Verhuisd

  Mijn verhuis naar Wordpress is definitief. 

Dit blog zal dus niet langer geüpdated worden.

Er is niks mis met Blogger, maar ondertussen heb ik daar mijn weg gevonden
en verandering van spijs ...

En ik vind het vooral heel fijn dat ik van alle blogs die ik volg - en dat zijn er nogal wat -
meldingen krijg op mijn telefoon. 

Dank voor de vele reacties de afgelopen tien jaar. 

Partners

Deze las ik op Facebook.
Grappig bedoeld maar in ons geval is dat ook écht zo.
Drie keer raden wie bij ons partner 1 en partner 2 is.
Juist ... Ik ben partner 1.

Vóór onze reis naar de Costa del Sol in oktober kreeg ik volgende vraag:

Hij: In welke plaats in Mallorca ligt het appartement dat wij gehuurd hebben?

Ik: DUH?!?!?! Mallorca??? Wij gaan helemaal niet naar Mallorca!!!

Hij: Ah nee? Waar dan wel?

En dat is niet de eerste keer. Ik begin me oprecht zorgen te maken over manlief zijn geestelijke gezondheid.

Al is het blijkbaar een vrij 'normale' situatie aan de reacties op FB te lezen.

Ik was er in ieder geval niet blij mee en verweet hem dan ook desinteresse. Wat het volgens hem helemaal niet was. Hoe kwam ik daar nu weer bij?

Ja, hoe dan?

😤

Hip hip hip, HOERA!!

Onze Kleine Man is jarig!

Al twee jaar mogen we genieten 

van zijn lieve lach
van zijn guitige capriolen
van de nieuwsgierigheid waarmee hij de wereld verkent

van zijn kusjes, knuffels, high fives en vuistjes
 van zijn dance moves als er muziek op staat

van dat mondje dat maar blijft ratelen
van losse woordjes die zinnen worden

van zijn pruillip als hij zijn goesting niet krijgt ...

Het is feest.
Hip hip hip, HOERA!

Zij

Zij
76 jaar
Parkinson

Zij is mijn tante, de jongste zus van mijn moeder. Alleenstaand, geen kinderen.

Zij lijdt al vele jaren aan de ziekte van Parkinson. Nadat ze een aantal keren zwaar ten val was gekomen en zowat alle botten in haar lijf al eens had gebroken vond haar behandelend arts dat het niet langer verantwoord was om haar nog langer zelfstandig te laten wonen. Daardoor woont zij nu al een jaar of twee in een woonzorgcentrum.

Ze was tevreden. Er werd voor haar gezorgd, ze kreeg haar eten en medicatie op tijd en stond, ze kon nog zelfstandig in en uit bed geraken, ze las en ze handwerkte, en ze had nog de vrijheid om eens een stapje in de wereld te zetten met haar rollator, bijgestaan door een van de vele nichtjes. Ze genoot van haar broodje préparé in een nabijgelegen tearoom. En van een glas cava. 

Tot ze vorige maand in het ziekenhuis terecht kwam met ontstekingen her en der in haar lijf en een microbe in haar bloed.

Gisteren was ik bij haar op bezoek in het woonzorgcentrum en ik kende haar niet meer terug. Op een goede maand tijd is zij van een toch nog redelijk zelfredzame vrouw veranderd in een schim. Lichamelijk zowel als geestelijk. Dan weer helder, dan weer totaal verward. Het eerste wat ze me vroeg was 'hoe is het met ons May'. Dat is mijn moeder, die vijf jaar geleden overleed. Dat zei ik haar. 'Ah ja, jullie vader, dat weet ik wel dat die dood is (al 29 jaar, nvdr), maar ons May???' Wat later daagde het haar weer en herinnerde ze zich dat het omstreeks haar verjaardag was. Klopt. Mijn moeder overleed 6 januari en tante is op 3 januari jarig.

Ze ziet dingen die er niet zijn, ze vertelde dat 'ons moe en onze va' op bezoek geweest waren (die mensen zijn ook al vele jaren dood), dat ze naar de markt geweest was en Alida was tegengekomen (een collega van vroeger waar ze al 20 jaar geen contact meer mee heeft) en ze vroeg of iemand haar valies naar het vliegtuig kon brengen want ze ging op reis. En beestjes, overal ziet ze beestjes en vreemden die haar achtervolgen. Komt het door de Parkinson? Wordt ze stilaan dement zoals moemoe? Niemand die hier een antwoord op heeft.

Ze hangt in haar rolstoel en kan nauwelijks nog bewegen. Helemaal voorover gebogen, handen werkloos in haar schoot. Lezen kan ze niet meer, handwerken ook niet. Niets eigenlijk. Ze kan niet eens meer een lepel naar haar mond brengen en is volledig afhankelijk van een goede ziel (vrijwilliger meestal) die haar eens laat drinken of haar een ijsje voert.

In haar korte heldere momenten vertelde ze dat de zorgkundige al om kwart voor zes haar slaapkleed komt aandoen en dat ze om zes uur in bed wordt gelegd. En dat de dagen toch zo lang duren als je al van zeven uur 's morgens op bent en niks meer kan dan alleen maar op bed liggen of in de rolstoel zitten. Niet eens in haar eigen kamer, want 'ze' komen haar altijd halen om met de andere mensen in het salon te zitten. Omdat ze haar daar beter in het oog kunnen houden, vertelde de verpleegkundige mij achteraf.

Weg privacy!

En toen verviel ze weer in verwarring. Zag ze weer beestjes in haar glas water en vreemde mensen die haar achtervolgden.
 
Beroofd van haar vrijheid, zowel in haar lijf als in haar hoofd. 😢

Zo wil ik nooit eindigen. Daarom heb ik ook gehoor gegeven aan de oproep van LEIF - ik heb al jaren een LEIF-kaart met negatieve wilsverklaring - en heb ik in volle overtuiging de petitie ondertekend waarin gepleit wordt voor euthanasie voor mensen met dementie. En voor mij mag het nog verder gaan. Als ik vind dat mijn leven voltooid is, dan wil ik de mogelijkheid hebben om zelf te beslissen wanneer ik ga. Maar daar zal nog veel over gepalaverd moeten worden.

Friday Quote

Kalmthoutse Heide, herfst 2018

Een hart onder de riem voor wie het nodig heeft

If the mounain seems too big today
then climb a hill instead
if the morning brings you sadness
it's okay to stay in bed

if the day ahead weighs heavy
and your plans feel like a curse
there's no shame in rearranging
don't make yourself feel worse

if a shower stings like needles
and a bath feels like you'll drown
if you haven't washed your hair for days
don't throw away your crown

a day is not a lifetime
a rest is not defeat
don't think of it as failure
just a quiet, kind retreat

it's okay to take a moment
from an anxious, fractured mind
the world will not stop turning
while you get realigned

the mountain will still be there
when you want to try again
you can climb it in your own time
just love yourself till then. 

(author unkown)

Herfst in Zuid-Spanje

Zevenentwintig graden was het toen we donderdag 31 oktober op de middag de sleutel van ons vakantieverblijf voor de laatste keer omdraaiden.

Voor het derde jaar op rij - sinds mijn pensioen - brengen we de maand oktober in Spanje door. Voor mij de beste periode om naar de Spaanse zuidelijke costa's af te reizen. Nog lekker warm maar niet meer té, nog wat toeristen en vertier zonder de grote drukte van de zomer. Dit jaar hebben we bijzonder mooi weer gehad. Op drie weken tijd één uurtje regen en die viel dan ook nog 's nachts. Met bakken uit de hemel. Dat dan weer wel.

Hoe zalig is het niet om zowel 's morgens, 's middags als (meestal) 's avonds nog buiten te kunnen eten. Op restaurant of op een van de terrassen van ons prachtig appartement.

Los Cortijos, La Cala Hill Club

Want wat hadden we het getroffen met 'onze' penthouse in La Cala de Mijas! Ruim, zonnig, met alle mogelijke luxe, rustig gelegen hoog op de berg met prachtige uitzichten over het golfterrein, de zee en de bergen. Op heldere dagen konden we zelfs de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada zien.

Omdat het niet onze eerste keer aan de Costa del Sol was, was ook dit weer grotendeels een trip down memory lane, al hebben we toch nog wat nieuwe plaatsen ontdekt. Aangezien ik geen 'zittend gat' heb, hebben we - zoals gewoonlijk - veel uitstapjes gemaakt met onze gehuurde Fiat 500: naar verschillende pueblos blancos, naar Estepona met zijn zeer mooi historisch centrum, een paar keer naar Málaga (om te fietsen onder andere), naar Marbella en Puerto Banus met zijn chique mensen en dure jachten, naar het smurfendorp Júzcar waar alle huizen blauw geschilderd zijn, en naar Ronda.

Málaga en Pedregalejo

Pueblos Blancos

Estepona en onderweg

We zijn ook weer een paar dagen naar de schitterende Andalusische stad Córdoba geweest waar we toch ook weer wat nieuwe dingen hebben ontdekt, o.a. enkele kleine interessante musea. Het was wel een zure om te merken dat de dag nadat ik het hotel geboekt had, de prijs met 20 euro gezakt was. Ach ja ... We hebben in ieder geval weer genoten van deze mooie stad, van zijn bloemrijke patios, van de wonderlijke Mezquita (tegenwoordig heet het Mezquita Catedral), van de heerlijke zuiderse sfeer die er hangt.

Córdoba

Ook hebben we de feria in San Pedro de Alcántara weer eens meegemaakt. Wat dertig jaar geleden een zeer bescheiden ééndags-feria was, is nu uitgegroeid tot een gigantisch festijn dat bijna een week duurt. Het is de laatste feria van het jaar in Andalusië en dus gaan de Spanjaarden er nog eens stevig tegenaan want feesten kunnen ze! En ze poseren gewillig in hun prachtige outfits.

Féria de San Pedro de Alcántara

En gewandeld hebben we, onder andere over het mooie houten plankpad dat langs de zee loopt, van La Cala de Mijas helemaal tot in Cabopino (6 km). We hebben trouwens heel veel gelopen. Ik heb niet alles bijgehouden op Strava, maar ik zie toch diverse wandelingen van 10 kilometer en meer. Echt een prestatie voor mij!

Wandelen aan zee

En de dagen dat we niet onderweg waren, zaten we aan het strand of op ons terras. We hebben ons niet verveeld in ieder geval.

Nog een laatste blik vanuit het vliegtuig ...

Photo Friday

Herfst in Andalusië

Zondag meer hierover ...

Radiostilte

Wij zijn er weer even vandoor. 

Nazomertje meepakken aan de Costa del Sol.

¡Hasta noviembre!

Terugblik

Ik blik even terug op een - voor mij en indirect ook voor ons gezin - ingrijpende gebeurtenis uit 1993.

Het ging al langer niet goed op het kleine bedrijf waar ik werkte, er waren al diensten afgevloeid en mensen ontslagen en op een gegeven moment bleef alleen ik nog over als werknemer. Ik was er gerust in dat ik niet zou ontslagen worden, want het soort mensen waartoe mijn baas behoorde - Antwerpse bourgeoisie - kon niet zonder personeel, zowel thuis (tuinmannen, inwonende huishoudster) als op het werk (secretaresse / personal assistant, ik dus).

En toch was daar plots dat gesprek. Het was over, fini, ik was te duur. Ik mocht (sic) zelf mijn ontslagbrief typen om als laatste het zinkend schip te verlaten, én nog een jaar mijn jaar vooropzeg volbrengen.

Verslagen was ik, totaal van de kaart. We hadden net de compromis voor ons huis getekend. Dit kwam zó ongelegen. Maar niet alleen daarom. Ik had achttien jaar lang mijn ziel en zaligheid gelegd in mijn werk, meermaals per week werk mee naar huis genomen, was beschikbaar wanneer 'meneer P.' mij nodig had. Verraden voelde ik me toen ik vernam dat hij in mijn plaats een jong exemplaar - dochter van vrienden - had aangenomen. Ik heb haar nooit gezien, zou het niet hebben kunnen verdragen om mijn werk, wat ik met zoveel plezier en toewijding had gedaan, aan haar over te dragen. Trek uwe plan, moet ik gedacht hebben.

Ik heb weinig herinneringen aan dat laatste jaar vooropzeg. Ik weet wel dat ik onnozel genoeg was om mijn halve dag (ik werkte halftijds) waar ik recht op had niet op te nemen. Er bleef immers werk genoeg, alleen de winsten van weleer bleven uit.

Long story short ...

Ik heb een jaar gestempeld en in dat jaar, naast vergeefs solliciteren, ons huis woonklaar gemaakt: gestript, geschuurd, geschilderd. Achteraf beschouwd was die fysieke arbeid een goede therapie.

En toen kwam er een telefoontje, van een van de zonen van mijn ex-baas. Of ik nog werkzoekende was? Dat was ik. Of ik eens kon komen praten.

Hij had iemand nodig om zijn administratie op orde te brengen, om de facturatie te doen, documenten te vertalen. Het was geen vast werk, hij zocht iemand op freelance basis. Of ik daarin geïnteresseerd was. Hij had ook nog een vriend-zelfstandige die ook iemand zocht. En ook zijn vader - mijn oude baas - zocht iemand want het jonge exemplaar voldeed niet bij nader inzien ... Dat laatste streelde mijn ijdelheid wel.

Ik heb even getwijfeld, de voors en tegens tegen elkaar afgewogen. Zelfstandige, een onzeker bestaan ... hoe ga ik op zoek naar opdrachtgevers ... zal ik nog voldoende eigen inkomen hebben? Aan de andere kant was er de vrijheid die lonkte ... afwisseling ... alleen werk aannemen wat ik graag deed ... 'neen' mogen zeggen. Mijn man had een goede job, we zouden het ook wel redden zonder veel inbreng van mijn kant ... extra tijd voor ons kind en voor mezelf ...

De beslissing was snel genomen.

Het wás een onzeker bestaan. Opdrachtgevers kwamen en gingen, en er kwamen er weer andere in de plaats. 'Waar er een deur dicht gaat, gaat er een andere open'. Dat heb ik letterlijk mogen ondervinden. Maar ik heb het graag gedaan, heb interessante en minder interessante opdrachten gehad, nog veel bijgeleerd de laatste jaren en heb tot 2016 met veel plezier ge-freelance-d.

Ook bij mijn ex-baas - maar wel op míjn voorwaarden - tot hij in 2009 overleed. Toen ik in 1995 terug voor hem kwam werken was onze baas-secretaresse verhouding anders dan voorheen. Ik kreeg meer appreciatie, voelde dankbaarheid, werd min of meer beschouwd als een familielid, ook door zijn echtgenote en kinderen. Misschien heeft hij zich altijd wel een beetje schuldig gevoeld dat hij me aan de deur had gezet.

Na zijn dood heb ik alle documenten gearchiveerd, alles opgeruimd, dat deel van mijn leven op een fatsoenlijke manier afgesloten. Het was goed zo.


 

Vrij zijn

Vliegen, en dan in het bijzonder zweefvliegen, ... het lijkt mij dé ultieme vorm van vrijheid. Alleen jij in je lichtgewicht vliegtuigje en de wind.

De lier die je naar boven trekt tot je in je thermiekbel zit en dan helemaal los en vrij als een vogel.

Ik heb ooit nog een vriendje gehad die zweefvloog aan zweefvliegen deed. Hij was er destijds - 15 zal hij geweest zijn - al helemaal van bezeten en is nu een hoge pief bij de Aeroclub in Keiheuvel.

Ik heb totaal geen ambities in die richting maar ik vind het wel ongelofelijk prachtig om te zien.

Militair Domein Brasschaat, september 2019

Photo Friday

Herfst op de hei

 Op een grote paddenstoel, rood met witte stippen.

Zat kabouter Spillebeen heen en weer te wippen.

Krak zei toen de paddenstoel, met een diepe zucht.

Allebei de beentjes, hopla in de lucht.

 Na de verregende zondag was het maandag nog eens weer om de fiets van stal te halen voor een toerke aan de rand van onze Kalmthoutse Heide. In de heide fietsen mag niet overal en kan alleen met de mountainbike. Mij was het maandag meer te doen om paddenstoelen en andere herfstige flora. Zoals je kan zien...

Mijn zus

Mijn zus is vandaag jarig. Drieënzestig wordt ze, twee jaar jonger dan ik.

Ik ben niet uitgenodigd op een eventueel feestje. Mijn zus is niet zo familie-gezind. En hoewel onze relatie al jaren vertroebeld is, denk ik vandaag toch extra aan haar.

Mijn zus is altijd al een buitenbeentje geweest. Ze is zelfs geboren als buitenbeentje: als eentje van een (meisjes)drieling. Een vechtertje was ze, de lichtste van de drie en de enige die het gehaald heeft.

Toen ze op de drempel naar volwassenheid stond is ze in het ziekenhuis waar ze geboren is gaan vragen of er nog een dossier was van haar geboorte. Of er nog ergens een non of verpleegkundige was die haar geboorte had meegemaakt. Een (natuurlijke) drieling was tenslotte een zeer bijzondere gebeurtenis in het jaar 1956.

Mijn moeder kon er haar/ons heel weinig over vertellen. Mijn moeder is de hele zwangerschap lang alleen maar bang geweest van wat komen zou. Zij wist zelfs niet dat ze een drieling verwachtte. De dokters vonden het beter om haar dat niet te zeggen en haar in de waan te laten dat ze zwanger was van een tweeling. Ze was psychisch niet sterk en zou dit niet aangekund hebben. Mijn vader wist het overigens wel.

 Zussen, 1961 (ik links, zij rechts) - foto van mijn eerste communie

Maar ik wijk af.

Mijn zus heeft via het ziekenhuis een non kunnen opsporen die haar geboorte en haar neonatale periode heeft meegemaakt. Het mensje was al oud en veel wist ze niet meer maar voor mijn zus was dit heel belangrijk. Nog steeds zegt ze dat ze iets mist. Iets onbestemd waar ze de vinger niet op kan leggen.

Mijn zus lijdt meer dan waarschijnlijk aan het 'lost twin syndrome' en dat uit zich op verschillende vlakken. Zij is al haar hele leven lang 'op zoek'. Op zoek naar haar eigen identiteit, naar de juiste partner, heeft problemen om zich te hechten, aan een man, aan haar kinderen. Haar vriendschappen en relaties zijn zeer oppervlakkig en vaak kortdurend. Ze komt heel zelfverzekerd over maar er is geen groter twijfelaar dan zij. Voor alles zoekt ze bevestiging. Ze is als een vlinder, verandert voortdurend van richting en fladdert door het leven, hier en daar een puinhoop achterlatend. Ze lijkt gelukkig maar ik twijfel of ze dat ook is.

 Zussen, 1967 (zij links, ik rechts)

Ik kan er met haar niet over spreken want door 'inmenging' (goed bedoeld) van mijn kant - over andere zaken - is het jaren geleden misgelopen tussen ons. Ik zeg dus liever niks meer want het komt toch verkeerd over.

Ze krijgt vandaag van mij wel een mooie kaart in haar brievenbus met een welgemeend 'gelukkige verjaardag'.

Spoed!

Het was zondag mijn dag niet. Meer nog, het was gewoon mijn week niet.

Vrijdag heb ik een halve dag op spoed doorgebracht. Hoe dat zo kwam?

Ik had last van mijn linker ringvinger. Twee weken geleden had ik een brede edelstalen ring gekocht. Met brede ringen heb ik altijd wat moeite om ze over het PIP-gewricht, zoals dat heet, te krijgen. Ik moet mijn ringen eigenlijk net iets te nipt kopen omdat mijn vingers wat uitgesleten zijn daar waar de ringen zitten omdat ze anders ronddraaien. Maar ik kreeg de ring erover, zij het met wat moeite.

Enkele dagen geleden zag ik dat mijn vinger toch wat zwelling begon te vertonen en dat de huid onder de ring gescheurd was. Dus probeerde ik de ring van mijn vinger te schuiven.

Wat mij niet lukte. Noch met zeep, noch met vette crème.

De grove middelen dus: de ring kapot knippen of zagen. Stevige tang erbij genomen, maar helaas geen beweging in te krijgen. Ijzerzaagje en ijzervijl brachten ook geen oplossing.

Naar de juwelier dan maar. Die zei al direct dat hij geen tang had die zo'n brede ring kon doorknippen. En zeker geen ring in edelstaal. Hij raadde ons aan om naar de spoed te gaan.

Naar de spoed om een ring te laten doorzagen? Komaan zeg, kan het nog gekker?!

Maar wij zagen ook geen andere oplossing meer en begaven ons vrijdagmiddag naar spoed. Alwaar de vrouwelijke spoedarts met alle kracht die ze in zich had mijn vinger 'aangepakt' heeft. Eerst heeft ze hem omwikkeld met tandzijde, maar dat werd hem niet want ik kreeg overal kleine scheurtjes in mijn huid. Een tang om zo'n brede ring door te knippen bleken ze ook in het ziekenhuis niet te hebben. Na overleg met een collega bleek de enige mogelijkheid de brandweer op te roepen. Ik voelde een klein paniekske en een heel grote schaamte opkomen.

Maar de mannelijke collega wou het toch nog eens proberen. Nog eens 10 min. met een icepack en mijn arm naar boven wachten tot de zwelling (die enorm toegenomen was van al het wringen) zou afnemen. Wat niet gebeurde.

Bij de volgende poging wond hij elastiekjes rond mijn vinger om het oedeem weg te krijgen. Zo moest ik dan weer 10 minuten blijven zitten met mijn arm omhoog. Pijnlijk die elastiekjes, dat kan ik je verzekeren. Kreeg ik daar ook nog een aanval van hyperventilatie bovenop!

Uiteindelijk is de truc met de elastiekjes toch gelukt. Onder ijswater en met veel zeep kon hij de ring millimeter na millimeter van mijn vinger draaien. Ook al voelde het alsof hij mijn vinger eraf draaide, wat was ik opgelucht!

Meer dan hem uitgebreid bedanken en mij verontschuldigen voor de last kon ik niet doen.

En voortaan beter opletten wat ik aan mijn vinger schuif ... 

Graptje

Wreed accident

Zondag zijn we met onze Overjaarse Jeugdclub gaan fietsen. Een mooie tocht over de grens in de polder, goed georganiseerd met veel weetjes over de turfstekerij, de zoutwinning, de oorlog, de Spaanse bezetting, enz. Zoals altijd super interessant.

Maar het was mijnen dag niet.

Tijdens de eerste stop smodderde de garçon al een klets koffie op mijn witte short. Hij was wel nog zo vriendelijk om een doekje te halen maar zwarte koffie wegdeppen met een vochtige doek ... daar zijn straffere middelen voor nodig. Daar liep ik dus de rest van de dag met mijn besmeurde broek.

Een tijd later stonden we ergens anders naar wat uitleg te luisteren. Uiteraard was ook ik heel aandachtig. Zó aandachtig dat ik vergeten was dat ik achter een ruw stenen paaltje stond. Waarover ik gestruikeld ben en onzacht en heel on-elegant met heel mijn gewicht op de grond terecht ben gekomen. Gelukkig viel mijn hoofd nog net op een stuk gras of het had er heel anders uitgezien. Wel heel mijn scheenbeen geschalodderd (=geschaafd) en mijn nek en schouder hebben blijkbaar ook een trekske gehad voelde ik gisterenmorgen toen ik opstond. Enfin, ik voel spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had.

Gelukkig hebben we in de groep een verpleegkundige die altijd een EHBO-tasje bij heeft. Zij heeft mijn scheenbeen ontsmet en er een windeltje rond gedaan zodat ik de stoffige rit nog mee kon uitdoen.

Een wreed accident dus. 😉

Overjaarse Jeugdclub

Overjaarse Jeugdclub ... al ooit van gehoord? Wel, dat bestaat en wij zijn daar lid van.

Hoe het begon ...

Vijftig jaar geleden was er in ons dorp behoefte aan 'iets' voor de jeugd. Een plek waar we konden samenkomen, waar er eens in de zoveel weken kon gedanst worden, waar er ook wat randactiviteiten - sport en spel - konden plaatsvinden. Dino, een jeugdclub voor meisjes en jongens vanaf 16 jaar (onder leiding van een aantal wat oudere jongeren), was geboren en werd al heel snel zeer populair bij de plaatselijke jeugd. Maar hoe gaat dat hé ... we worden ouder, er wordt getrouwd, er komen kinderen en de tijd van 'jeugdclub' is voorbij. Onze jeugdclub is in de jaren zeventig een stille dood gestorven.

Hoe het verder ging ...

Tot de kinderen de deur uit zijn, de adolescenten van toen op pensioen zijn en weer tijd hebben om samen met leeftijdsgenoten toffe dingen te doen. Zo is vijfentwintig jaar geleden Dino Plus ontstaan, uit de 'harde kern' - de oudgedienden - van de jaren zestig. De leden zijn tussen de 55 en de 75 jaar jong en het zijn mensen van alle slag. Én onze Overjaarse Jeugdclub is nooit zo populair geweest als nu. Er is zelfs een ledenstop omdat de groep té omvangrijk wordt.

Van alles en nog wat wordt er georganiseerd: stadswandelingen, fietstochten en heuse fietsvakanties, zeilweekends, wandelweekends en gewone weekendjes weg, buitenlandse reizen, bedrijfsbezoeken, theater- en museumbezoek, thema-etentjes, petanque avonden, lezingen, ... Je kan het zo gek niet bedenken of we doen het. In oktober worden de voorstellen op tafel gelegd en wordt er - democratisch - gestemd welke activiteiten er het volgende werkjaar door zullen gaan. Iedere 'aanbrenger' organiseert zijn eigen activiteit ... een kolfje naar mijn hand. 😀 Ik durf dus nogal eens wat ideetjes aan te brengen.

Door de onregelmatige werktijden van manlief stond ons sociaal leven een hele tijd op een zeer laag pitje. Tot wij ons enkele jaren geleden aansloten bij Dino Plus. Onze kennissenkring is op korte tijd enorm uitgebreid. Ook al zijn wij absoluut geen groepsmensen en doen we lang niet aan alles mee, telkens we samenkomen voelt het als een warm bad waarin we ondergedompeld worden.

Wij zijn zeer blij dat vijfentwintig jaar geleden een paar mensen het initiatief genomen hebben om de jeugdclub van toen nieuw leven in te blazen. 

Friday Quote

Een van de laatsten aan onze appelboom - september 2019

De rest is verwerkt tot lekkere appelmoes!

 

Die Trauung & een lekkere fietstocht

Vorige zaterdag trouwde mijn nichtje. Zoals verwacht werd het geen traditioneel huwelijk.

Het begon al met de uitnodiging. Geen klassieke faire-part maar een kaart met vrolijke kleurtjes. Dat ging zo door op de boekjes in de kerk, de tafelkaartjes, enz. 

Het tweede 'specialleke' was dat het aanstaande bruidspaar vroeg om geen cadeaus mee te brengen, maar wel bij te dragen aan de buffettafel voor tijdens de Kaffee und Kuchen en/of het diner. Er werd daartoe verwezen naar een website die zij hadden opgezet waar iedere keukenprins(es) kon aangeven wat hij/zij zou meebrengen.

Mij werd gevraagd om 'Belgische Frikadellen mit Kirschen' (frikadellen met kriekskes) te maken. Dat kennen ze in Duitsland niet op 'onze' manier en vindt mijn Duitse familie zó lekker! Ik dus vrijdag aan het werk om 2 kilo gehakt om te toveren tot min of meer gelijke balletjes en eetklaar te maken, samen met een paar potten krieken op siroop. Gelukkig was het zaterdagmorgen toen we moesten vertrekken niet te warm, want alles moest nog een reis van 200 km doorstaan. Met zakken ijs en koelelementen in de koelbox hebben we de klus geklaard. Alles werd fris afgeleverd.

En eigenlijk was het niet eens zo'n slecht idee om iedereen (die dit wilde) wat te laten meebrengen. Studentikoos, ja dat wel, maar dat past ook helemaal bij dit bruidspaar. Er waren heel veel verschillende hapjes, koud en warm, en uit alle windstreken dankzij hun vele buitenlandse vrienden. Voor elk wat wils maar natuurlijk veel te veel!

Het werd een super leuk feest met stralend weer en met een nog stralender bruidspaar. Blij dat ze na 13 jaar toch eindelijk die ring aan elkaars vinger konden schuiven. Tranen van ontroering bij de bruid bij het (onverwachte) optreden in de kerk van een groepje zangers/zangeressen van de Musikverein waarvan mijn nichtje lid is. Tranen van droefheid ook omdat haar papa die zij zo lief had dit niet meer mocht meemaken. En hoewel zijn broer de gitaar als een virtuoos hanteerde had mijn schoonbroer hier gewoon moeten staan. Die vreselijke K-ziekte richt zo onnoemelijk veel verdriet aan.

Zondag dan ... ideaal fietsweer én ideaal terrasjesweer. Van die gelegenheid hebben we gebruik gemaakt om een fietstocht te maken waarbij we langs een van onze favoriete restaurants passeerden: Il Divino di Milano. Op ons verjaardagsfeest drie weken geleden hadden we een waardebon gekregen en die laat ik niet graag (k)oud worden. Zoals altijd hebben we weer heerlijk gegeten, prosecco'tje vooraf, lekker wijntje bij de maaltijd en daarna was het nog maar een kort eindje terug naar huis. Gelukkig want wijn en fietsen is voor mij geen goede combinatie.

Onze route naar huis leidde langs het Militair Domein in Brasschaat waar de (sport- en zweef-)vliegtuigjes af en aan vlogen. Leve de vrijheid! Zo mooi om te zien.

Een lekker en sportief einde van een fantastisch mooi weekend.

 

Bij gebrek aan inspiratie (3) ...

Een mega TAG schrap Bucket-list van honderd zaken die het leven wat extra kleur geven en die een mens toch eens zou moeten doen. Ooit eens gespot op een of ander blog.  

Ik deel hem op in vier stukken.

Deel 3

51. gaan duiken of snorkelen.
Nee. Ik ben een slechte zwemmer en hoewel je om te duiken niet persé goed hoeft te kunnen zwemmen ga ik mij daar toch niet aan wagen. 

52. kussen in de regen.
Dat zal best, maar dat moet dan wel erg lang geleden zijn.

53. een modderbad genomen.
Eén keer, in een schoonheidsinstituut met een dagarrangement dat ik gewonnen had. Niet mijn ding.

54. naar een openluchtfilmfestival geweest.
Nee.

55. in een film- of televisiescène verschenen.
Ja, aan verschillende TV-quizzen deelgenomen. In een ver verleden. 

56. op de Chinese Muur geweest.
Nee en dat ben ik ook niet van plan.

57. een eigen onderneming begonnen.
Ja. 22 jaar als freelance management assistant gewerkt. Een zeer onzeker bestaan. Maar kijk, ik heb het gered. En ik heb het graag gedaan, omwille van de vrijheid en de afwisseling bij de diverse opdrachtgevers.

58. een kunstwerk gemaakt.
Nee. Ik ben noch artistiek, noch creatief.

59. in Rusland geweest.
Nee, geen interesse.

60. soep geserveerd.
Gemiddeld 5 keer per week. 52 weken per jaar.

61. dingen deur aan deur verkocht.
Nee. En ook niet gekocht.

62. op walvissafari.
Ja, op de Dominicaanse Republiek en in Costa Rica.

63. zomaar bloemen gekocht
Als ik bloemen koop is dat altijd zomaar. En ik koop ze vrijwel elke week.

64. bloed gedoneerd, of een ander orgaan.
Nee.

65. Uh-oh, geen vraag 65!

66. een concentratiekamp bezocht.
Nee. 'Je moet het eens gezien hebben', hoor ik vaak. Ik moet het niet gezien hebben, geloof het zo ook wel.

67. met een geblokkeerde pinpas aan de kassa gestaan.
Nee.

68. in een helikopter gevlogen.
Nee, maar dat zou ik wel eens willen. Over de Victoria Falls volgend jaar, wie weet.

69. dierbaar speelgoed van vroeger bewaard.
Niets meer van mezelf. Wel van onze zoon en dat komt nu goed van pas voor onze kleinzoon.

70. het Lincoln Memorial bezocht.
Nee. Ben zelfs nog nooit in de VS geweest.

71. kaviaar gegeten.
Ja. Vind ik niks aan.

72. een sprei gehaakt
Nee. Wat zou ik trouwens met een gehaakte sprei moeten doen?

73. op Times Square gestaan.
Nee, maar misschien gaan we ooit nog wel eens naar New York, al staat het op de bucket list heel ver achteraan.

74. door de Everglades getrokken.
Nee. Amerika zegt me weinig.

Friday Quote

Kagerplassen, Nederland - juli 2019

Terug gestart

Vandaag de start van het derde jaar Spaans.

Opnieuw elke dinsdag van negen tot kwart over twaalf in de schoolbanken. En dan door de week huiswerk en les leren. Ik had er zin in, omdat het allemaal vanzelf leek te gaan maar dat was vóór ik vorige week mijn handboek & notities weer ter hand nam.

Eerlijk is eerlijk ... op 28 mei heb ik mijn boekentas in een hoek gezwierd en er niet meer naar omgekeken. Man, man, wat ben ik al veel vergeten! Als dat maar goed komt ...

Mijn wens

Ik zou zo graag eens

vijf uren aan één stuk willen slapen.

Of vier uren voor mijn part, en daarna onmiddellijk weer in slaap vallen.

De nachten duren zo lang als je om 3 uur wakker wordt en de slaap pas weer kan vatten tegen dat het tijd is om op te staan.  Met een portie geluk dan nog.

Ik haat het het om urenlang te liggen draaien en keren.
Ik haat het om na de middag als een zombie rond te lopen.
Ik haat het om slecht gezind te zijn omdat ik zo moe ben.
Ik haat volle maan en de dagen er rond want dan is het nog erger.

En bovendien is het enorm kreitelijk om iedere nacht naast een man te liggen die kan slapen waar hij staat/zit/ligt. 

Ik zou het onderhand gewend moeten zijn want mijn insomnia duurt al meer dan dertig jaar, alle vaste slaaprituelen, ontspanningsoefeningen, ademhalingstechnieken en koele donkere kamers ten spijt.

Gelukkig verlopen niet alle nachten zo, maar de laatste tijd is het toch weer heel vaak 'raak'. Eigenlijk al sinds onze vakantie in juni. Vakantie - slapen in een vreemd bed - is sowieso altijd een uitputtingsslag. Gewoonlijk gaat het dan wel weer beter eens ik thuis in mijn eigen bed slaap, maar nu al een hele tijd dus niet. Ik zal me erbij moeten neerleggen, en dat is moeilijk.

Friday Quote

Manlief en kleinzoon, voorjaar 2019

Fietsen in Friesland

Al langer gepland, en al vaker uitgesteld deze zomer omwille van de weersomstandigheden maar de laatste week van augustus is het er dan toch eindelijk van gekomen: fietsen in Friesland.

Het was exact 29 jaar geleden dat we voor de eerste en enige keer in Friesland waren: drie maanden na het overlijden van mijn vader namen we mijn moeder mee voor een korte, welverdiende, vakantie. Veel kan ik me er niet meer van herinneren, de jaren van ziekte die eraan vooraf gingen des te beter.

Maar goed, wij gingen fietsen. En gefietst hebben we, dat moge duidelijk zijn!

Het was bloedheet dinsdag en vermits we onze kamer in het hotel toch maar vanaf 2u 's middags konden betrekken zijn we naar Workum, aan het Ijsselmeer, gereden in de hoop daar wat koelte te vinden ... die er niet was. Uiteindelijk zijn we tot 4u op een beschaduwd terras blijven zitten.



's Avonds zijn we nog naar de binnenstad van Leeuwarden gefietst om wat te eten en om een beetje te sightseeën.  

Ook op woensdag zou het bloedheet worden en daarom besloten we om op Ameland ons heil te zoeken. Het heil moest in dit geval komen van koelere temperaturen en een verfrissende wind. Helaas. Het was heiig en er stond geen zuchtje wind zodat de hitte gewoon bleef hangen. Op een dag met een normale temperatuur zouden we gemakkelijk het eiland hebben kunnen ronden, nu zijn we blijven steken op 53 km.



Donderdag was het heel ander weer. Een fijne 23-24 graden, zon en wolken, en véél wind. Wind zoals die alleen in de polder kan waaien. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik ervan genoten heb. Ik hou van de wind die om mijn hoofd waait. We hebben dan ook een lange fietstocht (67 km) gemaakt rond de Friese Meren. Veel water (uiteraard), bruggetjes, jachthavens, kop-hals-romp boerderijen, weilanden, rust en stilte. Zo mooi die open ruimte, de vlaktes, de 'hemel' die er zoveel groter is dan bij ons.



Vrijdag hetzelfde heerlijke weertype. Een perfecte dag om de Pontjesroute in het Nationaal Park de Oude Feanen te rijden. Ook dit was een hele mooie route (62 km) waarbij we hier en daar een pontje moesten nemen om aan de overkant van het water te geraken. Op die manier ontmoet je ook nog eens leuke mensen want veel van de pontjes worden gevaren door vrijwilligers met een hart voor hun streek.



Zaterdag hebben we Bolsward en Franeker bezocht en in de late namiddag hebben we een kennis in Wolvega met een bezoekje vereerd.



En toen zat de mini vakantie er alweer op.

Bij gebrek aan inspiratie (2) ...

Deze keer niet echt een gebrek aan inspiratie, maar ben nog maar sinds gisteravond laat terug uit Friesland en had deze nog staan. Een gemakkelijkheidsoplossing dus ...

Een mega TAG scrap Bucket-list van honderd zaken die het leven wat extra kleur geven en die een mens toch eens zou moeten doen. Ooit eens gespot of een of ander blog.

Ik deel hem op in vier stukken.

Deel 2

26. naakt gezwommen in de zee.
Ja, begin jaren '80 toen we nog naturistenvakanties deden.

27. een (halve) marathon gelopen.
Nee, en ook geen ambities.

28. met een gondel over het Canal Grande gevaren.
Niet in een gondel. Dat geld heb ik er niet voor over. Wel in een vaporetto.

29. een zonsverduistering gezien.
Zeker, maar ik ben niet een type dat daar de romantiek van inziet.

30. de zon zien opkomen.
Ja, ook al ben ik geen ochtendmens. De zonsopgang kan zo mooi zijn. De mooiste die ik gezien heb was in Salalah, in het uiterste zuiden van Oman, waar de zon in rose schakeringen opkwam boven de zee. Magisch.

31. gescoord met korfbal
Brrr, nee. Ik hou niet van balspelen/balsporten.

32. een cruise gemaakt.
Een Nijlcruise, op een klein schip met 30 kajuiten. Een zeecruise met 2000 passagiers ... ik moet er niet aan denken.

33. de Niagara Watervallen gezien.
Nee.

34. de geboorteplaats van je voorouders bezocht.
Dat is niet moeilijk. Mijn voorouders woonden in dezelfde gemeente als waar ik woon. 

35. een Amish familie gezien.
Amish? Ik denk het niet.

36. jezelf een vreemde taal geleerd.
Ja, meer dan een. Frans, Engels, Duits, Spaans.

37. genoeg geld gehad om tevreden mee te zijn.
Ja hoor. Ik kom niks tekort en we leven goed.

38. de toren van Pisa gezien.
Ja. Die toren was nog wel eens tof om te zien, maar het hele circus errond met kramen en souvenirwinkels, dat had niet gehoeven.

39. op een klimwand geklommen.
Nee.

40. de David van Michelangelo gezien.
Niet de echte in ieder geval.

41. karaoke
Ja, tijdens een familiefeestje. De neefjes hadden zo’n installatie en die moest natuurlijk worden uitgeprobeerd. En ik zong/zing heel graag.

42. een geiser zien spuwen
Ja, op Lanzarote. Een geisertje was dat. En in Costa Rica. Dat was al meer een geiser.

43. een vreemde een maaltijd aangeboden
Nee.

44. Afrika bezocht
Yep. Tunesië, Egypte, Kenia, Zuid-Afrika, Senegal een paar keer, Cabo Verde. En in 2020 doen we een rondreis Namibië/Botswana/Zimbabwe. Die is al geboekt!
Afrika is mijn favoriete continent.

45. bij maanlicht langs het strand gelopen
Zeker.

46. in een ambulance gelegen.
Nee en dat staat ook niet echt op mijn bucket list.

47. je portret laten schilderen
Nee.

48. diepzeevissen
Nee.

49. de Sixtijnse kapel gezien.
Ja. Veel pracht en praal en al goud wat blinkt.

50. op de Eifeltoren geweest.
Ja, en daarvoor heel lang in de rij gestaan. Zou ik er nu niet meer voor over hebben.