Nooit genoeg

Aangezien we er niet genoeg van kunnen krijgen - van de sneeuw bedoel ik - zijn we vandaag gaan wandelen in de Hoge Venen. Er lag daar zo'n zestig cm sneeuw. Gelukkig was het wandelpad recht tegenover Haus Ternell 'gebaand' zodat we prettig konden stappen op de platgewalste sneeuw. We zijn hoop en al zes andere wandelaars - en een sneeuwman - tegengekomen. Heerlijk was het.

Prettige feestdagen!

Ice, ice, baby ...

Goed en minder goed nieuws

Vanmorgen voor de laatste keer met manlief op controle geweest bij de orthopedist. Het goede nieuws is dat hij per 1 januari terug mag gaan werken (na bijna 4 maanden thuis). Het slechte nieuws is dat hij aan zijn schouder zal moeten geopereerd worden, gedeeltelijk een gevolg van het vorige ongeval. Er zit een zware ontsteking onder een pees en dat moet schoongemaakt worden want de infiltraties hebben niets geholpen.
Het is een kijkoperatie in dagkliniek, dus da's niet onoverkomelijk maar er hangt een revalidatie en werkonbekwaamheid van drie maanden aan vast. Maal twee! Doordat hij zijn rechter schouder zo'n lange tijd niet heeft kunnen gebruiken is ondertussen de linker schouder overbelast geraakt en ook flink ontstoken. Zucht.
Nu moeten we alleen nog even zien wanneer we dat gaan inplannen want we willen niet dat onze geplande vakanties (maart en juni) in het gedrang komen. Ik hoop dat hij het trekt tot in juli ...

Phiew ...

Net terug van een ritje naar/van het ziekenhuis - gewoon op ziekenbezoek - met moeder en een tante. Half vijf daar vertrokken en zes uur thuis ... anderhalf uur voor 29 km. Met manlief zijn auto (mijne heeft maar twee plaatsen) zonder winterbanden. Het was spekglad en ik heb een paar keer echt geluk gehad. Het is hier alweer sinds twee uur vanmiddag aan 't sneeuwen en het ziet er niet naar uit dat het snel gaat ophouden.
Manlief zijn auto blijft voorlopig op stal tot er weer winterbanden voorhanden zijn, of tot de sneeuw weg is.

Haar

Daarnet in de supermarkt werd ik aangesproken door een wildvreemde vrouw. Ze vroeg waar ik mijn haar liet knippen want "uw haar is zó mooi geknipt!". Nu vind ik dat zelf ook hoor. Ik moet er wel bijzeggen dat ik heel gemakkelijk haar heb, veel en dik en het valt vanzelf. 's Morgens wassen, een half uur aan de lucht laten drogen, dan even met de blazer erop en de handen erdoor en klaar is kees. En zo blijft het dus vijf tot zes weken. Op voorwaarde dat het goed geknipt is, en dat is het dus altijd sinds ik naar deze kapper ga.
Ik ga een percentje vragen want dit is al de vierde klant die ik doorstuur naar mijn coiffeur ...

Let it snow, let it snow, let it snow ...

De donkere dagen voor kerst

Vandaag was het echt zo een van de donkere dagen voor kerst. Ik heb de hele dag met licht aan gezeten. Toch een positieve noot: vanaf 22 december beginnen de dagen weer te lengen. We winnen 's avonds dan één minuutje ... maar we verliezen er 's morgens één. Was het maar al lente.

Hij staat

Onze kerstboom, bedoel ik. Ik denk dat we nog nooit zó vroeg geweest zijn. Het geeft wel sfeer in huis. Nu van de week nog een flink pak sneeuw erbij, dan is de kerstsfeer pas echt compleet. Al zal niet iedereen daar zo over denken ...

Het Gebaar *, Antwerpen

Vanmiddag waren we bij Roger Van Damme te gast. We gingen op cadeautjesjacht en op echtgenoot zijn vraag 'waar zullen we eens gaan eten' opperde ik om eens te kijken of Het Gebaar nog een tafeltje voor ons had. Reserveren kan namelijk niet op zaterdag.

Het peperkoekenhuisje ziet er aan de buitenkant vrij troosteloos uit, heel anders dan in de zomer als het terras voor het huis opgesteld staat. Het halletje waarlangs je binnen gaat is nog precies hetzelfde als bij mijn vorige bezoek: klein, smal en donker. Het enige verschil is dat je nu niet zomaar kan doorlopen eens je de deur van het restaurant opent. Je moet achter het gordijn (voor de tocht) wachten achter het lint tot een van de dames eraan komt. We konden even wachten, er zou binnen vijf minuten een tafel vrij komen. Helaas konden we niet binnen wachten, daar is geen plaats voorzien voor wachtenden. Een heel erg groot minpunt wat mij betreft. Nu hadden we geluk dat het niet vroor, maar ik kan me zo voorstellen dat het echt onaangenaam wachten is in het piepkleine halletje bij koud weer.



Maar goed, na vijf minuten werden we binnen geroepen en kregen we een tafeltje - een gewoon klein tafeltje was het - in het achterste gedeelte van het restaurant. Netjes gedekt met een olijfgroen onderkleed en spierwit tafellinnen. Het interieur is niet veranderd, nog steeds beige/greige tegen de muren en aan de ramen, dezelfde Lloyd Loom stoelen en tafeltjes die toch wel wat dicht op elkaar staan. Maar ... een kniesoor die daarover zeurt. We gingen genieten van wat chef Van Damme voor ons zou bereiden.



Samen met de menukaart kwamen er broodjes op tafel, met een schaaltje boerenboter, groffe peper en grof zout en kregen we van de zeer vriendelijke dame (ook al dezelfde als vorige keer) wat uitleg bij het eerste gerecht dat op de kaart staat, nl. Suggestie van Roger, die dus regelmatig verandert. Verder zei ze nog dat, indien we een dessert wensten, we dat best samen met het lunchgerecht bestelden omdat de desserts toch wel enige bereidingstijd vergen. Natuurlijk wilden we dessert! Als je bij de beste patissier van België gaat eten, dan hoort een dessert er gewoon bij, ook al ben ikzelf ver van een zoetbek.
Op de foto? Dat is een waterglas. Ik dacht al: wat staan die twee bloemenvaasjes-zonder-bloemen hier toch te doen? Bleken het de waterglazen te zijn! Ik vond ze weinig stijl hebben.


Echtgenoot en ik kozen eensgezind voor de suggestie van Roger. Vandaag was dit een combinatie van gebakken coquilles, varkenswangetjes, oosters buikspek, een torentje met krab, wat zoete ui met vanille, pompoencrème, aardappelmousseline en een oranje gevuld rolletje waarvan ik absoluut niet meer weet wat het was, alleen dat het bijzonder lekker was. Zoals trouwens alle ingrediënten van deze mooie creatie. Wel heel veel smaakjes bij elkaar, maar zo verschillend dat je het idee kreeg een volledig menu in miniformaat te eten. Een heel mooi gerecht. In het glas hadden we een ruedo verdejo van het huis Javier Sanz. Een fruitige wijn die het prima deed als aperitief, maar ook lekker was bij het lunchgerecht. Het tweede glas werd overigens veel te koud geschonken.

Eigenlijk zaten we op een ideale plek om het reilen en zeilen in de gaten te houden. We zaten vlakbij het liftje waarmee de gerechten van de keuken naar het restaurant getransporteerd worden. Zo zagen we de prachtigste kunstwerkjes aan ons oog voorbij trekken.
De bediening (allemaal dames) is een goed geoliede machine. Eén dame, met een oortje in, heeft de regie in handen en staat in verbinding met de keuken: 'het dessert van tafel 12 mag komen'.

De desserts dan ... Het eerste dessert op de foto is wat ik gekozen had: Pomme pomme: gecarameliseerde appels op een crispy bladerdeegbodem geserveerd met ijs en crème van vanille en verschillende structuren van appel. De hoofdmoot was een 'taartje' van in zeer fijne brunoise gesneden appel omringd door mousse, bavarois en ijs waarin appel verwerkt was. Zeer, zeer lekker.
Echtgenoot had gekozen voor het dessert Lucca: een ronde chocoladedisk met smaken van bosvruchten, coulis van frambozen en chocolade-crème verfijnd met cabernet-sauvignonazijn. Een ring van chocolade, mousse binnenin, ganache van buiten. In het midden van de ring de frambozencoulis en als garnering een verse framboos, een chocoladesnoepje en vanilleijs. Je moet echt wel een chocoladeliefhebber zijn om deze portie op te krijgen maar dat was voor echtgenoot geen probleem. Hij heeft ervan genoten.

Bij de koffie kregen we nog een mini cakeje en een fijn koekje.

We hebben hier heerlijk getafeld, al zijn er toch wel wat minpuntjes. Het wachten in de koude inkomhal vond ik beneden alle peil. Dit verwacht ik niet in een sterrenrestaurant. Waar wij zaten hadden we ook zicht op de toog waar de drankjes geschonken worden. Een enorme rommel was het daar. Net zoals in de ruimte waar je doorheen moet om de toiletten te bereiken. Dat leek wel een opslagplaats. Hier mag wel wat aandacht aan besteed worden want dit vind ik niet sterwaardig.Het hele interieur is mijns inziens niet sterwaardig trouwens.

Over de gerechten niets dan goeds. Het eten was subliem, al was voor manlief het hoofdgerecht aan de kleine kant. Ik had er eerder al eens gegeten. Toen was het ook super, maar ik merkte wel duidelijk de evolutie die Roger Van Damme heeft doorgemaakt in die twee jaar. Het is ook te zien aan het prijskaartje nu hij die Michelinster heeft. Hij liet trouwens nog even zijn kop zien, dus ik heb echt wel het idee dat hij zelf achter zijn potten en pannen stond. Zo zie ik het graag.

Wervelwind

Als een wervelwind kwam hij om vijf voor zes binnengestoven. Vijf over zes stoof hij als een wervelwind weer buiten. 'Weekendje Ardennen' riep hij nog ...

Winteravond

Brugge

Vandaag met zoonlief naar Brugge geweest. Het is te gek voor woorden, maar dáár hebben ze de beste chocolade. En aangezien alleen het beste goed genoeg is voor de vriendin moesten er pralines komen van The Chocolate Line ...

Ik heb nog getwijfeld vanmorgen want ik voelde me eigenlijk niet te best. Vooral moe ook vanwege de laatste dagen nauwelijks geslapen met een kop die helemaal dicht zat (en zit). Maar het idee om een dagje met zoonlief op stap te gaan was té aanlokkelijk om te laten liggen.

Mooi was het in Brugge, zo helemaal besneeuwd, al lag er wel een pak minder dan bij ons thuis. Het was er ook helemaal niet druk, wat het winkelen een stuk aangenamer maakte. Zoonlief heeft bijna alle cadeautjes die hij moest hebben. Nu de mijne nog, al hoef ik daar niet persé voor naar Brugge.

Uitje

Ik zou morgen een dag met zoonlief op stap gaan om kerstcadeautjes uit te zoeken.
Ik hoop dan wel dat ik me morgen wat beter voel. :-(

Jagersrust

Foto gedownload van de website.

We zijn de laatste tijd nogal fan van Restaurant Jagersrust in Ossendrecht. We worden er ondertussen al ontvangen als oude bekenden.
Ook vandaag was de business lunch weer voortreffelijk. We begonnen met een dubbele amuse: een glaasje witloofsoep met kokosschuim en een suhsi met rijst en makreel, een drupje saffraanolie en een toefje kruidencrème. Als voorgerecht was er een kleine salade met grijze garnalen, 3 perfect gebakken coquilles en enkele toefjes currycrème. Hoofdgerecht was filet van hertenkalf met een zuurkoolstampje, prei, schorseneren en een heerlijke donkere saus met boschampignons. Een lekker glas Pouilly-sur-Loire erbij en afgesloten met koffie met pralines. Lekker, lekker, lekker.

Nog een maand ...

Manlief mag pas vanaf januari terug gaan werken.
Een nieuw tripje dringt zich op ... ;-)

Valencia

Zondagavond toen we uit het vliegtuig stapten was het in Valencia nog 23 graden en wolkenloos. Bijna niet te geloven als je twee uren en tien minuten eerder in Brussel op de tarmac het troosteloze grijze weer aanschouwde. Wij dus snel de metro in, en ingecheckt in het vooraf geboekte boutique hotel Ad Hoc Monumental.
Bij navraag aan de receptionist waar we eens lekker konden eten wist deze ons alleen te vertellen dat er op zondag heel veel restaurants gesloten zijn en dat de meeste restaurants maar om 21u open gaan. Nu weten we natuurlijk al heel lang dat er in het zuiden laat gegeten wordt, maar negen uur vind ik persoonlijk toch wat overdreven. Mijn maag kan dat niet meer aan ... dan kan ik slapen wel helemaal vergeten.

Wij op goed geluk naar de Plaça de la Reina, zowat het meest toeristische plein in de ciutat vella, daar zouden we allicht wel een tapasbar of zo vinden.

Het werd een wijnbar waar we ons te goed hebben gedaan aan overheerlijke jamón ibérico gevolgd door paella valenciana (kip, konijn en groenten) voor mij en paella mariscos (zeevruchten en groenten) voor manlief.  En een fles lekkere rode wijn. Nadien hebben we nog tot na elven op een terras gezeten, en dit op 14 november!

Toen ik op dag twee de gordijnen opentrok zag ik een staalblauwe hemel en de zon scheen vrolijk onze kamer binnen.

Na het lekkere ontbijt togen we de oude stad in voor een uitgebreide verkenning. De oude stad is mooi, maar kleiner dan ik had verwacht. Prachtige grote appartementsgebouwen, wit geschilderd en met smeedijzeren balkonnetjes, en heel veel kerken natuurlijk, we zijn tenslotte in Spanje.



Helaas stonden er veel gebouwen in de steigers, en even buiten het historische centrum was er ook nogal wat leegstand. 's Middags pinxtos gegeten bij Sagardi, een hippe en trendy en heel druk bezochte pinxtosbar. Alle pinxtos kosten 1,80 euro. Koude hapjes staan op de toog (onder een stolp uiteraard) en met de warme hapjes komen ze rond. Je bedient jezelf, en om af te rekenen worden gewoon de prikkertjes op je bord geteld.
In de namiddag alweer lang op een terras in de zon gezeten, het leek wel zomer.

's Avonds kwamen we toevallig voorbij Restaurant Ness. Het was het enige restaurant in de omgeving dat al om 8u open was.Het zag er gelikt uit en de kaart beviel ons ook wel. Niet de typische toeristenkost en ook niet de typisch spartaanse Spaanse inrichting. Eerder integendeel: het restaurant was luxueus ingericht, volledig in het wit met hier en daar een zwart accent.

De gastvrouw sprak vlekkeloos Engels, maar waardeerde ook wel mijn pogingen om de conversatie in het Spaans te voeren. Na de uitgebreide maaltijd hebben we nog een rondje oude stad gelopen en wat gedronken. Daarop volgde een lange en slapeloze nacht. De combinatie veel wijn, uitgebreid én laat eten werkt dus absoluut niet voor mij.

Dag drie begon (en eindigde) even blauw en zonnig als dag twee. We hadden fietsen gehuurd die om tien uur bij het hotel werden afgeleverd. Fietsen door Valencia is een aparte belevenis.

Rondom de oude stad loopt een brede ringweg met vier rijvakken maar aan de fietser is er helaas niet gedacht. Het was dus hier en daar wat slalommen tussen het andere verkeer. Maar ook dat went, en eens we in de Jardí del Turia waren was het heerlijk fietsen.

Ons doel van vandaag waren de bouwwerken van de Valenciaanse architect Santiago Calatrava en het strand.

Met open mond hebben we staan kijken in de Ciutat de les Arts i les Ciències. Wat een contrast met de art nouveau, gotiek, enz. in de oude stad. Prachtig en overweldigend.

Nadien ging het langs een brede  boulevard, mét fietspad, richting haven en strand. Valencia heeft een lang en breed goudgeel strand omzoomd door een niet eens zo lelijke strandboulevard. Spijtig dat we geen badgerief bij hadden.

We hadden ons graag een paar uurtjes op het strand neergevleid want het was er echt weer voor. In plaats daarvan hebben we dan maar uitgebreid geluncht bij La Alegria de la Huerta aan het strand en nog lang na-geterrast.

Dag vier zag er grijzig uit en toen we na het ontbijt naar buiten stapten regende het. Niet zo tof, maar we gingen daar toch niet voor binnen blijven! Regenachtig weer is uitstekend om te shoppen: de overdekte Mercat Central met - naar het schijnt, ik heb ze niet geteld - 900 kramen, de luxe warenhuizen El Corte Inglés en de talloze boetieks konden ons wel bezighouden tot het ophield met regenen.

In de namiddag hebben we dan wat rondgewandeld in de Jardins del Real. Eigenlijk is Valencia best wel een groene stad, en ik kan me zo voorstellen dat het in de lente en de zomer een zeer kleurige en fleurige bedoening is.
Die avond hebben we trouwens gegeten in een hele gezellige tapasbar. Tapas ... je kan er niet omheen in Valencia.

Donderdagmorgen - blauwe hemel en zon - moesten we helaas al om 11u vertrekken richting luchthaven. Na het ontbijt had ik nog net even de tijd om mijn eerder begonnen blogje over onze Mop verder van me af te schrijven.

Foto's op Facebook.

Mop

Onze Mop is niet meer. Gisterenmiddag belde zoonlief dat hij haar 's morgens gevonden had op de keukenvloer. Ze kon niet meer op haar pootjes staan, kon dus ook haar eet- en drinkbak niet meer bereiken. Nu was ze al een hele tijd op de sukkel maar het was toch schrikken.
Hij had haar dan in de zetel gezet en daar zat ze 's avonds toen hij van zijn werk kwam nog steeds. Onbeweeglijk.
Vanmorgen belde hij terug dat ze spastische bewegingen maakte en dat hij een afspraak had gemaakt met de dierenarts, want hij vertrouwde het niet erg.
Zo gezegd, zo gedaan. Het was hoog tijd, zei de dierenarts. Haar lever had het opgegeven en haar hersenen waren aangetast waardoor ze die verlamming had.
Ik vind het zo erg dat ik haar niet heb kunnen vasthouden terwijl ze het finale spuitje kreeg. Zij was echt mijn katje geworden sinds ze zo op de sukkel was. Het is goed dat het gebeurd is, maar we zullen haar toch missen.

Vlak voor Kristof haar in de tuin begraven heeft.

Zestien en een half jaar geleden hebben we haar in huis gehaald. Schoonbroer had een nestje en wij vonden dat een poes wel in ons gezin paste. Zó schuw was ze, zó bang. Ze had haar eerste levensweken dan ook doorgebracht in een donkere garage, kreeg af en toe wat eten en een bakje drinken maar aandacht was er niet bij. De eerste tijd toen ze bij ons in huis was kroop ze helemaal in mekaar toen we haar probeerden te strelen. Wat wil je, het beestje kende dat niet. Na een tijd - en dat heeft best lang geduurd - werd ze beste vriendjes met manlief. Van mij moest ze niet zoveel hebben, van vrouwen in het algemeen niet eigenlijk. Dat is helemaal gekeerd toen ze begon te sukkelen. Ze was steeds meer in mijn nabijheid, kwam ook wel spontaan op mijn schoot zitten terwijl zij nooit een schootzitter was geweest.
Ik ben benieuwd hoe Zino zal reageren. Gaat hij haar missen? Gaat hij haar zoeken? We zullen het zien.

Travel light

Het is niet van onze gewoonte, maar deze keer gaan we 'light' reizen, alleen met handbagage. Geen zeven paar schoenen, geen keur aan broeken en bloesjes (waarvan meestal de helft ongedragen mee terug naar huis gaat). Neen, we houden het simpel en gaan er geen modeshow van maken.
Manlief zijn rugzak weegt 6,5 kilo en mijn tas (vorig jaar gekocht in Portugal, ik vond hem wel grappig) weegt 8 kilo inclusief een leesboek en mijn netbook.

:-)

Het zijn vijf dagen Valencia geworden. Zondag vertrekken we, tot en met donderdag ... net op tijd terug voor het diner bij Sir Antony Van Dijck.
Zó last minute heb ik nog nooit geboekt, maar met het internet is dat allemaal geen probleem meer. Zelfs de boarding passen zijn al uitgeprint.
De bestemming is wel minder warm dan ik had gepland, maar met alles wat we nog aan de hand hebben konden we eigenlijk maar vijf dagen weg, te kort voor een tripje naar Egypte, Israël, Jordanië of nog verder. Maar goed, we kennen Valencia helemaal niet, dus het wordt een nieuwe ontdekking.

Last minute

Ik zoek me al de hele middag suf naar een goeie last minute. Het hoeft niet eens een last minute te zijn in de zin van een verlaagde prijs, gewoon een fijn hotel ergens waar het nog lekker warm is, is ook goed. Helaas is ons timeframe nogal beperkt: op 19 november moeten we naar een diner, op 24 november moet manlief op controle in het ziekenhuis. Navraag of de afspraak eventueel verplaatst kan worden leert dat hij dan tot begin januari moet wachten, wat dus simpelweg niet kan. Concreet betekent dit ten laatste 11 november vertrekken zodat we de 18de terug zijn, een andere optie is er niet. Heen is nog niet zo'n probleem, maar de terugvluchten zitten vol. En ik wil niet vijf uren gaan vliegen om dan maar vier of vijf dagen weg te zijn. Een luxe probleem, ik weet het. Ik zoek toch nog even verder ...

Zwemmen

Manlief gaat vanavond voor het eerst na zijn ongeval, twee maanden geleden, terug zwemmen. Het mag van de kinesist, maar hij mag voorlopig alleen schoolslag zwemmen. Blij als een kind is hij.

Kalmthoutse heide

Twee zondagen op rij zijn we gaan wandelen op onze eigen Kalmthoutse heide. Het is een schitterend natuurgebied en toch komen we er eigenlijk heel weinig. Te dichtbij waarschijnlijk.
Het was heerlijk weer, we hebben zelfs onze jas niet aan gehad. Dik anderhalf uur hebben we gestapt, de wandeling rond het mooie Stappersven. Ik voelde het nadien wel in mijn knieën, maar het heeft toch deugd gedaan.

Senegal

Vanavond was er op Vlaanderen Vakantieland een reportage (tweede deel) over Senegal. Oh wat zou ik graag terug willen. Om alles eens bewust te beleven en in me te laten doordringen. Toen we daar waren in 1999 zat ik middenin een 'nauwelijks slapen' periode en alles wat ik me nog van deze reis herinner heb ik te danken aan de foto's en aan mijn reisverslag. Daarstraks dacht ik zelfs even 'ben ik daar echt geweest?'. Zo jammer is dat.

Aachen

Morgen rijden we naar Aken. Eerst gaan manlief en ikzelf even shoppen. Tegen lunchtijd zijn we afgesproken met mijn zus bij La Piazza. Lekker eten en bijkletsen, altijd prettig.

Update 28/10
Het was niet echt een vruchtbare dag wat aankopen betreft. Een paar handschoenen voor bij mijn nieuwe jas is alles wat ik gekocht heb. De mode is daar zo mogelijk nog lelijker dan hier. Behalve de klassieke merken natuurlijk, maar daar hoef ik niet helemaal voor naar Aken te rijden.

Uitje

Over een klein uurtje vertrek ik samen met een vriendin naar het Brusselse, alwaar we afgesproken zijn met nog twee andere vriendinnen voor een dagje vrouwenpraat, gepaard gaande met lekker eten en drinken, ons kennende. Voor mij is het in ieder geval een welkome afwisseling nadat ik al zes weken met een verongelukte vent op mijn dak zit. Niet slecht bedoeld hoor, maar het is geen normale gang van zaken. Het lijkt wel of ik geen eigen leven meer heb. Ik was het zo gewend dat ik hem soms dagen bijna niet zag (als hij de late shift had) en nu is hij daar 24/7. Echt wennen is dat!
Enfin, ik ga me amuseren vandaag met de vriendinnen. Dat weet ik wel zeker.

Heeft er iemand 22.000 euro voor me?

Dan ga ik voor deze:

Seven horses in the sky

Dame

Ik heb besloten dat ik me wat damesachtiger ga kleden. Niet met rokken en kleedjes, da's niks voor mij. Ik ga wel proberen de eeuwige jeans + T-shirt + cardigan af te zweren. Niet helemaal, dat lukt me nooit, maar me wat netter kleden om de deur uit te gaan moet lukken.
Gisteren heb ik al een mooi begin gemaakt met het kopen van een geklede grijze broek (met vouw), een driekwart jas in donkerpaars, en een paar fijne pulletjes. Een zwart en een wat donkerder kobaltblauw met rolkraag, en eentje met veel kleuren met een polokraag.
In mijn kast heb ik nog een donkerbruine en zwarte geklede broek, een zwarte gesprikkelde blazer en genoeg truitjes om de winter door te komen.
Nu nog op zoek naar laarzen met een (klein) hakje.
Zie je de dame al komen?

Heerlijke dag

Het begint zeer eentonig te worden, maar we hebben weer een heerlijke dag aan zee doorgebracht. Niet naar Knokke deze keer, maar naar De Panne, de laatste badplaats voor de Franse grens. Helaas bijna dubbel zo lang in de auto (twee uren), maar de rust die je daar vindt is die reistijd echt wel waard. We hebben eindelijk de strandzeilers in actie gezien en ook een paar garnaalvissers, typisch voor De Panne.
We hebben lekkere sliptongen - solettes meunière, Frans is hier min of meer de voertaal - gegeten en daarna heel lang op een beschut terras gezeten aan het strand. In de zon uiteraard! Het was er zalig rustig, weinig andere toeristen in deze uithoek van de Belgische kust.

Hoera!

Goed nieuws gehad van de groendienst van onze gemeente. De sierkerselaren die al zo'n veertig jaar onze straat 'sieren' gaan weg. Ze worden allemaal deze herfst nog gerooid, de bermen worden terug ingezaaid en de voetpaden herlegd. Dat laatste is hoog nodig want de bomen wortelen breed en hebben de voetpaden helemaal omhoog geduwd. Levensgevaarlijk als je niet goed uitkijkt.
Ik heb op zich niks tegen sierkers. Of toch ... Als ze bloeien zijn ze mooi en met een beetje geluk (geen wind, geen regen) heb je er een week plezier van. Eens de bloemblaadjes beginnen te vallen is het een ongelofelijke vuiligheid. De auto's hangen vol, de voetpaden, de voortuinen, ... tot in de keuken vind ik dan die dingen.
In plaats van sierkers krijgen we iepen. Die lijken me als laanboom een stuk mooier dan sierkers. Misschien krijgt onze straat zo ooit nog eens de allure die ze vroeger had. Hoewel ... iepen kunnen nooit op tegen de roodbeuken die er in mijn jeugd stonden. Zij maakten onze straat tot een van de mooiste van het dorp.

Op controle

Manlief moest vandaag op controle bij de orthopedist. De beste man was tevreden: er was al wat kalkvorming op de ribben en ook op het shouderblad. Het minder goede nieuws was dat manlief nog tot 30 november werkonbekwaam is ... 'en dan zien we verder', werd er nog bijgezegd. Manlief schrok er wel even van. Hij mag nu met kiné beginnen, de eerste paar weken passief, nadien actief. Zwemmen mag de eerste weken ook nog niet, en daar had hij eigenlijk wel op gehoopt. Nu ja, niks aan te doen. We maken er gewoon het beste van.

Restaurant Kasteel Rivierenhof

Idyllisch, dat is wel het minste wat je kan zeggen als je op een mooie herfstavond het kasteel met vijver ziet schitteren in het Rivierenhof in Deurne. Hier zouden we vanavond een wedstrijdiner degusteren. Toen wij om zeven uur onze opwachting maakten zaten er nog wat mensen op het bordes in de zon. Wij mochten binnen aan een tafeltje schuiven. Heel eenvoudige houten tafeltjes hier, met kunstrieten armstoelen eromheen, een lopertje in van dat dikkere papier en een dikke papieren servet. Verder een glas met een kaars erin en een ander glas met twee dikke rozen. De bistro, want meer is het eigenlijk niet, ligt in de inkomhal van het kasteel, de kamers en zalen errond kan je huren voor feesten en dergelijke. Nu is die inkomhal natuurlijk heel hoog, met de monumentale trap er ook nog eens in gaat het plafond tot bijna in de nok van het dak. Mooi, maar koud, erg koud. Weinig licht ook, wat ik absoluut ongezellig vind. En eigenlijk wat mij betreft ook vergane glorie. Het is gewoon niet meer van deze tijd. Binnen zouden er dringend ook wat renovatiewerken mogen gebeuren. Ik zag hier en daar stopcontacten die uit de muur hingen, en een lik verf had ook al geen kwaad gekund.

Maar er waren ook positieve punten. Het eten bijvoorbeeld ... We hebben hier heel lekker gegeten, al hadden de porties wel wat kleiner/fijner gemogen.

Bij ons aperitief (een glas witte wijn van een bijzonder merk waarvan ik de naam vergeten ben) kregen we een amuusje van everzwijnpâté met wat confituur van rode uien. Lekker, hoewel ik niet echt een pâté liefhebber ben. Zo'n klein hapje gaat er altijd wel in.

Het voorgerecht van dit wedstrijdmenu (vast menu dus) waren kingkrab poten gegratineerd in de oven en opgediend met wat olijfolie en knoflook. Werkelijk een delicatesse. En perfect gegaard, niet te veel en niet te weinig. Het vlees kwam heel gemakkelijk van de schaal. Nu koop ik op de markt al wel eens krabbenklauwen die ik dan zelf kook en oppeuzel, maar die hoef ik niet meer na deze heerlijke kingkrab poten. Drie grote stukken kregen we. Als voorgerecht kon dit meer dan tellen.

Tussengerecht was een portobello champignon gebakken in hoeveboter en gevuld met krokante spekreepjes, opgediend op een rondje toast. Ook zeer lekker.

Dat ze hier aan klassieke keuken doen werd duidelijk toen we een sorbet voorgeschoteld kregen: een limoensorbet die overgoten werd met bohemia sekt. Verfrissend, maar niet echt een toegevoegde waarde.

Het hoofdgerecht was, aldus de dienster, château de briand (chateaubriand dus) met een wortel en een stronkje witloof en een vierkantje aardappelgratin. Twee grote dikke plakken heerlijk mals rundsvlees, nog mooi rood vanbinnen en flink gekorst aan de buitenkant met daarbij een apart kannetje met verse champignonsaus. Helaas was het garnituur niet warm. Het vlees gelukkig wel.

Op naar het dessert: een langwerpige schaal met daarop een klein biscuitgebakje met slagroom en daarnaast een grote schaal (te groot om smakelijk te zijn) sabayon met vers fruit. Zeer lekker, maar veel te veel. Zeker na de copieuze maaltijd die we al achter de kiezen hadden. Ik heb er even van geproefd en het dan gelaten voor wat het was.

Het wedstrijdmenu was 47 euro waard. Lichtelijk overdreven natuurlijk, maar 47 euro voor twee is dan weer geen geld. Wij zijn dus goedkoop uit geweest en hebben lekker, zij het te veel, gegeten.

Zin in een ijsje?

Manlief verveelde zich nog maar eens. We hadden wat in de tuin (in de zon!) zitten lezen maar om goed drie uur was hij het al beu. Wat kunnen we eens doen? Gaan wandelen? Nee, geen zin in. Ik had tenslotte vanmorgen al een flink eind gefietst. Zullen we een ijsje gaan eten? Okee, laat ons dat dan maar doen. Den Draver in Zandhoven is bekend om zijn dagvers gedraaid ijs. Ze maken alleen vanilleijs en de kleinst verkrijgbare coupe bestaat uit drie gigantische bollen ijs. Er zijn ook coupes bij met tien bollen. Ik snap niet wie dat ooit op krijgt want na mijn kleine coupe met banaan voelde ik mij al ongemakkelijk.

Het ijs van Den Draver is lekker, heel lekker, maar het is allemaal wat overdadig. Een 'Fruitje' bijvoorbeeld (3 bollen met vers fruit) wordt opgediend met minstens een halve kilo vers fruit, zo zag ik aan de tafel bij de buren. Er lagen aardbeien op, druiven, mango, meloen, verse vijgen, verse ananas, ... En mijn 'kleine' coupe banaan kwam ook met twee grote bananen. Idem voor de Brusselse wafels. Het formaat is gigantisch, zeker drie keer zo groot als een normale Brusselse wafel. Goed voor grote eters, maar voor mij mag het wat minder.

Crisis in restaurantland?

Op regelmatige basis neem ik deel aan wedstrijdjes op Resto.be waarbij je één van de 100/200/... wedstrijdmenu's kan winnen. Formule: één menu (het wedstrijdmenu) betalen en de tweede persoon eet hetzelfde menu gratis. Soms win ik, maar meestal win ik niet. Een paar weken geleden had ik voor 4 restaurants waarvan de menu's me wel aanstonden deelgenomen. Tot mijn verbazing krijg ik begin deze week 4 mails met telkens de bevestiging dat ik de winnaar was van een wedstrijdmenu. Hoera! ;-)

Waarom doen restaurants mee met dit soort wedstrijden? Het zal allicht niet zijn omdat ze iedere avond volgeboekt zitten want ik belde net naar Kasteel Rivierenhof of we nog een tafeltje konden krijgen voor vanavond en dat was geen probleem ...

Het wedstrijdmenu ziet eruit als volgt:
*kingkrab poten gegratineerd in de oven*
*portobello champignon gebakken in hoeveboter*
*limoensorbet met parels van bohemia sekt*
*chateaubriand met groentenkrans en aardappelgratin*
*dessertpallet*

Ik ben benieuwd ...

Amsterdam

Zoonlief en vriendin zijn vanmorgen vroeg vertrokken voor een dagje Amsterdam. Ik hoop dat het er vandaag een beetje mooi weer was. Op de terugweg gingen ze nog een avondje zwemmen in Tikibad in Wassenaar. En tussendoor eten bij Burger King want dat hebben we in België vooralsnog niet!

Angeliq

Ik ben sinds vandaag terug aan de Angeliq en ik hoop dat ik me snel weer mezelf voel.

Beautiful day

Dat was het vandaag, een prachtige 3 oktober. Wij hebben hem in Knokke doorgebracht. Eerst wat gedronken en gegeten bij Het Vlinderhof, wat eigenlijk wat tegenviel. Vooral de service was beneden alle peil. Dat is ooit wel eens anders geweest. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de zaak overgegaan is in andere handen. Nu ja, we weten nu dat we daar niet meer moeten zijn. Jammer wel, want het is ideaal gelegen voor fietsers en ze hebben een zalig terras.

Nadien hebben we een half uur rondgereden op zoek naar een parkeerplaats. Een ramp is dat in centrum Knokke. Sowieso tijdens het weekend, en zeker als het mooi weer is. Uiteindelijk toch geluk gehad dat er drie Nederlandse dames in een dure Daimler een parkeerplaats uitreden net toen wij eraan kwamen gereden. En nog wel heel dicht bij de dijk en bij de winkelstraat. Dank u, dames.

We hebben eerst de winkelstraat 'gedaan'. Alleen gekeken want aan schoenen van 400 euro of een broek met een dure naam heb ik geen boodschap. Daarna de dijk op, eerst een stuk richting Casino, daar iets gedronken in het zonnetje en dan een heel lang stuk richting Het Zoute. Er stond best wel een strakke wind maar het was niet koud. Ons vest hebben we niet nodig gehad.

Dagen als vandaag mogen er nog heel veel volgen.

Portugal ... here we come!

Het duurt nog wel even, nog tweehonderdvijftig (!) dagen om precies te zijn, maar ik heb vast onze vliegtickets al geboekt. Hebben is hebben tenslotte.

We vliegen op 6 juni naar Porto, doen van daaruit de geplande rondreis van negen dagen in noord en centraal Portugal, rijden dan verder naar de Algarve voor negen dagen rust, en daarna terug naar Porto met een tussenstop ergens ter hoogte van Coimbra voor onze vlucht terug naar huis.

Veel voorpret heb ik dus niet want het eerste deel van deze reis was al helemaal uitgetekend. Ik moet wel nog een huurwagen zoeken waarmee we de grens over kunnen want vanuit Tavira willen we een keer naar Sevilla of Cádiz. Het is zo vlakbij tenslotte.

I'm a happy camper!

Westvleteren

Sinds de Westvleteren Abt 12 in 2005 uitgeroepen werd tot beste bier ter wereld, is er een ware rush ontstaan om een bak van dit gerstenat te bemachtigen. De bieren die door de paterkes van Westvleteren worden gebrouwen zijn slechts beperkt te verkrijgen, de paters willen er geen commerciële bedoening van maken. En het feit dat het moeilijk te krijgen is, maakt het misschien net zo aantrekkelijk. Het bier is (officieel) alleen in de abdij te koop, na telefonische reservatie! Reserveren kan slechts op maandag en op dinsdagnamiddag. Je krijgt dan een dag en een uur waarop je aan de poort van de Sint-Sixtusabdij dient te verschijnen en je mag maximaal drie bakken per auto meenemen. Op die manier is het, denk ik, niet moeilijk om een hype in stand te houden.
Zoonlief heeft volgende week verlof en heeft ook een poging ondernomen om een bak te reserveren. Helaas is volgende week alles al volgeboekt. Nu kan je het bier soms ook wel hier bij onze drankenhandel kopen, tegen de ondemocratische prijs van 5 euro voor een flesje ...

Uitje

We rijden seffens naar het boerenmarktje in Kapellen, wat fruit en groenten inslaan en gewoon even rondlopen. 't Is maar een heel klein uitstapje maar ik ben als een kind zo blij dat we even uit dit huis zijn.

Normaal gezien zaten we nu op het vliegtuig richting Porto voor een 12-daagse toer van Noord en Centraal Portugal. Het doet toch meer zeer dan ik dacht. Ik zeg er maar niks van, zou niet willen dat manlief zich schuldig gaat voelen. Hij kan er tenslotte ook niks aan doen, en wat hij ervoor in de plaats krijgt is ook niet niks. Al is de pijn de laatste twee dagen toch al heel wat beter heb ik de indruk.

Verveling

De verveling begint toe te slaan, niet alleen bij manlief maar ook bij mij. Hij kan niet doen wat hij wil doen (fietsen, onkruid wieden, haag kortwieken, gras maaien, ...) en ik voel me met de dag meer opgesloten. Niet dat ik niet buiten mag, zeker niet, maar zonder hem heb ik er weinig aan om ergens naartoe te rijden. Ik wil zo graag nog eens een dag naar zee, maar eigenlijk kunnen we daar niet veel gaan doen want lang stappen lukt hem niet. Dan begint zijn schouder zwaar te worden en krijgt hij te veel pijn. Volgende week wil ik toch eens een keer uit eten. Eten gaat al iets gemakkelijker, dus dat zou wel moeten lukken.

Controle

Vanmiddag met manlief op controle geweest in het ziekenhuis. Niet bij de orthopedist zoals ik dacht, maar bij de arts van algemene heelkunde ter controle van de gebroken ribben vs. de longfunctie. Eerst dus een nieuwe longfoto laten maken. De longen waren okee. In de linkerlong zat onderaan nog wat vocht maar dat zou vanzelf wegtrekken. Toen keek hij nog wat beter en zag hij dat er ook aan de rechterkant minstens één rib gebroken is. Dan nog even naar de breuk van het schouderblad gekeken. Dat is wel heel erg gebroken, dat zag ik zelfs! Het zou vier tot zes maanden duren voor die breuk genezen is. Toen hij dat zei zag ik dat manlief toch wel erg schrok van dat bericht. Hij is alvast werkonbekwaam tot 13 oktober. Dan moet hij op controle bij de orthopedist. Ondertussen moeten de breuken gewoon van zichzelf genezen waarbij een flinke portie geduld nodig zal zijn.

Uit eten?

We waren weer even gaan rijden en een eindje gaan wandelen deze namiddag. Laat ons ergens wat gaan eten, stelde ik voor waarbij ik me, terwijl ik het zei, realiseerde dat manlief zijn rechterhand niet kan gebruiken. Toch niet fatsoenlijk genoeg om op restaurant te eten. Andere keer dan maar.

Pijn, pijner, pijnst

Het is niet prettig om je geliefde te moeten zien afzien. De ene dag denk je, het gaat veel beter, en de volgende dag lijkt het of hij weer helemaal terug naar 'af' is. Gisteravond draaide hij bijna weg van de pijn. Zelf denkt hij dat het komt omdat hij te weinig beweegt. Zou best kunnen, ik weet het niet. De laatste paar dagen ging hij 's morgens om de gazet en naar de bakker en voor de rest zat of lag hij. Vanmorgen heeft hij 10 minuten gefietst op de hometrainer. Zonder handen uiteraard want hij kan zich niet naar voren bewegen om de handvatten beet te pakken. Eigenlijk kan hij met zijn bovenlichaam helemaal niks. Maar hij is wel te trots om hulp te vragen. Soms zie ik hem sukkelen om zijn vest of jas aan of uit te krijgen, maar hulp vragen? En ik sta er natuurlijk niet altijd naast.
Dinsdag moet hij op controle naar 't ziekenhuis. Moeten ze misschien toch ook nog maar eens foto's nemen van zijn rug en linkerschouder, want die beginnen nu ook heel erg op te spelen.
Een dagje naar zee volgende week, zoals hij begin deze week heel optimistisch opperde, zit er zeker en vast niet in.

Ja zuster, nee zuster

Ik ben voorlopig even ziekenzuster. Manlief kan totaal niets met zijn rechterarm en -hand en met zijn linkerhand is hij vreselijk onhandig. Gelukkig is er een goeie zuster in huis, ikke dus, die zijn brood smeert, zijn medicijnen uit het doosje haalt, hem optrekt uit bed, uit de zetel, onder de douche zijn linkerhelft wast, en nog van die dingetjes. Ik ben er maar druk mee. Maar ik doe het graag, laat daar geen twijfel over bestaan. Ik hoop alleen - voor hem én voor mij - dat hij vannacht wat beter slaapt!

Annulaties 2

Het was onvermijdelijk: met veel spijt heb ik onze vakantie in Portugal moeten annuleren maar het kon niet anders. De behandelende arts in het ziekenhuis vond het niet verstandig om manlief een paar uur in een vliegtuig te laten zitten, zo kort na het ongeval (we zouden 26 september vertrekken). En ach, hij zou er toch niks aan hebben, hij kan zich al amper bewegen.
Gelukkig ben ik nogal van de voorzichtige en neem ik voor alles en nog wat een annulatieverzekering. Twee van de drie hotels was sowieso geen probleem, die konden tot 24u voor aankomst gratis geannuleerd worden. De auto, de vlucht en het voorschot voor het derde hotel was al betaald maar alles zal ons door de annulatieverzekering terugbetaald worden. Toch algauw zo'n slordige 700 euro.

Ik had ook nog wel een meevallertje. We hadden ook nog twee dagen Amsterdam geboekt volgende week via Vakantieveilingen. Ook dat hotel heb ik verwittigd dat we er niet zouden zijn. Het geld zouden we toch wel kwijt zijn want het was uiteraard ook al betaald. Krijg ik een hele vriendelijke mail van Casa 400 terug met de vraag of we misschien een alternatieve datum hebben om alsnog van onze waardebon gebruik te maken. En dat gaan we zeker doen. Zo kan dan uiteindelijk ons diner bij Restaurant Dauphine ook nog doorgaan.

Annulaties

Ik ben volop aan het annuleren.
Gisteren ons restaurantbezoek voor onze 34ste huwelijksverjaardag.
Nu zaterdag viert een vriendin van ons haar 50ste verjaardag. Het is 130 km rijden. Anderhalf uur in de auto zitten, dat ga ik manlief niet aandoen.
De week erop zouden we voor twee dagen naar Amsterdam gaan. Ook dat heb ik maar vast geannuleerd.
En op 26 september zouden we naar Portugal vertrekken. Ik hou het nog even vast, zou het heel jammer vinden moest dat ook wegvallen maar ik vrees er toch voor. Als zijn arts hem een aantal weken werkonbekwaam verklaart, dan kunnen we niet weg want dan moet hij beschikbaar blijven voor de verzekering omdat het een woon-werkverkeer ongeval betreft. En werkonbekwaam is hij zeker en vast. Hij kan zijn rechterarm totaal niet bewegen. Ach, we zien het wel.

34 jaar getrouwd

Vandaag zijn manlief en ik vierendertig jaar getrouwd. Hoevelen kunnen er dat nog zeggen tegenwoordig? Helaas hebben we het dit jaar heel sober gevierd: op een ziekenhuisbed met een glaasje Kidibul (aka kinderchampagne - alcoholvrij dus). Hoe dat zo komt volgt hierna ...

Donderdagavond elf uur rinkelde de telefoon. Een onbekend nummer op de display. Ik wou eerst nog niet opnemen, je weet maar nooit wat voor vreemd volk je aan de lijn krijgt zo laat op de avond. Uiteindelijk toch maar opgenomen en, jawel, manlief vanuit het ziekenhuis. Hij was nog maar eens een keer aangereden door een brommer. Eentje die door het rode licht reed deze keer. Hij klonk heel groggy en had veel pijn. Anderhalf uur later belde hij me terug met de uitslag van de radiografieën: zes gebroken ribben! Omdat hij - ondanks de pijnpomp - zo'n pijn bleef houden in zijn rechter schouder werd er vrijdagmorgen een scan en een echo genomen. Resultaat: ook nog een barst in het schouderblad.

Toen ik vanmiddag op bezoek ging was de pijnpomp weg. De naald was losgekomen (brrr, zo'n naald in je rug) en toen heeft de arts beslist om gewoon via infuus pijnstilling toe te dienen. Dat lijkt vrij goed te lukken zoals je op de foto ziet. Die schouder blijft gemeen zeer doen, maar dat doet hij al sinds het vorige ongeval anderhalf jaar geleden, het zal er nu niet op verbeteren.

Maandag komt de orthopedist langs. Ik weet niet of die man veel zal kunnen doen, ik hoop wel dat manlief dan op gewone pijnstillers kan overstappen en dat hij mee naar huis mag. Home, sweet home.

Een dagje uit

Het was mooi weer vandaag, en wat ik op de webcams van de kust zag, dat zag er ook zeer veelbelovend uit voor een (halve) dag fietsen. We zouden in eerste instantie naar Cadzand rijden, en van daaruit naar Knokke en verder door langs de Belgische kust. Bij nader inzien zijn we toch maar richting Vlissingen gereden omdat het veel mooier rijden is in Nederland. Vanuit Vlissingen zijn we - na een lunch op de boulevard - vertrokken in de richting van Domburg. Drieëntwintig kilometer heen, drieëntwintig kilometer terug. Met een paar tussenstops uiteraard. Het is heel afwisselend rijden: over de dijk met zicht op zee en strand, door de bossen, door de duinen, over de weg, van alles wat.

We waren nog maar goed en wel tien kilometer ver toen we, op het fietspad dat door het bos liep, bijna onderuit gingen door twee loslopende dalmatiërs. Ik kon nog net op tijd remmen of ik had op de grond gelegen, manlief voelde ik zo in mijn fietstassen rijden. En het enige wat de bazin van de honden kon zeggen was 'die fietsers ook altijd'. Ja, wat wil je, op een fietspad?! Toen manlief haar verzocht even te wachten om te zien of we schade hadden, zei ze 'bekijk het maar' en ze liep door, honden nog steeds los. Toen werd ik zo razend dat ik haar de lelijkste dingen naar haar kop geslingerd heb. Gelukkig was er aan ons en aan onze fietsen niks aan en waren we het voorval alweer snel vergeten.

Ik moet wel eerlijk toegeven dat na zesenveertig kilometer mijn achterste en mijn knieën vreselijk veel pijn deden. Het ritje (volgens manlief dan) was misschien toch wel iets te lang. En morgen moet/mag ik nog eens, want dan doen we onze familiefietstocht. Maar ach, die is maar vijfentwintig kilometer ...

Geboekt

Voilà, de tickets voor Egypte zijn geboekt. We hadden een datum geprikt en die voorgelegd aan de hoteldirectie, want de 'free week' was uiteraard op voorwaarde dat er nog een kamer beschikbaar was. Kreeg binnen de 10 minuten een mail terug dat ze ons verwachten op 20 maart. Het is nog wel even maar ik kan me alvast gaan verheugen.

Poezenleed

In een eerder stukje schreef ik al dat onze Mop blind is. Voor de rest gaat het best goed met haar. Ze loopt niet meer overal tegenaan en weet goed haar weg te vinden binnenshuis.
Helaas is onze Zino nu ook blind. Bij hem is het echt heel snel gegaan, op een paar weken tijd eigenlijk. En nu loopt hij dus overal tegenaan, en hij is heel angstig geworden. Van het minste geluid schrikt hij op. Van de stoere kater schiet er op dit moment niet veel meer over. Ik vind het ook vreemd dat hij nu wel zijn moeder opzoekt en hoewel ze voordien nooit vriendjes zijn geweest liggen ze nu heel dikwijls dicht bij elkaar te slapen op de zetel. Alsof ze elkaar nu wel nodig hebben.