Hehe, vandaag mogen e-i-n-d-e-l-i-j-k de draadjes uit manlief zijn schouder. Al meer dan een week krabt hij zich alsof hij vlooien heeft. Hij doucht meer dan ooit (met speciale pleisters), dat brengt wat verlichting. Nu vind ik twee weken ook ruim lang hoor, voor zo'n kleine wondjes. Maar goed, ze moesten blijven zitten tot hij op controle moest en dat is dus vandaag.
We zijn allebei benieuwd wat de chirurg nu juist gedaan heeft want van het protocol dat we meekregen voor de huisarts begrijpen we geen iota. Ook benieuwd wat hij gaat zeggen over de vooruitgang. Het bewegen gaat elke dag beter, ook de kinesist is tevreden.
Om dan toch het aangename aan het nuttige (?) te paren, proberen we vanmiddag een tafeltje te bemachtigen bij Fiskebar. Wordt vervolgd ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten