Zino

Onze poezen hebben nooit een kattenbak in huis gehad, behalve toen ze nog heel jong waren. Sindsdien doen ze hun behoefte in de tuin. Toen onze Mop blind werd en niet meer zo snel het kattendeurtje vond - met de nodige ongelukjes in huis - hebben we weer een kattenbak in de bijkeuken gezet. In het begin maakte alleen zij er gebruik van, maar blijkbaar vindt onze Zino de kattenbak nu ook comfortabeler dan de tuin. Sinds ook hij blind is komt hij niet veel meer buiten. Hij doet twee à drie keer per dag een korte wandeling in de tuin en daar blijft het bij. Je zou zeggen, als je nu toch buiten bent en je hebt een hele tuin met mals zand ... Maar neen, als hij weer naar binnen komt kan hij niet rap genoeg in de kattenbak zitten. Vreemde vogel.

Mop

Onze Mop is niet meer. Gisterenmiddag belde zoonlief dat hij haar 's morgens gevonden had op de keukenvloer. Ze kon niet meer op haar pootjes staan, kon dus ook haar eet- en drinkbak niet meer bereiken. Nu was ze al een hele tijd op de sukkel maar het was toch schrikken.
Hij had haar dan in de zetel gezet en daar zat ze 's avonds toen hij van zijn werk kwam nog steeds. Onbeweeglijk.
Vanmorgen belde hij terug dat ze spastische bewegingen maakte en dat hij een afspraak had gemaakt met de dierenarts, want hij vertrouwde het niet erg.
Zo gezegd, zo gedaan. Het was hoog tijd, zei de dierenarts. Haar lever had het opgegeven en haar hersenen waren aangetast waardoor ze die verlamming had.
Ik vind het zo erg dat ik haar niet heb kunnen vasthouden terwijl ze het finale spuitje kreeg. Zij was echt mijn katje geworden sinds ze zo op de sukkel was. Het is goed dat het gebeurd is, maar we zullen haar toch missen.

Vlak voor Kristof haar in de tuin begraven heeft.

Zestien en een half jaar geleden hebben we haar in huis gehaald. Schoonbroer had een nestje en wij vonden dat een poes wel in ons gezin paste. Zó schuw was ze, zó bang. Ze had haar eerste levensweken dan ook doorgebracht in een donkere garage, kreeg af en toe wat eten en een bakje drinken maar aandacht was er niet bij. De eerste tijd toen ze bij ons in huis was kroop ze helemaal in mekaar toen we haar probeerden te strelen. Wat wil je, het beestje kende dat niet. Na een tijd - en dat heeft best lang geduurd - werd ze beste vriendjes met manlief. Van mij moest ze niet zoveel hebben, van vrouwen in het algemeen niet eigenlijk. Dat is helemaal gekeerd toen ze begon te sukkelen. Ze was steeds meer in mijn nabijheid, kwam ook wel spontaan op mijn schoot zitten terwijl zij nooit een schootzitter was geweest.
Ik ben benieuwd hoe Zino zal reageren. Gaat hij haar missen? Gaat hij haar zoeken? We zullen het zien.

Lekker fris

Onze Mop houdt zo te zien wel van een verfrissing op zijn tijd!

Straf :-(

Sinds onze blinde Mop regelmatig wat in huis liet vallen hebben we terug een kattenbak gezet. Het heeft wel enkele weken geduurd voor ze 1) de kattenbak gevonden had en 2) wist waar die voor diende. Toen ging het een hele tijd goed ... tot ik een nieuwe zak - ander merk - kattenzand had gekocht. Ik was te lui om naar de dierenwinkel te rijden en had het uit de supermarkt meegebracht. Kattenzand is tenslotte kattenzand. Dacht ik. Zij denkt er blijkbaar anders over. Ze vertikt het om op haar bak te gaan en doet het er gewoon naast. Of midden in de keuken, zoals vandaag. Mijn luiheid wordt hier dus onmiddellijk afgestraft. Vanmiddag maar gauw even naar de dierenwinkel ...

Update ... was het zand dat ik moest hebben toch uitverkocht zeker!!!