zino gaf nochtans geen kik toen hij eraan kwam. Tot hij het haar begon weg te scheren en begon te ontsmetten! Ik kon hem amper nog op de tafel houden. Lang verhaal kort: wonde schoongemaakt, het vuil er zo goed mogelijk uitgeprutst, twee hechtingen, een prik kortwerkende antibiotica en een prik langwerkende antibiotica. Nu zou het beest er moeten afblijven want anders likt hij de draadjes eruit. Maar maak dat maar eens wijs aan een kat! We moeten het goed opvolgen en als de wonde weer gaat openstaan moeten we terugkomen. De huid rondom moet dan worden weggesneden en er moet opnieuw genaaid worden, maar dan wel veel ingrijpender. Dus iedere keer als ik dat kopje richting buik zie gaan kijk ik heel streng en roep ik 'mag niet'. Tot nu toe luistert hij ...

Zonnebloem

Zo'n mooie zonnige dag, daar hoort ook een zonnige bloem bij.

Mooie liedjes

Wat heb ik weer heerlijk gewerkt vandaag. Maar helaas, aan alle mooie liedjes komt een einde. De vervanging van drie weken is voorbij. A. is terug uit vakantie en begint morgen weer te werken. Woensdag ga ik nog een keer om alles met haar te overlopen en eventuele fouten te verbeteren, en dan is het definitief gedaan. Ik vind het heel spijtig. Vroeger nooit gedacht dat cijfertjes me ooit nog eens zouden boeien, maar dit is echt werk wat me op het lijf geschreven is. Ik kijk dus al uit naar december, dan neemt A. nog eens twee weken verlof en mag ik terugkomen.

Zomaar een dag aan het strand

Al jaar en dag - eigenlijk vanaf dat zoonlief in Vlissingen is gaan studeren - gaan we als het weer het maar even toelaat naar het badstrand in Vlissingen. Een klein uurtje rijden, een fijn zandstrand, terrasjes binnen handbereik, meer moet dat niet zijn. Na al die jaren komen we ook steeds dezelfde mensen tegen op het strand, ieder op zijn eigen plekje. Het is echt een cosmopolitisch geheel en een kleurrijk strand. Veel Nederlanders uiteraard en heel veel Belgen. Op netjes uitgespreide badlakens, meegebrachte stoelen of ter plekke gehuurde ligbedden. Koelbox met drankjes en hapjes onder de parasol. Altijd zijn er de drie oudere (+75) dames die elk op een appartementje wonen en het strand zien als hun eigen grote hof. Ze zitten de hele middag te kwebbelen en gaan af en toe ook een eind zwemmen. Klokslag vier uur zijn ze weg, dan moet er gekookt en gegeten worden. Dan heb je het groepje Antillianen dat vlak bij de trap zit. Ze zijn met zijn drie, twee zware vrouwen - één donkere en één lichtere - en een peutertje. Dit wil zeggen, aan het begin van de middag zijn ze met drie ... tegen de avond is hun groep uitgebreid tot soms wel een man/vrouw/kind/baby of twintig. Een hele gezellige bende. Telkens er iemand bijkomt gooit hij zijn kleurige laken achteloos in het zand en plant zijn AH of C1000 boodschappentas neer bij de andere boodschappentassen. Het moet een familiegebeuren zijn want iedereen gebruikt alles van iedereen. Ze eten en drinken de hele dag door en hebben altijd veel lol. De twee Filippijnse meisjes (vrouwen, maar ze zien er zó jong uit) met hun Hollandse mannen zijn ook redelijk vaste klanten. De vrouwen onder een reuzen parasol, steevast mét koelbox met lekkere hapjes (altijd sticky rice voor de dames), een en al dienstbaarheid voor hun mannen en hun kindjes. En dan is er nog een stroom Surinamers die eerst al hun vrienden gaan opzoeken voor ze zich eindelijk ergens neerzetten. Net zo'n kleurrijk geheel als de Antillianen. Heel af en toe zien we ook een moslimkoppel. Zij helemaal gekleed, mét hoofddoek, op een stoeltje waar ze de hele middag niet afkomt, hij in zwembroek zich gedragend als iedere andere West-Europeaan.
Een dagje badstrand Vlissingen is écht vakantie!

Denkertje

"I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel."

(Maya Angelou)

Donderdag fotodag

Herinnering aan een mooie vakantie (Jordanië, maart 2009)...

Naar de kapper

Ik was vanmorgen nog eens bij de kapper. Daar neem ik dan de damesbladen door om de recepten er uit te knippen. Dat mag, ik heb het netjes gevraagd. ;-)

Ik was zeer nieuwsgierig naar één bepaald gerecht:
Aardbeienrisotto
250 gr aardbeien
175 gr risottorijst
7,5 dl melk
1 vanillestokje
75 gr suiker
0,5 dl room
1 eierdooier
1 dl rosé
klontje boter

De melk aan de kook brengen met het overlangs doormidden gesneden vanillestokje en de suiker. Even laten trekken, dan het vanillestokje verwijderen. De melk warm houden maar niet meer laten koken.
De room mengen met de eierdooier.
200 gr aardbeien pletten (met een vork of met de mixer).
Een klontje boter smelten in een grote pot op matig vuur. De rijst erbij doen en roeren tot alle korrels glanzen. De rosé erbij gieten en blijven roeren tot het vocht is opgenomen door de rijst. De aardbeienmoes toevoegen en een minuutje laten stoven. Een pollepel warme melk toevoegen en regelmatig roeren tot het vocht bijna volledig is opgenomen. Herhalen tot alle melk is opgebruikt. De pan van het vuur nemen en het room/ei-mengsel erdoor roeren.
De risotto verdelen over voorverwarmde kommetjes en garneren met de overschot van de aardbeien. Warm serveren (*).

(*) Wij hebben deze risotto half-koud gegeten.

Qua kleur zag de risotto er niet echt smakelijk uit, maar hij was wel heel lekker.
Met dank aan de Belgische Libelle.

Alles heeft zo zijn reden

Ik zou vanmorgen naar zee rijden, zomaar in mijn eentje. Boek mee, en lekker languit op een ligbed op het strand. Man ging de Dodentocht fietsen (+ met de fiets naar Bornem en terug, totaal 190 km). Ik stond op het punt om te vertrekken toen er plots iets me deed besluiten om niet te gaan. En gelukkig maar, want om kwart voor vier kreeg ik telefoon: kunt ge me komen ophalen in Ekeren, want ik ben al vier keer plat gereden en heb geen reservebanden meer. Ik dus als de weerlicht naar Ekeren om mijn onfortuinlijke fietser op te pikken. Moest ik nog aan zee gezeten hebben, dan had hij óf te voet naar huis moeten komen, óf minstens anderhalf uur wachten! Ik blij, hij blij.

Slapen

Slapen gaat de laatste weken weer enorm moeizaam. Ik slaap nog net door de wekker van zoonlief, maar vanaf het moment dat hij in de badkamer staat - 6u - ben ik klaar wakker en lukt het slapen niet meer. Hartkloppingen en meer van dat ambetants zijn dan mijn deel. Misschien moet ik mijn schildklier nog maar eens laten controleren, die was de vorige keer ook de boosdoener. Toen is mijn medicatie verhoogd en ik sliep weer als een roosje. Da's nog maar een maand of negen geleden en ik sta niet echt te springen om de dosis nog te verhogen. Maar goed, slecht slapen is al helemaal niks.

Donderdag fotodag