Vandaag hebben we mijn moeder haar tachtigste verjaardag gevierd, samen met familie en vrienden. Zo'n kleine vijftig man/vrouw in totaal. Ze keek er echt al maanden naar uit. Begin deze week vroeg ik haar of zij zelf de gasten welkom zou heten, in de vaste overtuiging dat ze al ging beven bij het gedacht alleen. Tot mijn grote verbazing - er is geen verlegener mens dan mijn moeder - zei ze dat dat wel haar plan was maar dat ze niet op voorhand wist of ze het wel zou kunnen/durven. En ze heeft het gedaan, met een microfoon op een podium. Dit was een enorme overwinning op zichzelf en het is fantastisch dat ze dat op haar tachtigste nog kan beleven. Ik ben heel trots op haar.
Het is een geweldig feest geworden, met lekkere hapjes bij het aperitief en een heerlijke klassieke maaltijd: spinazieroomsoep als voorgerecht, gevolgd door een bordje met een mini kaaskroket, een bladerdeeglepel met garnalen, scampi en stukjes vis, en een slaatje. Als hoofdgerecht parelhoen met spinazie, wortel, tomaat uit de oven, witloof en aardappelpuree, en om te eindigen een dessertbord met diverse lekkernijen.
De gasten zijn allemaal nog lang blijven nazitten, teken dat ook zij het heel gezellig vonden.
En mijn moeder ... die heeft alleen maar genoten. Ik heb haar zelden zo vrolijk en uitbundig gezien als vandaag. Het was echt háár dag.
Geweldig leuk voor je moeder (en voor jullie natuurlijk) dat ze zo van 'haar dag' genoten heeft. En wat goed dat ze zelf haar gasten welkom heette. Jullie hebben het echt heel leuk gemaakt voor haar, mooi vind ik dat.
BeantwoordenVerwijderenDe hapjes zien er heerlijk uit, ik krijg ineens trek. :-)
Wat ontzettend leuk voor jullie allemaal!
BeantwoordenVerwijderen