Als de dijken breken

De realiteit overtreft de fictie misschien (nog) niet, we schrokken toch toen we zondag in Knokke eens gingen kijken naar het weggeslagen strand. Manlief verdween volledig achter de muur van zand ... moet dus minstens 1m80 diep geweest zijn.

Willen we over enkele decennia nog stranden hebben aan de Belgische kust én onze kustgemeenten beschermen tegen superstormen, dan zal er toch structureel een en ander moeten gebeuren want de stranden ophogen zoals nu gebeurt, dat is lang niet meer afdoend.

Er bestaat dan wel een Masterplan Kustveiligheid maar 'strandsuppletie met aanvoer via vrachtwagens' lijkt me al lang achterhaald. Hier moeten grotere middelen worden ingezet. Een jobke voor Jan De Nul of DEME, lijkt me.

Africa gets under your skin

Ja, Afrika kruipt onder je huid. Onder de mijne tenminste wel. En het vreemde is dat ik er niet de vinger kan opleggen waarom dat zo is. De meeste Afrikaanse landen zijn niet al te proper, er heerst corruptie, het is er niet altijd veilig, er is veel armoe, de steden zijn druk en chaotisch, je moet er vervelende vaccins voor laten zetten en vieze pillen slikken ... aan de andere kant is er de ruimte, de rust, de prachtige fauna en flora, de andere cultuur, de mooie mensen, de puurheid. Al van de eerste keer dat ik voet zette op Afrikaanse bodem wil ik terug. Móet ik terug. We zijn inmiddels ook al wel enkele keren terug geweest maar het echte zwarte Afrika is toch al geleden van 2004.

Toen ik een dikke maand geleden opperde om vóór de lange winter de zon nog eens op te zoeken, kwamen we zomaar op Senegal uit. Niet te ver vliegen én zonzeker, een must na het fiasco van september. 

We zijn in 1999 ook al eens in Senegal geweest, maar wat ik er mij nog van herinner heb ik uit mijn reisverslag. Het was een periode dat ik nauwelijks sliep en de reis is toen niet echt tot me doorgedrongen. Tijd om nog eens terug te gaan. Ik moest trouwens nog naar M'Bour, want dat had ik toen door ziekte gemist.

Zo togen wij op maandag 28 november door de vrieskou naar de luchthaven voor de zes uur durende vlucht naar Dakar, waar wij opgewacht werden door Mamadou die ons in een gedeukte aftandse maar onverwoestbare Toyota Camry naar het tachtig kilometer zuidelijker gelegen hotel zou brengen. 

Het verkeer in Senegal is in al die jaren nog niks veranderd. Er is inmiddels wel een autostrade (met péage) aangelegd, maar voor de rest is het chaos troef met volgeladen vrachtwagens, oude en nieuwe wagens, paard/ezel-en-kar, brommers, fietsen, en de typische 'transport en commun'-busjes die allemaal door elkaar rijden en te pas en te onpas voorbij steken. Ik zou er nooit zelf durven rijden!

Mamadou reed vlotjes en we voelden ons gerust genoeg om hem direct maar te boeken voor onze excursies. Zeker toen hij zei dat hij die met zijn eigen wagen doet. Mét airco. Niet onbelangrijk bij dagtemperaturen van om en bij de zevenendertig graden. Maar daarover later meer.

Na anderhalf uur waren we al op onze bestemming: hotel Neptune in Saly. Een droom! Een twintigtal rondavels verspreid over de prachtige tropische tuin. Onze rondavel bevond zich vlak aan het zwembad, tussen de cocotiers en de kleurrijke bloemen. Veel valt er hier niet over te vertellen. We hebben genoten van strand, zee en zwembad. 

Onze eerste excursie met Mamadou leidde ons naar de vissershaven annex markt van M'Bour om de vissers in hun mooi beschilderde pirogues te zien binnenvaren. Het was er een drukte van belang want de vis wordt direct op het strand verkocht Het is een spektakel dat eigenlijk de hele dag duurt want 's morgens komen de boten binnen van de vissers die 's nachts uitgevaren zijn, en in de namiddag van zij die overdag gevist hebben. 

Echt proper kan je het niet noemen, want de vis die niet verkoopbaar is, wordt gewoon op het strand achtergelaten. Het stonk er nochtans niet, ondanks de brandende hitte. Eigenlijk zijn de Senegalezen nog totaal niet milieubewust. Overal, ook langs de kant van de weg, ligt er veel afval en zwerfvuil. En luchtvervuiling cq. opwarming van de aarde viert hier ook hoogtij. De meeste auto's zijn minstens 30/40 jaar oud (type Peugeot 404) en de zwarte rook met bijpassende stank die uit de uitlaten komt is misselijkmakend.

Onze volgende uitstap was naar Joal-Fadiouth. Fadiouth, ofwel l'Île aux Coquillages, is een eiland waarvan de bodem volledig uit schelpen bestaat. Ook in de gevels van de huizen zijn schelpen verwerkt. Het bijzondere aan Fadiouth is dat hier christenen en moslims vredevol naast elkaar leven. Wij waren er op zondag op het moment dat de bevolking de hoogmis bijwoonde (90% is katholiek, 10% is moslim terwijl het in de rest van het land ongeveer omgekeerd is). En dat er hier nog naar de kerk gegaan wordt, hebben we gezien. Ze zat stampvol. Naast de kerk zaten de kinderen al te wachten tot het hun beurt was voor de kindermis. Mooi om te zien. Vlakbij de kerk staat dan de moskee. En even verderop is er een gemeenschappelijk kerkhof voor christenen en moslims. 

Natuurlijk hebben we ook ons eigen 'dorp' verkend en hebben we in de diverse plaatselijke restaurantjes gegeten: Chez Paule, Chez l'homme tranquille, La Guinguette, ... Het is wel zo dat, eenmaal je het hotel verlaat, je aangeklampt wordt door Senegalese mannen die je gids willen zijn of je van alles en nog wat willen verkopen aan 'de très bons prix'. Ze zijn zeer beleefd maar nogal plakkerig en 'non, merci' wordt niet zomaar aanvaard. En het rare is dat ze je al van ver herkennen en telkens een nieuwe poging wagen. Als je dan resoluut 'non, merci' blijft zeggen, dan hebben ze na een dag of drie wel door dat het geen zin heeft om verder aan te dringen en zoeken ze een nieuw slachtoffer. Ze blijven je wel heel enthousiast begroeten.

We hebben een zalige vakantie gehad. Het kleinschalige hotel was super (review op Tripadvisor), we hebben er lekker gegeten (half pension) maar het was vooral het personeel dat een hele dikke pluim verdient. Zelden zo'n warme, hartelijke service gehad!

Het vuurtje dat al heel lang smeulde, is na deze reis weer volop aangewakkerd. Er staat nog meer Afrika op de planning.

Nog meer foto's zien? Kijk op onze flickr fotopagina.

Woohoo ...

Ik mag weer een vakantie voor vier uitzoeken (*). Onze kinderen willen nog wel eens met ons mee. Daar ben ik heel blij om, want we hebben het reuzegoed gehad vorig jaar. 

Wat het gaat worden, dat weet ik nog niet. Hun enige wens was: niet te lang vliegen. Dus heel waarschijnlijk vieren manlief en ik onze veertigste huwelijksverjaardag ergens in Zuid-Europa mét onze kinderen. Misschien wel op de plek waar we destijds op huwelijksreis zijn geweest ... 

(*) Schoondochter heeft vliegangst. De gebeurtenissen van 22 maart hebben het er niet beter op gemaakt. Ik kan dus voorlopig nog niks boeken ... eerst proberen haar toch te overtuigen.
Wish me luck!

Een heerlijke dag aan zee

Heerlijk een dag naar zee geweest. Lekkere bouillabaisse gegeten bij Tijdok in Zeebrugge (de soep werd apart opgediend in een geïsoleerde kan zodat ze warm bleef en je zelf op de vis kon bijschenken) en nadien de calorietjes er terug afgewandeld in Knokke. Hoewel ... ook nog een heerlijk ijsje gegeten van Glacier de la Poste - 2 grote bollen - en nadien nog een grote sangria gedronken bij Indi Beach.

Zicht op zee

Op deze zonnige en warme septemberdag hebben wij op gepaste wijze afscheid genomen van het strandseizoen 2012. Met weemoed in het hart, moet ik eerlijk toegeven.

We hebben er een heerlijk lange dag van gemaakt. Om half elf zaten we al bij Raymondo op het terras. Een klein uurtje later begroetten we de ondertussen 'bekenden' op ons stukje strand. We zijn op het strand blijven zitten tot zes uur, daarna hebben we gegeten bij De Leugenaar op de boulevard met vol zicht op zee. We verwachtten niet veel van het eten, drie gangen voor 24,50 ... maar het viel best mee. Alleen die Duitse man twee tafels verderop, die met flosdraad uitgebreid zijn mond zat schoon te maken na het eten, dat vond ik niet echt smakelijk. Maar daar kan het restaurant natuurlijk niks aan doen.

Voor ons was de schitterende zonsondergang de perfecte afsluiting van een heerlijk, hoewel kort, strandseizoen. Volgend jaar zijn we er weer, zeker weten!

Doe ik het of doe ik het niet?

Vliegtuigtickets kopen voor Faro voor volgend jaar juni, bedoel ik dan. Ze staan relatief laag geprijsd en uit ervaring weet ik dat ze op een paar dagen tijd de hoogte in kunnen schieten.

Wat houdt me tegen? Ik kan niet twee weken aan een stuk op een strand of aan een zwembad zitten. Dat kan ik niet en dat wil ik ook niet. Ik wil ook nog wel wat zien. Probleem is dat we het daar ondertussen wel zo'n beetje gezien hebben allemaal. Zelfs een combi-reis zoals we de laatste twee jaar gedaan hebben zit er niet in want we hebben ook alle steden en stadjes in Portugal bezocht. Maar ... we willen allebei wel heel graag naar Portugal.

Ik dub nog een dagje voort en neem straks, in overleg uiteraard, een beslissing.

Update 11u15: ik heb geboekt. De tickets waren alweer duurder geworden sinds gisteravond.

Even er tussenuit

Wat krikt een mens toch op van er zomaar even een paar daagjes tussenuit te zijn. Het had wat voeten in de aarde, want ik had eigenlijk geboekt van maandag tot donderdag om te gaan fietsen op Terschelling. Nu waren de weergoden ons niet zo goed gezind (10° en windkracht 4), dus annuleren die handel. We zouden dan maar thuis blijven, er moest nog wat geklust worden. Zondagavond hadden we zoiets van: wat doen we een hele week thuis?, want we zijn beiden in verlof. Iets anders gezocht dus, waarbij onze keuze viel op de regio Nord - Pas-de-Calais om lekker uit te waaien op de mooie stranden en mocht het weer het niet toelaten, stadjes kijken.


Maandag na de lunch maar direct begonnen met een fikse strandwandeling: van Wimereux naar Ambleteuse. Een uur heen, een uur terug. We hadden een jas aan en nog een pull, maar we heben beide in de loop van de wandeling uitgetrokken want het was best wel warm op het strand, en er stond geen wind. Heerlijk weer gewoon.


Eigenlijk is dit best een moeilijk strand om te bewandelen want het ligt er vol met kleine en grotere mosselbanken. Het verbaasde ons dan ook dat er zoveel mosselen bovengehaald worden daar. Er waren best veel mensen die daar hun avondmaal bij elkaar aan 't schrapen waren: mosselen en couteaux.


's Avonds ingecheckt in Château des Tourelles in Le Wast, een onooglijk dorp zo'n 15 km uit de kust. De kamers waren wat gedateerd maar functioneel en spic & span. De ontvangst was erg hartelijk. Ik had dit hotelletje gekozen omwille van de uitstekende reviews over het hotelrestaurant, zowel op Tripadvisor als op L'Internaute. Deze laatste is echt mijn houvast voor restaurants in Frankrijk. We hebben het ons weer niet beklaagd!

Je kan hier logeren in kamer met ontbijt of in halfpension. Als je halfpension boekt en je wil toch een van de menu's of à la carte eten, dan wordt de prijs van het halfpension (15 euro) van de rekening afgetrokken. Ik had via booking.com geboekt en uiteindelijk veel meer betaald dan dat we halfpension zouden geboekt hebben bij het hotel en onze menu's laten verrekenen met de halfpension prijs. Weer een les geleerd.

M. koos voor het menu à 33 euro (4 gangen keuzemenu), mij bevielen de gerechten van het menu van 25 euro (3 gangen keuzemenu) beter. De wijnkaart is hier enorm uitgebreid en, zoals het een chauvinistische Fransoos betaamt, bestond ze uitsluitend uit Franse wijnen. Voor elk wat wils, en zeker niet te duur. Ik was ook geweldig gecharmeerd van het mooie servies.

En wat hebben we gegeten ...
Manlief: escargots van Radinghen met gerpersilleerde lookboter, eedenborst met fijne groenten en aardappelkroketten, kaas van de kaaswagen, chocoladedessert in crème anglaise.
Ikzelf: feuilleté de saumon (bladerdeeg en zalm) in een romige saus met dille, kabeljauwstaart op een bedje van prei in een (alweer) romige saus, tulp met 3 bollen (!) sorbet en wat verse vruchtjes.

En toen konden we geen pap meer zeggen.



De volgende morgen na een lekker ontbijt - een typisch Frans ontbijt, aan tafel opgediend hier - gewikt en gewogen of we nog en nacht zouden blijven. Helaas had ik de nacht weer slapeloos doorgebracht dus heb ik er, met pijn in het hart, voor gekozen er een lange dag van te maken en 's avonds naar huis te rijden zodat ik in in mijn eigen bed kon bijslapen.

's Morgens hebben we de ville fortifiée van Boulogne-sur-Mer bezocht en nog wat door de winkelstraten gelopen. Ook nog wat kleding gekocht natuurlijk. 's Middags geluncht in de zon op de Place Dalton, en in de namiddag naar Wissant gereden voor nogmaals een twee uur durende strandwandeling. Van Wissant naar Cap Blanc-Nez deze keer. Het was iets frisser op het strand en er stond een beetje wind maar we waren toch blij dat we de jassen in de auto hadden gelaten.

Na nog wat te hebben gedronken op een van de schaarse terrasjes in Wissant en een warme maaltijd wat verderop in De Panne keerden we voldaan naar huis terug.

We waren maar twee dagen weg, maar het heeft ons enorm veel deugd gedaan.

Vlissingen

Wat een heerlijke dag was het weer ...

Vakantie

Tja, die is weer voorbij. Het was genoeg hoor, zo'n week aan het zwembad/strand hangen. Het was ook veel te heet. De eerste drie dagen ging het nog, 26-28 graden, maar daarna volgden er vier dagen van 31-32 graden. Echt niks voor mij.

De excursies die er te maken zijn in Jordanië (Petra, Wadi Rum) hadden we twee jaar geleden al gedaan. Ik had nog wel zin in de Wadi Rum maar vond 160 euro voor een halve dag woestijn toch wat met zijn haar getrokken, zeker omdat we het al gezien hebben.

We hebben onze dagen dus meestal horizontaal doorgebracht, op een ligbed aan het zwembad, zowel aan het hotel als bij de Beach Club op het strand. Daar hadden we het hele zwembadencomplex zo goed als voor ons alleen. Behalve tijdens het weekend.

Tala Bay is een luxe vakantieoord voor welgestelde Jordaniërs en Saudi's (de grens met Saudi Arabië ligt op 6 km). Ook Westerse toeristen zijn er welkom. Maar in het weekend zie je echt heel veel hoofddoekjes. Ik heb mij toch weer de nodige vragen gesteld bij de onderdanigheid/volgzaamheid van deze dames. Bijvoorbeeld, man en kinderen spelen vrolijk in zee of in het zwembad, of zitten in een luchtige zwemshort aan het strand terwijl moeder de vrouw van kop tot teen ingepakt in haar - meestal - zwarte outfit onder een parasol zit en toekijkt hoe de rest van het gezin zich amuseert. Soms durft er wel eens een dame in het zwembad te gaan, mét alle kleren aan natuurlijk, hoofddoek inclusief (niet echt hygiënisch), om nadien weer nederig onder de parasol te kruipen. Ik had het daar echt wel moeilijk mee. Zij vinden het blijkbaar heel normaal, krijgen het mee van thuis en lopen netjes in het rijtje. Je zou er hier eens om moeten komen ...

De fiets ;-)

Hoewel ik gisteren nog een niet-zo-positief stukje schreef over de fiets, of liever over de combinatie ik en fietsen, was uitgerekend ík het die vandaag het initiatief nam om te fietsen. Het was manlief zijn laatste dag vakantie en we waren in Cadzand. Het was prachtig weer en ik had niet zo'n zin in het strand. Manlief was direct akkoord om fietsen te huren.



Na het nuttigen van een broodje gezond in het bijna enige restaurantje dat Cadzand rijk is, vertrokken we op de fiets naar Knokke. Wij houden wel van de mondaine sfeer die daar heerst. Het was maar een tochtje van twaalf kilometer (enkel). Voor een geoefend fietser niet eens de moeite om op te stappen, maar ik vond het ver genoeg. We gingen door de duinen, langsheen het Zwin, langs weilanden om tenslotte uit te komen op de dijk in Knokke-Zoute.

We dronken wat op het terras van een beachclub ... 2,80 euro voor een flesje Spa bruis. Eenzelfde flesje kostte in Cadzand 1,95. Tja, in het Zoute betaal je nu eenmaal voor de naam. Maar het was gezellig zitten, dus ik zeur verder niet.
Na nog een ritje langs de luxe villa-appartementen "pieds dans l'eau" (waarvan er heel veel leeg stonden) fietsten we terug naar Cadzand. Daar nog wat gedronken bij de strandtent.


Na het inleveren van de fietsen zijn we 's avonds terug naar Knokke gereden om te eten. Er is daar keuze te over aan restaurants en zo dineerden wij vanavond met zicht op zee bij Water|L'eau. Nadien maakten we nog een wandeling over het strand met o.a. deze foto als gevolg. Alweer een heerlijke dag.

Nieuwe vriendjes

Ik heb twee nieuwe beste vriendjes: de buienradar en de live cams in binnen- en buitenland. Vanmorgen was het hier maar druilerig. Vanmiddag zag het er al niet veel beter uit maar we gingen toch zeker niet thuis blijven? De buienradar gaf aan dat het kustgebied droog zou blijven. Helaas heeft de buienradar het niet altijd bij het rechte eind. Gelukkig zijn er ook nog live cams! Op de live cams van Cadzand en Knokke zagen we heel veel fietsers in korte mouwtjes en het was er zonnig! Dus wij sito presto naar Cadzand vertrokken alwaar het inderdaad heerlijk weer was. Na een flinke wandeling door het duingebied hebben we nog heel lang op het terras van een strandtent gezeten. Volle zon en een fijne bries, meer hoeft dat voor ons niet te zijn.

Terug

En hier ben ik alweer terug. De Algarve is ons prima bevallen. Ik had eigenlijk geen idee wat ik er van kon verwachten. Veel Engelsen, dat wel en we hebben ook best veel Engels gehoord maar niet aan de kant waar wij zaten. Dat was in Cabanas de Tavira, een klein badplaatsje vlakbij het nog authentieke stadje Tavira. Daar hoorden we overwegend Portugees en Spaans. De Spaanse grens op 24 km afstand zal daar niet vreemd aan geweest zijn.

In Cabanas was er niet zoveel te beleven. Er waren wat kleine restaurantjes in de oude straatjes en wat meer toeristisch georiënteerde restaurants aan de 'boulevard', maar verder was het een heel rustig plaatsje. Wij reden dan ook meestal 's avonds naar Tavira, een heel gezellig stadje op 4 km van Cabanas, met een keur aan restaurantjes. En tijdens onze uitstapjes aten we ter plekke, daar waar we toevallig waren. Overal hebben we lekker gegeten voor echt heel weinig geld. Vis natuurlijk, heel veel vis op het menu. Dorade, espada, stokvis, sardienen, schaal- en schelpdieren, ... maar ook nogal wat lam en geit en veel gemengde schotels vlees/schaaldieren. Ook veel lekkere wijntjes gedronken, wit en rood, en natuurlijk de bekende vinho verde die ik persoonlijk heel erg lekker vond.

Het was eigenlijk de bedoeling om het uit eten te gaan een beetje te beperken en zelf te kokkerellen maar met de lage Portugese prijzen is het er niet echt van gekomen. Eén keer heb ik pasta gemaakt want dat is daar in de restaurants moeilijk te krijgen. Portugezen zijn nogal aardappeleters, zowel de gewone als de zoete variant. En rijst staat er ook altijd op het menu. Maar wij hadden zin in pasta en kochten op de markt in Loulé een mooi stuk vis en wat verse groenten en aten daar wat lekkere pasta bij.

De Algarve is qua natuur zeer gevarieerd. Je hebt natuurlijk de overbekende stranden, maar ook het binnenland is fascinerend mooi. De Serra do Caldeirão bijvoorbeeld waar het krioelt van de kurkeiken, waar je eindeloos kan rijden en je afvragen waarom er daar in 's hemelsnaam een weg getrokken is ... tot je dan hoog op een berg twee huisjes tegenkomt. En een kerkje natuurlijk.

Qua stranden heb je aan de oostkust prachtige lange stranden van fijn wit zand omzoomd door duingebied. De stranden tussen Quinta do Lago en de Spaanse grens liggen trouwens allemaal in beschermd natuurgebied: het Parque Natural da Ria Formosa. In feite zijn het allemaal langgerekte eilandjes (zandbanken) die in een lagune liggen en je moet er dus heen met een bootje, met een treintje of over een brug. Je kan er eindeloos wandelen en het was er overal nog super rustig. Ten westen van Faro is de kust dan weer veel ruiger met goudgele stranden met grillige rotsformaties in Praia da Rocha en Ponta de Piedade, om maar een paar voorbeelden te noemen. Indrukwekkend mooi. Nog verder naar het westen, richting Sagres heb je dan weer terug wat kleinere baaien met fijn wit zand, zoals Salema. Maar er zijn ook oerlelijke stranden en badplaatsen. Het Praia dos Pescadores in Albufeira spant vast de kroon. Mensenlief, daar zou ik nog niet gratis willen logeren. De hoge appartementenblokken liggen bijna tot op het strand en het lawaai dat er uit alle bars naar buiten knalt is gewoon niet te harden.

Ik zou de prachtige bloemen nog vergeten! Lanen vol met jacaranda's, bougainvilleas die weelderig over een muur hangen, oleanders die zomaar in het wild langs de kant van de weg groeien, strelitzia's, hibiscus, bloeiende cactussen, ... echt te veel om op te noemen en veel meer dan we er in Madeira hebben gezien. Echt genieten was dit.

Foto's op Facebook!

Zomaar een dag aan het strand

Al jaar en dag - eigenlijk vanaf dat zoonlief in Vlissingen is gaan studeren - gaan we als het weer het maar even toelaat naar het badstrand in Vlissingen. Een klein uurtje rijden, een fijn zandstrand, terrasjes binnen handbereik, meer moet dat niet zijn. Na al die jaren komen we ook steeds dezelfde mensen tegen op het strand, ieder op zijn eigen plekje. Het is echt een cosmopolitisch geheel en een kleurrijk strand. Veel Nederlanders uiteraard en heel veel Belgen. Op netjes uitgespreide badlakens, meegebrachte stoelen of ter plekke gehuurde ligbedden. Koelbox met drankjes en hapjes onder de parasol. Altijd zijn er de drie oudere (+75) dames die elk op een appartementje wonen en het strand zien als hun eigen grote hof. Ze zitten de hele middag te kwebbelen en gaan af en toe ook een eind zwemmen. Klokslag vier uur zijn ze weg, dan moet er gekookt en gegeten worden. Dan heb je het groepje Antillianen dat vlak bij de trap zit. Ze zijn met zijn drie, twee zware vrouwen - één donkere en één lichtere - en een peutertje. Dit wil zeggen, aan het begin van de middag zijn ze met drie ... tegen de avond is hun groep uitgebreid tot soms wel een man/vrouw/kind/baby of twintig. Een hele gezellige bende. Telkens er iemand bijkomt gooit hij zijn kleurige laken achteloos in het zand en plant zijn AH of C1000 boodschappentas neer bij de andere boodschappentassen. Het moet een familiegebeuren zijn want iedereen gebruikt alles van iedereen. Ze eten en drinken de hele dag door en hebben altijd veel lol. De twee Filippijnse meisjes (vrouwen, maar ze zien er zó jong uit) met hun Hollandse mannen zijn ook redelijk vaste klanten. De vrouwen onder een reuzen parasol, steevast mét koelbox met lekkere hapjes (altijd sticky rice voor de dames), een en al dienstbaarheid voor hun mannen en hun kindjes. En dan is er nog een stroom Surinamers die eerst al hun vrienden gaan opzoeken voor ze zich eindelijk ergens neerzetten. Net zo'n kleurrijk geheel als de Antillianen. Heel af en toe zien we ook een moslimkoppel. Zij helemaal gekleed, mét hoofddoek, op een stoeltje waar ze de hele middag niet afkomt, hij in zwembroek zich gedragend als iedere andere West-Europeaan.
Een dagje badstrand Vlissingen is écht vakantie!

Alles heeft zo zijn reden

Ik zou vanmorgen naar zee rijden, zomaar in mijn eentje. Boek mee, en lekker languit op een ligbed op het strand. Man ging de Dodentocht fietsen (+ met de fiets naar Bornem en terug, totaal 190 km). Ik stond op het punt om te vertrekken toen er plots iets me deed besluiten om niet te gaan. En gelukkig maar, want om kwart voor vier kreeg ik telefoon: kunt ge me komen ophalen in Ekeren, want ik ben al vier keer plat gereden en heb geen reservebanden meer. Ik dus als de weerlicht naar Ekeren om mijn onfortuinlijke fietser op te pikken. Moest ik nog aan zee gezeten hebben, dan had hij óf te voet naar huis moeten komen, óf minstens anderhalf uur wachten! Ik blij, hij blij.