De brillensaga

We zijn net terug van een ochtend 'bril kiezen' (& co.) voor echtgenoot. Zijne was al twee maanden in herstelling bij de optieker: kapotte veer. Telkens we belden kregen we hetzelfde antwoord: de veer is nog niet binnen. Gisteren belden ze dan zelf met het bericht dat het montuur niet meer gemaakt wordt, en de veer dus ook niet. Daar waren wij niet zo blij mee, want het was een duur montuur van Jil Sander. Het is nauwelijks twee jaar oud en het is al de tweede keer dat de veer kapot is. De optieker stelde ons al heel snel gerust: manlief mocht een nieuw montuur komen uitkiezen. We konden vanmorgen al om tien uur terecht (Optiek Baeten werkt alleen op afspraak). Wij dus vanmorgen naar Lier. Meer dan een uur is manlief zoet geweest met het passen van brillen. Zowat alle modellen en kleuren zijn de revue gepasseerd. Uiteindelijk heeft hij gekozen voor een vrij streng montuur van Iyoko-Inyaké (Belgisch!). De glazen konden vanmorgen nog worden overge'bouw'd. Tijd terwijl hebben wij ons onledig gehouden met koffie drinken en wandelen in het lieftallige stadje Lier. Half één mochten we de bril komen ophalen en hij was echt helemaal gratis. We weten wel waarom we altijd helemaal naar Lier rijden voor onze brillen. De service bij Baeten is optimaal. Nadien moest er nog even iets gegeten worden. Dat hebben we gedaan op het terras bij Zuster Agnes, heerlijk in de zon.

Philippe Starck rules

Vanmiddag had ik een afspraak bij Optiek Baeten in Lier voor mijn allereerste bril met progressieve glazen. Ik word dus echt oud. Bij Baeten kies je in alle rust, in een comfortabele zetel en in een kamer apart, je montuur uit. Mevrouw heeft een zeer goede kijk op wat je staat en wat je niet staat, en helpt je de moeilijke keuze te maken. Nu ligt Lier niet bij de deur. Normaal doen we er zo'n drie kwartier over maar vandaag hadden we wel hele brute pech. In totaal zijn we drie volle uren onderweg geweest. Alles in het Antwerpse en wijde omgeving stond vast. Ik heb twee keer gebeld of ik nog wel welkom was. Ik had tenslotte een afspraak om vier uur, uiteindelijk was het na half zes toen ik op de bel drukte.


De keuze is gevallen op een klassiek zwart montuur van Philippe Starck. Het maakt me wat strenger en mevrouw vond dat ik wat meer autoriteit uitstraalde. Dat vind ik eigenlijk wel een pluspunt. Niet dat ik hem daarom gekocht heb, ik vond hem gewoon mooi. Een hele hap uit het budget, dat wel, maar ik ben dan ook niet van plan om ieder jaar een nieuw montuur aan te schaffen.

Met zolang onderweg te zijn was ik al in mezelf aan het foeteren 'gvd, nog niet eens koffie gehad vanmiddag ...'. Maar goed, we moesten naar huis want manlief moest om half acht gaan zwemmen. En dan zegt die lieverd plots 'zullen we hier ergens iets eten'. Dat moet je tegen mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Zo kwamen we bij Pezo terecht, een gezellige bistro met een heel gevarieerde kaart. We hebben genoten van een lekker pastagerecht (verse tagliolini met gerookte zalm en prei) en een dessert kon er ook nog bij: moelleux met een bolletje vanilleijs voor manlief, tarte tatin met een bolletje vanilleijs voor mij. Flesje wijn erbij, koffie en thee na en zo hebben we uiteindelijk de dag toch nog prettig kunnen afsluiten.

Volgende week mijn bril ophalen en vanaf dan dag in dag uit een bril op mijn neus. Dat wordt nog wennen ...

Oogarts

Mijn zicht wordt langzaam maar zeker slechter. Ik loop ondertussen met twee leesbrillen te sleuren, een +2,5 om te lezen en een +2 om op de PC te werken. Dat is niet echt handig. TV kijken gaat ook steeds moeizamer, net zoals op de GPS in de auto kijken. Het lukt nog wel, maar alleen als ik mijn ogen half toeknijp. Ik moet nu echt wel aan de progressieve glazen.
Dus dacht ik vanmorgen 'laat ik eens een afspraak maken met de oogarts'. Veertien januari kan ik terecht. Veertien januari: dat is nog een half jaar. Ik weet niet of ik het zo lang nog trek met mijn leesbrillen. En tegen die tijd zijn mijn ogen vast helemaal dichtgegroeid als ik te vaak TV kijk.