Opruimdrang

Ik weet niet wat me bezielt maar ik zit opgescheept met opruimdrang. Iets wat me nog nooit overkomen is, en het is ook geen lente trouwens. Maar goed, een onweerstaanbare drang ... daar moet je gewoon aan voldoen. Vanmorgen heb ik de vestiairekast in de gang beneden aangepakt. Daar staan namelijk (bijna) al mijn handtassen, zodat ik ze gemakkelijk voor het grijpen heb. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik niet zó dikwijls verwissel van tas, da's veel te veel gedoe. En nu vond ik de tijd rijp om wat tassen te elimineren. Met pijn in het hart heb ik zeven handtassen, groot en klein, in de zak voor 'de arme kinderen' gestopt. Tassen die ik al jaren niet meer meedroeg maar waar ik blijkbaar toch op een of andere manier aan gehecht was want bij iedere tas dacht ik 'zou ik deze nog even terugzetten'. Op zo'n moment moet een mens hard zijn, of er komt helemaal niks van terecht. Er staan nu nog zeker drie tassen - oude handtassen, nog zonder GSM-vakje zelfs - waarvan ik weet dat ik ze nooit meer zal meenemen, maar ik kan er echt nog geen afscheid van nemen. Volgend jaar nog maar eens een poging wagen, want ik heb gemerkt dat ik aan tassen echt geen gebrek heb. En mijn nieuwe rode handtas die ik zaterdag voor een prikje op de kop heb getikt, die staat helemaal vooraan te pronken!